Alles

Foto: www.warchild.org.uk

Niets is wat het was
Alles is waar het vandaan komt

Verliefd op een ander

Soms ben je op slag verliefd op iemand anders. Iemand anders dan je relatie. Mijn relatie is mijn vriend. De liefde van mijn leven wanneer ik niet verliefd ben op een ander.

Ja, dat durf ik zomaar te zeggen. Als je heel eerlijk bent, ben jij ook weleens verliefd op een ander. Ik ben om de haverklap verliefd op een ander. Tintelingen, trillingen, warm, koud. En mijn hart, oh mijn hart. Zo was ik laatst in de zevende hemel om een jongen van de NS. Om zijn glimlach. Zijn mooie brede glimlach. Niet een reden om je relatie op het spel te zetten, maar toch, ik werd er warm van.

Foto: Tumblr.com

In het Engels zegt men het raak: ‘falling in love’. Zo zie ik het ook: alsof ik even val. Het belangrijkste is dat ik snel weer opsta en samen met mijn liefde verder loop. Niet als een schijnheilige schuinsmarcheerder, hoor. Dat bedoel ik niet. Het zijn niet die zware verliefdheden waarbij het me langdurig de behoefte aan eten én vriend ontbreekt. Ben je gek. Ik heb het over dat spannende gevoel van kippenvel in je lijf dat voortkomt uit een natuurlijke interesse in potentiële partners. Al is het maar een minuutje, stiekem voordat je gaat slapen of gewoon op klaarlichte dag. Even wegdromen op de vlinders in je buik.

Zoals toen met die jongen van de NS en zijn brede glimlach. Ik zat in de trein en hij stond op het perron. Het begon licht te waaien en het perron maakte ruimte voor een wit strand met palmbomen, de zon brak door, de lucht was blauw. Daar stond hij breed glimlachend mooi te zijn op het strand van mijn dromen, met zijn donkere manen deinend in de wind. Toen de trein vertrok ging mijn telefoon. Of ik thuis at, want we gingen bbq’en, voor mij extra groenten. Ja, ik was weer opgestaan. Ik keek op mijn klok. Als ik op tijd aankwam, konden we samen naar huis lopen.

(Deze column schreef ik voor PinkBullets.nl)

Bang voor mezelf

De mooiste dingen worden gewoon gezegd. Ook tijdens de kerkennacht in Utrecht tijdens de Preek van de leek van Karin Bloemen “De wereld op je schouders”.

Karin Bloemen, zelf niet religieus opgegroeid en opgevoed, zei tussen neus en lippen door: “Angst is goed in de kerk, daar moet je het van hebben”. Een kleine steek onder water, spontaan of bedacht, dat maakt niet uit. Ik moest daar wel om lachen, als enige geloof ik, want ze heeft gelijk. Angst is wat ons beweegt. 

Waar vroeger de kerk je bang maakte voor de duivel en namens God hier en daar wat strafwerk uitdeelde om te zorgen dat je een deugdelijk leven leidde, maken we nu onszelf bang voor anderen, zodat zij zullen zeggen dat we deugen. Kijk maar naar de burn-outs, de overspannen thuiszitters. Ik was er ook één, zo’n overspannen kip die te lang onder een hete grill was blijven liggen. En maar door tokkelen, omdat ik bang was om niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen, of erger, om anderen teleur te stellen. 

Ik had mijn eigen kerkje opgericht, met mezelf als gemeenschap en een geloof in het motto: Je mag de mensen in de wereld niet teleurstellen. Mooi vond ik dat, dat ik die plicht op mijn schouders nam om zo het gehele zaakje te ontlasten. Voor de mensen, voor de wereld. Heel heilig allemaal.

Schijnheilig! Hoe kan ik nou niemand teleurstellen? Ik stel mijn kat al teleur als ik ’s ochtends niet nog even met hem kroel, maar gehaast het huis verlaat. Dus de mensen in de wereld niet teleurstellen? Rot op. Ik was bang voor ze, dus ging ik harder voor ze rennen. Daarom ben ik nu bang voor mezelf en heb nog nooit zo hard gerend.

Bron: run5kaday.files.wordpress.com

(Deze column schreef ik voor het Martinus Magazine)

Dat kan jouw buik zijn!

Ongevraagd stond ze daar, op mijn Facebook. Plotseling, zwijgend, alsof ze een geheime boodschap had die alleen met suggestief zwijgen kon worden overgebracht. Een glanzende vrouwentorso, brons met sixpack, of waren het er acht? ‘Women’s Health’ stond erboven ’10 ways for great abs’. Ah! Boodschap overgekomen.

Foto: womenhealthwebsites.com

Ik vind dat niet leuk. Zo’n glossy sixpack tussen posts als “Mn nieuwe schoenen nat #bah #regen” en “Ventje vindt je status leuk”. Toegegeven, de posts van mijn vriendinnen vind ik ook niet altijd leuk, maar ik heb zelf om die onzin gevraagd. Om een bronzen sixpack van Women’s Health niet. En niet meteen denken dat ik jaloers ben, omdat ik zelf op de bank een Cornetto aan het eten was. Je kunt namelijk niet jaloers zijn op een anoniem lonkende sixpack zonder hoofd.

Dat doen ze dan weer slim, want het gaat niet om het totale plaatje met mooi haar en de laatste mode. Daar kun je inderdaad jaloers op zijn, maar je legt je er ook snel bij neer dat jij anders bent. In dit geval gaat het alleen om die sixpack, die buik zonder vet, strak velletje en in het geheel hooggespannen. Net als je verwachtingen wanneer je begint met die ’10 ways for great abs’, want immers, dat kan jouw buik zijn!

Ik dacht het ook. Jaren geleden, toen ik nog niet die halve vrede had met het stukje lichaam dat tussen mijn borsten en heupen mooi natuurlijk zit te zijn. Toen werd ik wakker met 40 situps, dronk alleen zelf geperste fruitsappen en olijfolie, gooide zaadjes en gember door elke maaltijd, sportte 2 uur per dag: 1 uur cardio 1 uur bodypump en at eens wat vaker een eiwitje. Resultaat: een goede conditie, een strakker lichaam, maar geen sixpack. Waarom ik niet!? Ik had toch alle adviezen gevolgd, keurig elke dag die oefeningen gedaan? Jarenlang, echt waar, ik lieg niet. Dus waarom ik niet? Ik zal je vertellen waarom ik niet.

Het kost me teveel moeite. Begrijp me niet verkeerd. Ik dans, ik yoga, ik zwem en als er geen pak Cornetto’s in de vriezer ligt dat op moet, eet ik meer gezond dan ongezond. Maar mijn buik is de ene dag gevormd en de andere dag wat minder, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk zal Women’s Health mij er altijd van proberen te overtuigen dat die sixpack er echt heus ook voor mij inzit, maar ik heb geaccepteerd dat 1 sixpack bier gezonder is dan ’10 great ways’.

(Deze column schreef ik voor PinkBullets.nl)

For the guy blends us ours

Foto: tumblr.com

Stretching the steets,
strolling the stones
The sound of concrete
tumbling to create
a maze
of all the different ways
By every turn and time again
While living adventure
with all to lose but regret
of the unsaid,
the undone and the thought of
the scent of sweat,
the brow it took to get
here...
the streets, the feeling, the vibe,
that piece deep, deep down inside
and all that is right
as is the strength that brought us here
not to follow peers,
or inspiration
but to BLEND, play life
Such magical reality
create we
wearing none but one
he who makes it ours

Guy Vernes.

(Geschreven voor de schrijfcompetitie van Guy Vernes en BLEND| waar ik 3e werd.)

Van Utopia

Ik dacht dat ik erop zat
dat ik er steeds maar af bleef vallen
maar ik heb er nooit op gezeten
Ik zat ernaast

Foto: catherinebuca.com via flakphoto.com

Why?

Foto: tumblr

It seems so hard
For you to see
Like you notice
Really care
Because you
Must have once

Remember?
Or you have never
Was there ever?
Just maybe
not.

Zij die deed opbloeien

Als ik naar mijn bloeiende orchideeën kijk dan denk ik aan haar. En aan toen. Aan hoe de orchideeën alleen maar dode takken hadden. Toen ik overspannen thuis zat en vaak apathisch uit het raam staarde. Wat moest ik met die plantjes? Wat moest ik met mezelf? Ik liep toen al bij een coach en vond steun bij vriend, vriendinnen en familie, maar het was zij die mij én mijn plantjes het allereerste beetje water gaf om weer op te bloeien.

Omdat ik de trein had gemist en ik inmiddels had geleerd dat daar de wereld niet van vergaat, stond ik me verplicht niet op te winden in de Kiosk en staarde naar de tijdschriften. Ik kwam net van mijn coach. Hij had gezegd dat ik gewoon mezelf mocht zijn, dat het genoeg was, goed zelfs. Dat was natuurlijk fantastisch, een mijlpaal in het proces, maar hoe moest dat dan? Mezelf zijn? Plotseling zoomde mijn ogen in als een roofdier die zijn prooi ziet en ik las: “Puur – Gewoon jezelf zijn... wat is dat?” Ik pakte, betaalde en verslond.

Dit had ik nodig. Ze leek voor mij alleen geschreven. Van het accepteren van je masker tot het opschrijven van je levensverhaal. Het effect van de woorden ‘liefde en dankbaarheid’ heeft mijn plantjes gered, want ik ben ze vanuit die gedachte gewoonweg water blijven geven. Nu staan ze weer in bloei, net als ik. Omdat zij mij toen niet alleen hielp om puur mezelf te zijn, maar me ook liet inzien dat het leven stroomt en ik mee moet bewegen. Want naast een dode tak kan altijd een nieuwe opbloeien.

Foto: Charlotte Walscheid van Dijk

Happiness

Als geluk te vangen zou zijn
Grijpbaar, vast en op zakformaat
Je zou het koesteren, houden
Meedragen waar je ook heen gaat

Maar

Als geluk te vangen zou zijn
Je zou er niet bij zijn gebaat
Want dat is nu juist het mooiste

Geluk, komt nooit op zakformaat

Foto: ceebranson.blogspot.com

Lunch

Het gevoel, dat verlangen
Steeds groter en groter
Na deze met worst
Wil ik pindakaas met boter

Foto: Plazilla.com

Koosje

Als een duveltje uit een doosje
Hij zit er al een poosje
Koosje
In het doosje
Maar nu niet meer

Mannen die vrouwen haten

We hadden het over Internationale Vrouwendag en hoe mannen daar dan vaak wat misprijzend over doen. Alsof het heus niet erg is dat vrouwen nog steeds dood worden gestenigd omdat ze, naar vermoeden, een andere man dan hun echtgenoot in de ogen keken. Er wordt dan wel veel gezegd over ‘vrouwen die mannen haten’, maar waarom zo weinig over ‘mannen die vrouwen haten’?

Na die vraag liepen de gemoederen hoog op. Een vriendin die soms mannen haat, nam het voortouw. “Dat komt doordaat de wereldlijke maatschappij daarop is gebouwd.” Op het feit dat mannen vrouwen haten. “De eeuwige ondergeschikte rol van vrouwen op hele wereld heeft echt niets met Eva en haar appel te maken. Dat heeft te maken met mannen die vrouwen haten. Zij hebben tenslotte de macht het te veranderen en dat doen ze niet.” 

“Zijn we het dan gewend?,” vroeg ik. “Is het een gegeven dat mannen vrouwen haten en leven we daarop voort? Is dat de verklaring voor de seksuele onderdrukking van vrouwen, het misgunnen van vrouwelijk success of het anders bagataliseren ervan? Mannen hebben vrouwen toch nodig? En andersom?” 

“We hebben elkaar nodig om het soort in stand te houden.” zei de strijdlustige biologe. “Zo zijn we geprogrammeerd. En in de tussentijd maken mannen regels en religies om er zeker van te zijn dat vrouwen nooit de macht zullen hebben. Dan zouden ze ook mooi de pineut zijn, want mannen kunnen dan overal hun zaad verspreiden, de vrouwen bepalen door wie ze bevrucht worden. Dus wie heeft de macht nou eigenlijk? 

Foto: vanessadfisher.com

“Oké, interessant. Zijn mannen dan gewoon onzeker? Gefrustreerd, omdat ze bang zijn voor afwijzing?” 

“Nee, mannen hebben gewoon een groot ego dat misschien wat breeder reikt dan dat van vrouwen, maar iedereen is bang om afgewezen te worden. Kijk maar naar de concurrentiestrijd onder vrouwen om aandacht van mannen.”, verbreekt de laatste vriendin haar zwijgen. 

“Kijk, voor de meeste mannen is hun ego erg belangrijk. Het is daarom noodzakelijk dit te allen tijde te beschermen. Ze staan continu in gevechtstand als het gaat om hun ego. Voor vrouwen daarentegen is hun ego minder belangrijk. Vrouwen vechten eerder voor hun gezin, hun pact en dat gebeurt op de achtergrond.” 

“Dus jij zegt dat de ondergeschikte rol van vrouwen komt doordat zij liever gezinnetje spelen?”, vraagt de vriendin die soms mannen haat fel. 

Heen en weer gediscussieer en dan val ik stil. Misschien zijn mannen wel bang om (hun) vrouwen te verliezen. Dat ze ze daarom liever dom, binnen en monddood houden. Als een soort egoïstische vorm van bescherming. Ik denk wel dat de ondergeschikte positie, behandeling en veroordeling van vrouwen voor een groot deel voortkomt uit een soort angst. Maar om nou te zeggen dat die angst voortkomt uit vrouwenhaat. Feit blijft dat er op oneerlijke en oneervolle manieren met vrouwen wordt omgegaan in de wereld en door dat maar op cultuur en geloof te gooien, maakt het net zo ongeloofwaardig. 

Van mij mogen de kaarten herverdeeld worden. Eerlijker, respectvoller en liefdevoller. We zijn niet hetzelfde, we zijn gelijk. Ik denk dat zowel de mannen die vrouwen haten en de vrouwen die mannen haten daarin geen onderscheid maken. Onze verschillen zijn wat ons verbindt en dat vraagt om respect voor elkaar. En waarom dat nou zo moeilijk is, blijft mij een raadsel.

Een momentje

Ik zit uit mijn raam te staren
Eindeloos zonder bezwaren
De bomen en hun bladeren
Zij de longen, de grond de aderen
Deinend op de wind vrij in de lucht
Ademen we samen elke zucht
Net zolang tot de gedachte komt
Hé verdomd

De zenuwen

Je wordt van binnen opgevuld
met lege wolken en zure lucht
Als bedorven karnemelk die zucht
in je lichaam vol
wollige wolken
uit tepels die al te vaak zijn uitgemolken
en ondertussen
wacht de leegte vol ongeduld
tot het je ontsnapt
heel zacht
beetje bij beetje
ik was het
ik liet een scheetje

Voor een dichte deur

“Niemand doet open.” 

“Heb je aangebeld?”
“Ja, al 4 keer. Ik heb zelfs al een paar keer gesprongen om door het raampje te kijken.”
“Brandt er licht?”
‘Nee, ja, niet echt. Ik weet het eigenlijk niet. Dat kan ik niet zien.”
“Voor wie kom je eigenlijk?”
“Gewoon. Voor iemand. Die ken je niet.”
“Ok.”
“Ik heb nog een keer gesprongen om te kijken of er al iemand aan komt.”
“Ik zag het ja.”
“Nu maar weer even wachten. De buren zijn wel thuis.”
“Is het een leuk iemand?”
“Wie?”
“Voor wie je komt, bij wie je hebt aangebeld.”
“Ja. Nee. Dat weet ik eigenlijk ook niet. Ik bel hier heel vaak aan. Dan doet er ook niemand open.”
“Oh.”
“Nog één keer springen en dan ga ik weer verder hoor.”
“Ok.”
“Ik kan niet eeuwig voor een dichte deur blijven staan.”
“Nee, stel je voor.”

Remy

Hij durft niet meer naar het park, straks kent hij iedereen, dus bak ik bitterballen. Vroeger ging hij dagelijks naar het park. Dan glimlachte hij naar de mensen die hij daar elke dag passeerde, maar sinds hij er eentje is tegengekomen in de kroeg is alles anders.

Hij was al aan zijn 4e wijntje, rood, toen ze elkaar bij de bar zagen. Hij kwam van het toilet en wilde terug naar de vriendin met wie hij over vroeger praatte. Ze hadden net bitterballen besteld.

Toen hij hem zag, keek 'ie net te laat weg. Eigenlijk hadden ze elkaar het liefst genegeerd, maar in plaats daarvan klonk er: “Ja, ik ken jou wel. Van het park.” en toen: “Hé? Ja. Inderdaad. Met wandelen! Wat leuk. Kom je hier vaker?”. “Niet heel vaak”, was het antwoord, waarna ze spraken over de vogels, waar ze woonden en wat hun favoriete wandelroute was. Uiteindelijk voelde ze dat het gesprek beëindigd moest worden, maar niemand wist hoe, aangezien ze alle twee nét waren geweest.

“We kunnen wel een keertje samen gaan?” Ze schrokken er zelf van. Het was een voorstel te vroeg in de relatie. Er werd geen telefoon of viltje gepakt om nummers uit te wisselen. Dit moment moest in stilte passeren.

“Heb je Facebook?”. De stilte was blijkbaar erger dan Facebookvrienden worden. “Ja, hoe heet je? Dan zoek ik jou wel op.” Ze namen afscheid. Hij ging terug naar de vriendin die niet meer over vroeger wilde praten en at een lauwe bitterbal.

Sinds die ontmoeting hebben ze elkaar nooit meer gezien. Er is ook geen vriendschapsverzoek gekomen. Gelukkig, want die had hij moeten accepteren omdat het anders raar zou zijn wanneer ze elkaar tegenkwamen. Dus nu gaat hij niet meer naar het park. Bang om straks iedereen te kennen en altijd lauwe bitterballen te eten.

Foto:bellobergen.nl

Cous Cous

Ik dacht dat ze leuk kwam spelen, maar al snel lag ze dood op de grond. Dat vind ik jammer, want ik had heel graag met haar gespeeld. Haar mijn auto’s laten zien, mijn garage en het grote brandweerstation dat ik voor mijn 4e verjaardag kreeg, want ik ben al bijna 5. Maar ze wilde niet spelen, ze willen allemaal niet spelen, ze komen alleen maar kijken; “klik” en weg zijn ze, op naar de jaguars.

Mama waarschuwde nog dat ik voorzichtig moest zijn. ‘We leven nou eenmaal in een safaripark’, zegt ze altijd. Zij willen ons wel zien, maar ze willen niet echt weten wie we zijn. Of dat we goed kunnen kleuren of tekenen. Of dat we verlegen zijn of het liefst de hele dag spelen. 

Straks komt de sheriff en dan doe ik snel mijn ogen dicht. En dan droom ik dat ik later, misschien, een wild dier mag zijn.

Foto: Cathaven.com

(Dit stukje is geïnspireerd op de leeuw (Cous Cous) die werd afgeschoten omdat hij een vrouw had gedood. De leeuw leefde in safaripark Cathaven in Amerika en de vrouw liep daar stage.)

Olifantenerfenis

Toen Tante Khin overleed kregen we allemaal wat
Ik een speelbal, mijn broer het oude olievat
Mijn vader een drinkbak, mijn moeder het tuinmeubilair
En Tante Yin het porseleinen beeldje, zij hield wel van ordinair
Iedereen was blij met de erfenis van Tante Khin
Alleen de macht hing er nog een beetje tussenin
Het buurtcomité organiseerde meetings bij de eik
Ze kwamen er niet uit, dus begon het gezeik
Tante Yin wilde de baas zijn van ons allemaal
Niks bracht haar op andere gedachten, zelfs geen bilateraal
Geduw, getrap, getrek, geroddel en achterklap
De oorlog om macht was belangrijker dan verwantschap
Maar in Emmen daar houden ze niet van trammelant
Dus gaan er nu vier naar Duitsland
Wat een opluchting, we krijgen weer rust
En langzaam worden we er ons van bewust
Dat we straks wel kunnen vergeven
Maar vergeten, dat kunnen we ook niet heel even

Foto: De Gelderlander

Zondag ziet mensen

Kinderen fietsen met vriendjes en zusjes, honden lopen met honden, zonder baasjes, met baasjes, die meer op elkaar lijken dan te lijken te willen kijken naar Cesar ‘the dogwhisperer’, wie kent hem niet? Zij, blijkbaar. Mij kijken ze aan alsof in je eentje wandelen slechts is voorbehouden voor enge mannen in regenjassen.

Verderop loop ik een meisje voorbij, met benen die bijna bezwijken onder hun eigen gewicht en dat van haar. ‘Kratss-Kratss’ hoor ik bij het tegen elkaar wrijven van elke stap, als droge boomschors dat langs elkaar schuurt op een dagger-feest. Hardlopers gaan me voorbij in snelheiden die sneller gaan dan wanneer ik hetzelfde doe, maar niet op zondag. 

Bij het veldje ruik ik pijprokende mannen van in de 70. Zij wonen er al hun leven lang, daar aan het park, chique de friemel, ach welnee, een bescheiden optrekje, al decennia in de familie. Met labradors natuurlijk, Billie, zo heet er eentje, want dat is zo’n lekker gekke naam. Echt iets voor een hond, zo noem je je kind niet. Behalve dan de ouders van hun schoondochter, een ander slag mens. 

De reiger kijkt vanuit zijn nest naar de homo’s in bosjes, minder actief dan doordeweeks. Naast oma zitten thuislozen te genieten van hun wiet terwijl zij niet durft te vragen wat voor vreemde sigaretten ze roken, of ze wil ook een hijsje, dat ze daarom zo vragend kijkt. 

Ik loop verder langs zwangere vrouwen met mannen waarbij ik niet aan seks denk en vriendinnen die elkaar kennen van yoga. Toevallig elkaar tegengekomen, of gezellig afgesproken bij de ingang naast de tennisbaan. Ik zie een jongen in een trui met een muts op. Hij wordt gefotografeerd voor een hip blad met rauwe fotografie die alleen geschoten kan worden met peperdure camera’s. Dan roept er een meisje verontwaardigd: “Hey, die heeft geen jas aan!” en ze wijst naar de jongen. Tja, zo kun je het ook zien.

Swiss, guard

Foto: Maarten van Benthem

Dromend van ridders en kastelen
Beleef ik gevechten tussen goed en kwaad
Ik ben goed, ik ben de beste
Mijn zwaard is het machtigst van allemaal

Later als ik groot ben, ben ik stoer en machtig
Allemachtig krachtig 

Met beide benen stevig op de grond 

Net iets hoger dan de rest 

De wereld, gewichtig aan mijn voeten    Ik, de ridder

Nat dromend van borsten en billen
Beleef ik onschuldig gefriemel en stoere praat
Ik ben de stoerste, ik ben de coolste
Mijn zwaard is het stevigst van allemaal 

Later als ik groot ben, ben ik stoer en machtig
Allemachtig krachtig
Met beide benen stevig op de grond
Net iets hoger dan de rest
De wereld, open aan mijn voeten    Ik, de prins 

Dromend van veiligheid en gerechtigheid
Beleef ik commandotrainingen en koude douches
Ik ben de hardste, ik ben de sterkste 

Mijn zwaard is het scherpst van allemaal 

Later als ik groot ben, ben ik stoer en machtig
Allemachtig krachtig
Met beide benen stevig op de grond
Een beetje beter dan de rest
De wereld, die naar me luistert    Ik, de held

Al lang niet meer dromend over onbelangrijke zaken 

Beleef ik de wacht, de nacht en de morgen
Ik ben loyaal, de beste van mijn rang
Mijn zwaard is gehard voor ons allemaal 

Later als ik groot ben, geloof ik in sprookjes
In ridders en kastelen
Rondborstige prinsessen en minnaressen
Schijt aan de rest
De wereld, daar wil ik leven    Ik, de guard

Swiss, guard