Ik loop over zonnige eilanden en trotseer ruwe stormen
Ik kom in een stad vol kippen, maar ik blijk vegetariër
B. zegt dat het goed komt en loopt weg
Hij verdwijnt in een wereld vol kleuren en geroezemoes
Ik volg hem en kom op een feest
Een feest vol mensen die ik ken,
maar niet van gezicht
Ik kom buiten op het strand en kijk uit over zee
Er zwemmen mensen en ik doe mee
Het onderwaterleven doet me goed
Vrij als een vis beweeg ik me
Totdat ik besef onder water te zijn
Ik raak in paniek, maar ik kom niet boven
Mensen lopen me voorbij
en kijken me afkeurend aan
Ik roep en ik schreeuw, mijn lichaam kolkt
Mijn lijf gutst.
Een bonzend hart, een kloppend hoofd.
Mijn benen als pap, mijn armen stijf.
Oh ja,
ik voel me kut.
dinsdag 30 maart 2010
woensdag 24 maart 2010
Tons of friends
Ok, het nieuwe album van Crookers; tons of friends. Zoals de naam al doet vermoeden staan er heel wat vrienden op. Op elke track "featered" wel een andere artiest. Ik vind eigenlijk niet heel veel van het album. Er is niets wat me stoort en er is niets echt fantastisch. Toch wil ik er iets over schrijven, want je versplilt zeker niet je geld als je 'm downloadt.
De laatste keer dat ik Crookers live zag, was ik ze eerlijk gezegd een beetje zat. Ze hadden een trucje en die kende ik inmiddels. Ik wist zelfs hoe die werkte. Maar toen ik dit nieuwe album van C. kreeg, besloot 'm toch op een gare ochtend in mijn old-school stereo (met cassettespeler!) te stoppen.
Eerste indruk: leuk. Vooral de tracks met Roisin Murphy, RyeRye en Yelle. Ik begon al een dik feestje voor me te zien waar Crookers live het dak eraf blazen. Ik kon ze ook niet betrappen op dat ene trucje, maar een set draaien is ook wat anders dan tracks achter elkaar op een album zetten, natuurlijk. Wat ze overigens goed hebben gedaan, want de sfeer bleef er lekker in.
Nadat ik op repeat drukte, luisterde ik het hele album nog een keer of 3 achter elkaar. Daarbij begonnen vooral de nummers met Kelis en Carrie Wilds steeds beter te klinken en ontdekte ik hier en daar nog meer. Ik kan eigenlijk wel concluderen dat het een prettig album is. En om die a capella versie van Day 'n night moet je gewoon heel hard lachen.
De laatste keer dat ik Crookers live zag, was ik ze eerlijk gezegd een beetje zat. Ze hadden een trucje en die kende ik inmiddels. Ik wist zelfs hoe die werkte. Maar toen ik dit nieuwe album van C. kreeg, besloot 'm toch op een gare ochtend in mijn old-school stereo (met cassettespeler!) te stoppen.
Eerste indruk: leuk. Vooral de tracks met Roisin Murphy, RyeRye en Yelle. Ik begon al een dik feestje voor me te zien waar Crookers live het dak eraf blazen. Ik kon ze ook niet betrappen op dat ene trucje, maar een set draaien is ook wat anders dan tracks achter elkaar op een album zetten, natuurlijk. Wat ze overigens goed hebben gedaan, want de sfeer bleef er lekker in.
Nadat ik op repeat drukte, luisterde ik het hele album nog een keer of 3 achter elkaar. Daarbij begonnen vooral de nummers met Kelis en Carrie Wilds steeds beter te klinken en ontdekte ik hier en daar nog meer. Ik kan eigenlijk wel concluderen dat het een prettig album is. En om die a capella versie van Day 'n night moet je gewoon heel hard lachen.
maandag 22 maart 2010
New Dorks!
Iedereen die zichzelf en zijn business online aan het profileren is, moet dit zien. Hilarisch.
zondag 21 maart 2010
PS Huiswerk: StarStroke
Een sterrenhemel wordt vaak gezien als iets moois, maar voor mijn Photoshop huiswerkopdracht werd ik geïnspireerd door The Fourth Kind.
Niet meteen beginnen met lachen, kritiek leveren en met je hoofd te schudden. Hiermee begint wel mijn weg naar Photoshop-heroïsme. Ook al blijkt hieruit dat ik nog een lange weg te gaan heb, het is een mijlpaal. Geen mooie, maar het is er wel 1.
En trouwens, een alien abduction is ook niet mooi. Ik hoop op een 5.
Niet meteen beginnen met lachen, kritiek leveren en met je hoofd te schudden. Hiermee begint wel mijn weg naar Photoshop-heroïsme. Ook al blijkt hieruit dat ik nog een lange weg te gaan heb, het is een mijlpaal. Geen mooie, maar het is er wel 1.
En trouwens, een alien abduction is ook niet mooi. Ik hoop op een 5.
NON Records is fijn!
Echt fijn.
Vrijdag presenteerde Klinch in de Melkweg NON Night. Het coming-out feestje van NON Records, een nieuw platenlabel uit Amsterdam met een liefde voor electro en een missie om het "live element van electronische muziek naar de voorgrond te brengen." Dat las ik hier tenminste. Het is ze in ieder geval gelukt om een fijn feestje met een goede sfeer neer te zetten. En daar horen uiteraard fijne electro klanken bij.
De klanken kwamen van Zombie Nation, Orgue Electronique, en van NON's eigen Palmbomen, The Benelux en Bear. Nu al grote namen en anders komt dat nog wel. Ik ben geen afgestudeerde muziekexpert, maar wel een echte muziekliefhebber en ik heb er vertrouwen in. En als je na een jaar al een feestje met je eigen artiesten voor Klinch hebt: respect.
C. (vriendin en partypartner) drong al een tijdje aan dat ik de MySpace van Palmbomen eens moest bezoeken. En het was inderdaad fijne muziek. Interview in Vice erachteraan: "...korte stukjes muziek die me een fijn gevoel geven, en een tropisch gevoel..." Dat weet hij wel over te brengen. Zijn fijne tropische gevoel met allerfijnst electronische fijnheid doen mij wanen in een tropisch paradijs.
Plaatje via nonrecords.net
Het was dus wel een beetje jammer dat hij al geweest was toen we aankwamen. Het deed echter niets af aan onze feeststemming, want er hing een goede sfeer en Orgue Electronique draaide. Hier en daar wat mixfoutjes, maar de staande recepties die zich over de zaal hadden verspreid, begonnen licht deinend in beweging te komen. We bestelden bier en een wodka 7-up, en voegden ons bij de hardst deinende receptie.
Naarmate de electro beter werd, werd de sfeer steeds uitbundiger. Het werd zelfs wat onstuimig toen The Benelux op het podium verscheen. Electronische muziek. En dan heb ik het over muziek zoals het hoort; met instrumenten. Trompetje d'r bij. Hier was wel over nagedacht. Resultaat: een kolkende feestmassa toen Zombie Nation achter de draaitafel verscheen. En we bleven kolken.
Hoewel best een aantal mensen besloten het feestje vroegtijdig te verlaten, gingen we samen met de andere feestblijvers uit ons dak op de gemixte hitjes van Bear. Een fijne afsluiter van een fijn feestje.
Conclusie: een goede sfeer, goede muziek en een afwisselende programmering. NON Records heeft het na een jaar al voor elkaar. Een platenlabel met veelbelovende artiesten en de liefde voor een fijn feestje. Fijn.
Vrijdag presenteerde Klinch in de Melkweg NON Night. Het coming-out feestje van NON Records, een nieuw platenlabel uit Amsterdam met een liefde voor electro en een missie om het "live element van electronische muziek naar de voorgrond te brengen." Dat las ik hier tenminste. Het is ze in ieder geval gelukt om een fijn feestje met een goede sfeer neer te zetten. En daar horen uiteraard fijne electro klanken bij.
De klanken kwamen van Zombie Nation, Orgue Electronique, en van NON's eigen Palmbomen, The Benelux en Bear. Nu al grote namen en anders komt dat nog wel. Ik ben geen afgestudeerde muziekexpert, maar wel een echte muziekliefhebber en ik heb er vertrouwen in. En als je na een jaar al een feestje met je eigen artiesten voor Klinch hebt: respect.
C. (vriendin en partypartner) drong al een tijdje aan dat ik de MySpace van Palmbomen eens moest bezoeken. En het was inderdaad fijne muziek. Interview in Vice erachteraan: "...korte stukjes muziek die me een fijn gevoel geven, en een tropisch gevoel..." Dat weet hij wel over te brengen. Zijn fijne tropische gevoel met allerfijnst electronische fijnheid doen mij wanen in een tropisch paradijs.
Plaatje via nonrecords.net
Het was dus wel een beetje jammer dat hij al geweest was toen we aankwamen. Het deed echter niets af aan onze feeststemming, want er hing een goede sfeer en Orgue Electronique draaide. Hier en daar wat mixfoutjes, maar de staande recepties die zich over de zaal hadden verspreid, begonnen licht deinend in beweging te komen. We bestelden bier en een wodka 7-up, en voegden ons bij de hardst deinende receptie.
Naarmate de electro beter werd, werd de sfeer steeds uitbundiger. Het werd zelfs wat onstuimig toen The Benelux op het podium verscheen. Electronische muziek. En dan heb ik het over muziek zoals het hoort; met instrumenten. Trompetje d'r bij. Hier was wel over nagedacht. Resultaat: een kolkende feestmassa toen Zombie Nation achter de draaitafel verscheen. En we bleven kolken.
Hoewel best een aantal mensen besloten het feestje vroegtijdig te verlaten, gingen we samen met de andere feestblijvers uit ons dak op de gemixte hitjes van Bear. Een fijne afsluiter van een fijn feestje.
Conclusie: een goede sfeer, goede muziek en een afwisselende programmering. NON Records heeft het na een jaar al voor elkaar. Een platenlabel met veelbelovende artiesten en de liefde voor een fijn feestje. Fijn.
Ik ben een programnerd
Toen ik vanochtend weer eens even ging kijken hoe het hier was, zag ik dat de filmpjes hieronder ineens de tabellen overschreden. Oeps.....wat te doen? Ergens de afmetingen veranderen, maar hoe en waar? Collega en frontendking L. maar even op msn aangesproken. "Mag ik je wat vragen?"
Hij reageerde eerst met: "Afmetingen veranderen is zeker te simpel." Ja, dat had ik ook al bedacht. Dat hij dit niet van mij verwacht had, begrijp ik wel. Ik doe teksten, geen techniek. "Maar waar?", typte ik. In de embedcode staat width en height, wist L. en hij wist ook meteen dat ik maximaal 410 in de breedte had. Kijk, en daarom heb ik dus L. nodig. Hij ziet dat gewoon.
Maar de lengte moet wel in verhouding zijn natuurlijk. Dus ik deelde de huidge breedte door de huidige lengte, kwam afgerond op 1.25, vermenigvuldigde 410 met dit getal en voila: 328. Op dat moment kreeg ik van L. hetzelfde getal door. Ha! Dat had ik zojuist helemaal zelf uitgerekend.
Het wilde daarna toch niet helemaal lukken, want ik moest de afmetingen op 2 plaatsen veranderen. Ook dat wist L. mij te vertellen. En nu is alles weer in orde. Je hoeft dus ook niet meer te dubbel klikken op de filmpjes. Gelukkig. Met een beetje hulp ben ik misschien toch wel een programnerd.
Hij reageerde eerst met: "Afmetingen veranderen is zeker te simpel." Ja, dat had ik ook al bedacht. Dat hij dit niet van mij verwacht had, begrijp ik wel. Ik doe teksten, geen techniek. "Maar waar?", typte ik. In de embedcode staat width en height, wist L. en hij wist ook meteen dat ik maximaal 410 in de breedte had. Kijk, en daarom heb ik dus L. nodig. Hij ziet dat gewoon.
Maar de lengte moet wel in verhouding zijn natuurlijk. Dus ik deelde de huidge breedte door de huidige lengte, kwam afgerond op 1.25, vermenigvuldigde 410 met dit getal en voila: 328. Op dat moment kreeg ik van L. hetzelfde getal door. Ha! Dat had ik zojuist helemaal zelf uitgerekend.
Het wilde daarna toch niet helemaal lukken, want ik moest de afmetingen op 2 plaatsen veranderen. Ook dat wist L. mij te vertellen. En nu is alles weer in orde. Je hoeft dus ook niet meer te dubbel klikken op de filmpjes. Gelukkig. Met een beetje hulp ben ik misschien toch wel een programnerd.
vrijdag 19 maart 2010
Stylo! Kijken! Nu!
Three is a charm. En als je het dan hebt over stylo, dope video's, een 9 minuten lange video/clip/film, dan moet je deze ook zien. De laatste uit de serie: "Non.vet's favourite video's of today"
Gorillaz - Stylo! (met Bruce Willis)
(en ja, ook weer even dubbel klikken)
Gorillaz - Stylo! (met Bruce Willis)
(en ja, ook weer even dubbel klikken)
donderdag 18 maart 2010
Als je ff 10 minuten hebt....
Dan moet je dit even zien: Lady Gaga & Beyonce a jail a telephone and some real hotness
Want tja, als we dan toch bezig zijn om youtube te bloggen.
(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)
Want tja, als we dan toch bezig zijn om youtube te bloggen.
(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)
Dope video
Ik wilde het eigenlijk niet doen. En ik houd ook niet zo van het woord "dope". Toch moet ik de video hierop zetten. Ik vind de stylo/de stijl/ de vibe/ de sfeer/ de zebra/ alles gewoon.......dope..
(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)
(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)
Op Photoshoples (deel 2)
De les is een half uurtje verhuisd naar 8 uur. Waarom weet ik niet, maar dat maakt niet uit. J. doet aan het South Beach dieet. Waarom weet ik, maar ik snap het niet. Gevolg was in ieder geval dat ze door honger en hunkering lichtelijk geïrriteerd werd toen ik nog even een peuk wilde roken. Maar 5 minuten later begonnen we vol enthousiasme aan les 2: foto bewerken.
Iedereen was aanwezig. S. en ik deelden een laptop en de andere chicksters volgden via Skype. We begonnen met de vraag: Wat zijn pixels? “Die vierkantjes…?” zeiden we twijfelend. En dat klopte! Waren we toch geen Total N00bs. Vervolgens leerden we wat de juiste resoluties zijn voor web en voor print, dat RGB webkleuren zijn en CMYK drukkleuren.
Toen een korte uitleg over de verschillende bestandssoorten:
- BMP is plat, te vergelijken met een Paintbestand,
- Gif slaat de boel op als pixels met een lelijk gevolg, hoewel het wel veel gebruikt wordt voor simpele animaties zoals smilies.
- EPS is voor drukwerk, “voor als je het heel mooi wilt drukken”, zo slaat Illustrator het vaak vanzelf op als EPS.
- Jpeg is de meest gangbare soort. Maakt van een Psbestand een compressed photosize wat betekent dat alles geminimaliseerd wordt.
- PNG is van oorsprong een Mac formaat en alles wordt geoptimaliseerd voor een klein formaat en transparante lagen worden behouden…
…..Snappie?
En toen kwam het leuke van de les: zelf doen! Met door J, uitgekozen afbeeldingen leerden we transformen, skewen, rotaten, warpen, flippen, distorten en content aware scalen. Maar daar moesten we niet helemaal op los gaan, want, zei J.: “een mens kan dikker worden!”
Over op een andere foto waar we verder gingen met automatische correcties, bijvoorbeeld als je niet tevreden bent met de kleur van je gezicht. Maar: “Wil niet zeggen dat je er meteen uitziet alsof je een maand op Aruba bent geweest.”
Over op brightness “Let op fluorescerende kleding”, richting kleuren levels, channels, layers, curves, gradient, exposure en hue/saturation. Dat laatste is het veranderen van bepaalde kleurgebieden. Fantastisch!
En toen het echte werk. Uitsnijden met de Magic Lasso, plakken in een andere afbeelding en….spelen maar! Color burn, blending options, Bevel and Emboss, color overlay, stroke, bladiebladiebla. S. en ik gingen los. “I feel like God” schreef ik in m’n notitieblokje.
De les liep weer uit, deze keer niet vanwege de overvloed aan vragen van mijn kant. Hoewel ik wel blij was dat iemand ze stelde. Ik heb nu al zin in mijn huiswerk: een evenwichtige collage van 1024 x 768 pixels met minimaal 5 verschillende lagen.
Daarover meer de volgende keer.
Iedereen was aanwezig. S. en ik deelden een laptop en de andere chicksters volgden via Skype. We begonnen met de vraag: Wat zijn pixels? “Die vierkantjes…?” zeiden we twijfelend. En dat klopte! Waren we toch geen Total N00bs. Vervolgens leerden we wat de juiste resoluties zijn voor web en voor print, dat RGB webkleuren zijn en CMYK drukkleuren.
Toen een korte uitleg over de verschillende bestandssoorten:
- BMP is plat, te vergelijken met een Paintbestand,
- Gif slaat de boel op als pixels met een lelijk gevolg, hoewel het wel veel gebruikt wordt voor simpele animaties zoals smilies.
- EPS is voor drukwerk, “voor als je het heel mooi wilt drukken”, zo slaat Illustrator het vaak vanzelf op als EPS.
- Jpeg is de meest gangbare soort. Maakt van een Psbestand een compressed photosize wat betekent dat alles geminimaliseerd wordt.
- PNG is van oorsprong een Mac formaat en alles wordt geoptimaliseerd voor een klein formaat en transparante lagen worden behouden…
…..Snappie?
En toen kwam het leuke van de les: zelf doen! Met door J, uitgekozen afbeeldingen leerden we transformen, skewen, rotaten, warpen, flippen, distorten en content aware scalen. Maar daar moesten we niet helemaal op los gaan, want, zei J.: “een mens kan dikker worden!”
Over op een andere foto waar we verder gingen met automatische correcties, bijvoorbeeld als je niet tevreden bent met de kleur van je gezicht. Maar: “Wil niet zeggen dat je er meteen uitziet alsof je een maand op Aruba bent geweest.”
Over op brightness “Let op fluorescerende kleding”, richting kleuren levels, channels, layers, curves, gradient, exposure en hue/saturation. Dat laatste is het veranderen van bepaalde kleurgebieden. Fantastisch!
En toen het echte werk. Uitsnijden met de Magic Lasso, plakken in een andere afbeelding en….spelen maar! Color burn, blending options, Bevel and Emboss, color overlay, stroke, bladiebladiebla. S. en ik gingen los. “I feel like God” schreef ik in m’n notitieblokje.
De les liep weer uit, deze keer niet vanwege de overvloed aan vragen van mijn kant. Hoewel ik wel blij was dat iemand ze stelde. Ik heb nu al zin in mijn huiswerk: een evenwichtige collage van 1024 x 768 pixels met minimaal 5 verschillende lagen.
Daarover meer de volgende keer.
woensdag 3 maart 2010
Op Photoshoples (deel 1)
Ik heb niet de ambitie om designer te worden. Daar heb ik noch het talent noch de aanleg voor. Toch heeft mijn geest al een tijdje een wanhopige behoefte aan photoshop-vaardigheden. Het is namelijk best frustrerend als je je eigen creatieve opwellingen niet tot uitbeelding kunt brengen. Al is het maar in grote lijnen. Als non.designer.
Gelukkig ken ik een aantal "photoshopperige" zielen. En nog veel gelukkiger: eentje wilde mij wel photoshoples geven, namelijk; J., baasbitch van Interactive Xperience en succesvol freelancer. En zoals met alle goede ideeën, wilden er meer mee doen. Twee meer.
Het plan werd:
- elke dinsdag van half 8 tot half 9 een uurtje 'shoppen'
- kosten: 1 euro.
Aangezien de andere twee deelnemers, J. en ik er gezamenlijk een vriendschappelijke relatie op na houden, had ik niet verwacht dat er enige structuur in de lessen zou zitten, maar niets was minder waar.
De eerste les bestond uit Griekse delicatessen en daarna serieus aan de slag. Met een heuse keynote als introductie en een leerplan voor de komende 8 weken.
Les 1: Know your basic workspace. Een interessante les waar ik alle informatie kreeg over de versleeptool, de selecttool, wat feather doet, hoe je de magnetic lasso en magnetic wand tool gebruikt, wat tolerance betekent, wat quick magic is en hoe je de eye drop tool gebruikt. De andere functionaliteiten leren we 'along the way'.
Mijn verbazing over de onverwachte lesstructuur vergrootte mijn enthousiasme wat resulteerde in een lading vragen over iedere knop. Ja, ik was dat overijverige meisje voorin de klas. Die overigens helemaal leeg was, want er geldt verder geen aanwezigheidsplicht ofzo. Het liep dus wat uit, maar ik heb als Photoshop N00b de eerste stappen gezet naar Photoshop heroïsme . Want zo heet de cursus; Van Photoshop N00b naar Photshop HELD. Met een echte presentatie van mijn werk als afsluiting.
Complimenten voor J. Ik zal opletten en opschrijven, want dat blijft natuurlijk wel mijn ding.
P.S. Wees niet verbaasd als dit blog verandert in een websiteblog met een nieuw dik logo. Non.vet gaat namelijk de wereld veroveren en daar hoort een nieuw jasje bij.
Gelukkig ken ik een aantal "photoshopperige" zielen. En nog veel gelukkiger: eentje wilde mij wel photoshoples geven, namelijk; J., baasbitch van Interactive Xperience en succesvol freelancer. En zoals met alle goede ideeën, wilden er meer mee doen. Twee meer.
Het plan werd:
- elke dinsdag van half 8 tot half 9 een uurtje 'shoppen'
- kosten: 1 euro.
Aangezien de andere twee deelnemers, J. en ik er gezamenlijk een vriendschappelijke relatie op na houden, had ik niet verwacht dat er enige structuur in de lessen zou zitten, maar niets was minder waar.
De eerste les bestond uit Griekse delicatessen en daarna serieus aan de slag. Met een heuse keynote als introductie en een leerplan voor de komende 8 weken.
Les 1: Know your basic workspace. Een interessante les waar ik alle informatie kreeg over de versleeptool, de selecttool, wat feather doet, hoe je de magnetic lasso en magnetic wand tool gebruikt, wat tolerance betekent, wat quick magic is en hoe je de eye drop tool gebruikt. De andere functionaliteiten leren we 'along the way'.
Mijn verbazing over de onverwachte lesstructuur vergrootte mijn enthousiasme wat resulteerde in een lading vragen over iedere knop. Ja, ik was dat overijverige meisje voorin de klas. Die overigens helemaal leeg was, want er geldt verder geen aanwezigheidsplicht ofzo. Het liep dus wat uit, maar ik heb als Photoshop N00b de eerste stappen gezet naar Photoshop heroïsme . Want zo heet de cursus; Van Photoshop N00b naar Photshop HELD. Met een echte presentatie van mijn werk als afsluiting.
Complimenten voor J. Ik zal opletten en opschrijven, want dat blijft natuurlijk wel mijn ding.
P.S. Wees niet verbaasd als dit blog verandert in een websiteblog met een nieuw dik logo. Non.vet gaat namelijk de wereld veroveren en daar hoort een nieuw jasje bij.
dinsdag 2 maart 2010
The Baseballs
Put your petticoat on en fix je kuif! Digger, Sam en Basti zijn de boys van The Baseballs en swingen de pan uit. Ze komen uit Duitsland en maken nu al zeker een jaar hippe hits nog meer 'nu' met de rock 'n roll sound van the sixties.
Begin 2009 braken ze onder andere in Duitsland en Finland door met hun versie van Umbrella. En in datzelfde jaar kwamen ze met Strike, hun debuutalbum met daarop nog meer rock 'n roll hits van nu en toen. Zoals Hot ’n Cold (Kate Perry), Don’t cha (Pussycat Dolls) The Look (Roxette) en Bleeding Love (Leona Lewis).
Ik vind het leuk. Ze toveren een glimlach op mijn gezicht als ik hoor hoe ze elk nummer naar eigen interpretatie een rock ‘n roll sound geven. Puur. Uitgekleed. Swingend. Lekker. Now let’s watch the Fonz check his hair.
Begin 2009 braken ze onder andere in Duitsland en Finland door met hun versie van Umbrella. En in datzelfde jaar kwamen ze met Strike, hun debuutalbum met daarop nog meer rock 'n roll hits van nu en toen. Zoals Hot ’n Cold (Kate Perry), Don’t cha (Pussycat Dolls) The Look (Roxette) en Bleeding Love (Leona Lewis).
Ik vind het leuk. Ze toveren een glimlach op mijn gezicht als ik hoor hoe ze elk nummer naar eigen interpretatie een rock ‘n roll sound geven. Puur. Uitgekleed. Swingend. Lekker. Now let’s watch the Fonz check his hair.
vrijdag 26 februari 2010
Je deteste toi Mode je t'aime
Hoewel zij mij altijd inspireert en helpt bij wat ik zou moeten dragen: zeker heftige shoulder pats, nu even geen bloemenprints, probeer hoog getailleerde kokerrokjes, altijd een verwoeste jeans, soms een black jeans, misschien een harembroek en eventueel ook enkellaarsjes, is Mode niet mijn meest betrouwbare vriendin. Eigenlijk is ze een bitch, want door al die mooie en bijzondere creaties die zij mij laat zien, verlies ik letterlijk het zicht op vader Banksaldo. En zij heeft daar schijt aan.
Je zou zeggen dat een vriendin je probeert te behoeden voor kredietcrisissen die veroorzaakt worden door hebzucht. Maar zo zit zij niet in elkaar. La Mode. Zij houdt mij juist hongerig naar meer, en als ik meer heb, dan zegt ze dat 'minder' back in style is. Waarna zij stilzwijgend verwacht dat ik mijn garderobe ga aanpassen.
Blind door al die modische modieusheid, tastte ik dan meestal naar vader Banksaldo. Wetende dat die echt te rood was om welk stukje stof de mode dan ook te kopen. En hoewel mijn vriendin Gezond Verstand mij dan vertelde dat ik de juiste beslissing nam om mij te beperken tot kwijlend fantaseren, voelde ik me toch altijd beperkt. Beperkt door mijn maandelijks terugkerende kredietcrisis die toch echt niet altijd werd en wordt veroorzaakt door Mode. (Meestal door frennemie Schijt Aan Vader Banksaldo, maar dat terzijde)
Omdat ik mij niet graag beperkt voel, ik Gezond Verstand wel beschouw als betrouwbare vriendin en vader Banksaldo niet al te rood wil zien aanlopen, besloot ik een tijdje geleden wat afstand te nemen van Mode. Je weet wel, minder afspreken enzo. Geen bladen meer waar zij in stond, geen sites meer waar zij ook was, kortom, de relatie beperken tot toevallige ontmoetingen.
Totdat ik samen met mijn verslavende vriendin Marlboro bij de tijdschriften stond en haar weer zag staan. Mode. Een toevallige ontmoeting, ze had me gemist en ik haar. We dronken koffie en ik nam haar mee naar huis. Ze vertelde honderduit en inspireerde mij zoals alleen zij dat kan. Toen ze uitgepraat was, keek ik haar aan en zei: "Misschien moeten we elkaar weer vaker zien." "Ja", antwoordde ze, "want die stoere boots zijn eigenlijk wel een must-have". De bitch.
Je zou zeggen dat een vriendin je probeert te behoeden voor kredietcrisissen die veroorzaakt worden door hebzucht. Maar zo zit zij niet in elkaar. La Mode. Zij houdt mij juist hongerig naar meer, en als ik meer heb, dan zegt ze dat 'minder' back in style is. Waarna zij stilzwijgend verwacht dat ik mijn garderobe ga aanpassen.
Blind door al die modische modieusheid, tastte ik dan meestal naar vader Banksaldo. Wetende dat die echt te rood was om welk stukje stof de mode dan ook te kopen. En hoewel mijn vriendin Gezond Verstand mij dan vertelde dat ik de juiste beslissing nam om mij te beperken tot kwijlend fantaseren, voelde ik me toch altijd beperkt. Beperkt door mijn maandelijks terugkerende kredietcrisis die toch echt niet altijd werd en wordt veroorzaakt door Mode. (Meestal door frennemie Schijt Aan Vader Banksaldo, maar dat terzijde)
Omdat ik mij niet graag beperkt voel, ik Gezond Verstand wel beschouw als betrouwbare vriendin en vader Banksaldo niet al te rood wil zien aanlopen, besloot ik een tijdje geleden wat afstand te nemen van Mode. Je weet wel, minder afspreken enzo. Geen bladen meer waar zij in stond, geen sites meer waar zij ook was, kortom, de relatie beperken tot toevallige ontmoetingen.
Totdat ik samen met mijn verslavende vriendin Marlboro bij de tijdschriften stond en haar weer zag staan. Mode. Een toevallige ontmoeting, ze had me gemist en ik haar. We dronken koffie en ik nam haar mee naar huis. Ze vertelde honderduit en inspireerde mij zoals alleen zij dat kan. Toen ze uitgepraat was, keek ik haar aan en zei: "Misschien moeten we elkaar weer vaker zien." "Ja", antwoordde ze, "want die stoere boots zijn eigenlijk wel een must-have". De bitch.
donderdag 25 februari 2010
Perfect omdat het nergens over gaat
Als je de titel "copywriter" en/of de naam dat je "goed kan schrijven" hebt, wil je nog wel nog wel eens vergeten dat je het altijd hebt gedaan en er altijd veel plezier aan beleeft. Aan schrijven.
In mijn geval vind ik het steeds moeilijker om iets zomaar op te schrijven, omdat men nu van mij verwacht dat het goed is. Perfect. Proza van kwaliteit. Poezie. Met een opbouw, structuur, achterliggende gedachte, misschien zelfs een concept. En dan lukt het niet altijd; een leuke tekst schrijven omdat ik het leuk vind. Om onzeker van te worden.
Totdat ik zojuist wat stukjes tegenkwam die ik een tijdje geleden heb geschreven. In een opwelling, als probeersel of gewoon om mijn gevoelens te uiten. Het zijn geen perfecte teksten. Maar op een bepaalde manier wel 'goeie' proza te noemen en zeker poezie. Daarom hieronder een stukje dat ik in een baldadige bui heb getyped. Waarschijnlijk met het doel anderen te motiveren om zich niet te laten beperken door schrijfregels, maar gewoon te schrijven wat ze leuk vinden. Wat was ik toch wijs. When proza meets poezie. Perfect om niks.
Omdat ik het zeg
Moest wat meer een mening hebben, geven en deze delen met mijn omgeving. Ik zou mezelf niet zijn als ik daar niet een beetje sarcastisch op zou reageren. Dus dat doe ik nu. Ik ga er een dingetje van proberen te maken en jij bent uitgenodigd om ook je ongezouten mening te geven over niets. Ikzelf ben niet eens zo heel erg geïnteresseerd in mijn eigen mening, maar wellicht vind jij het wel vermakelijk om te lezen. Hetzelfde geldt voor jou.
De regels:
Schrijf in alle vrijheid over niets
Zonder voorop vastgestelde structuur
Zonder kernboodschap
Zonder conclusie of actie
Het moet wel een beetje lekker lopen
Hier is mijn begin:
Je hebt waarschijnlijk al gemerkt dat ik me niet houd aan de “vermijd lange zinnen-regel”, dus het kan zijn dat je nog wel meer van die lange zinnen gaat lezen. Komen er nog meer waarschuwingen om het lezen van deze post zo onaantrekkelijk mogelijk te maken?”, hoor ik je vragen. Mijn korte antwoord op jouw lange vraag: misschien.
Tja, waar heb ik allemaal een mening over. Ik luister nu naar A tribe called quest. Iedereen die dit niet kent, ken ik niet. Golfen vind ik niks. Eerlijk gezegd vind ik het een ouwe lullen sport voor mensen die zich gewoon graag verheven voelen boven wat zij noemen: het plebs. Toch ga ik om met mensen die golfen en daar plezier aan beleven, maar ik behoor ook niet tot het plebs natuurlijk.
Ik heb zin in de zomer. De zomer is fijn, spreek dat maar eens tegen! De paus is trouwens een fucking idioot! Stomme domme lelijke ouwe sexueel gefrustreerde zelfverrijkende pedo! Ik zeg lekker niets over de kredietcrisis.
7-up is lekker. Weet je nog: FidoDido? Ik had een t-shirt van hem. Of althans, mijn broer. En toen Fido-hype al was uitgestorven, was mijn broer uit dat t-shirt gegroeid en kreeg ik hem. Heb het altijd met veel plezier gedragen. Fido raakt nooit uit!
Weet je wat het nare van nagellak is? Het bladert te langzaam van je nagel af. Moet je toch die zooi van een aceton gebruiken. Is uitgevonden voor het geval dat nagellak niet al slecht genoeg was voor je nagels. Hebben jullie trouwens Slumdug Millionaire al gezien? Moet je zien, is echt de beste film sinds tijden. Veel mensen hebben tegenwoordig een bril. Jou ook opgevallen? Bril is hip, dus als je nu nerd bent, ben je gewoon de tofste! Ik als bril ben niet tof of hip. Hoewel bril hip is geworden omdat ik er eentje moest.
Wil je mijn mening horen over recyclen? Nee? OK.
Schrijven is echt leuk. Kan het niet iedereen aanraden, want niet iedereen kan het. Ik ook niet, maar ik denk van wel. Daar ga ik carrière in maken.
Wie heeft trouwens verzonnen dat we allemaal carrière moeten maken? En wat is dat trouwens? Is dat goed worden in iets dat je eigenlijk helemaal niet leuk vind of is dat goed zijn in iets dat je leuk vindt? Het is beide, maar denk er maar eens over na. Ik kan goed taarten bakken. Dat is leuk.
Ik had gister trouwens kramp in mijn pink. Heel raar. Als ik zou twitteren, had ik dat gedaan. Dat bedoel ik niet positief. Twitteren is voor mensen die zichzelf zo belangrijk vinden dat ze denken dat alles wat ze meemaken interessant is. Al die sites waar je jezelf zo lekker kunt profileren zijn stom. De profielfoto is mooier dan de waarheid en de andere foto’s, zorgvuldig gefilterd op onderkinnen, vetrandjes, gele tanden, haar en rechtuit kijken, zijn er om te laten zien hoe leuk het wel niet was. Dat is helemaal niet leuk. Was het niet veel leuker toen niemand meer recht door zijn ogen kon kijken? Dat bedoel ik dus.
In mijn geval vind ik het steeds moeilijker om iets zomaar op te schrijven, omdat men nu van mij verwacht dat het goed is. Perfect. Proza van kwaliteit. Poezie. Met een opbouw, structuur, achterliggende gedachte, misschien zelfs een concept. En dan lukt het niet altijd; een leuke tekst schrijven omdat ik het leuk vind. Om onzeker van te worden.
Totdat ik zojuist wat stukjes tegenkwam die ik een tijdje geleden heb geschreven. In een opwelling, als probeersel of gewoon om mijn gevoelens te uiten. Het zijn geen perfecte teksten. Maar op een bepaalde manier wel 'goeie' proza te noemen en zeker poezie. Daarom hieronder een stukje dat ik in een baldadige bui heb getyped. Waarschijnlijk met het doel anderen te motiveren om zich niet te laten beperken door schrijfregels, maar gewoon te schrijven wat ze leuk vinden. Wat was ik toch wijs. When proza meets poezie. Perfect om niks.
Omdat ik het zeg
Moest wat meer een mening hebben, geven en deze delen met mijn omgeving. Ik zou mezelf niet zijn als ik daar niet een beetje sarcastisch op zou reageren. Dus dat doe ik nu. Ik ga er een dingetje van proberen te maken en jij bent uitgenodigd om ook je ongezouten mening te geven over niets. Ikzelf ben niet eens zo heel erg geïnteresseerd in mijn eigen mening, maar wellicht vind jij het wel vermakelijk om te lezen. Hetzelfde geldt voor jou.
De regels:
Schrijf in alle vrijheid over niets
Zonder voorop vastgestelde structuur
Zonder kernboodschap
Zonder conclusie of actie
Het moet wel een beetje lekker lopen
Hier is mijn begin:
Je hebt waarschijnlijk al gemerkt dat ik me niet houd aan de “vermijd lange zinnen-regel”, dus het kan zijn dat je nog wel meer van die lange zinnen gaat lezen. Komen er nog meer waarschuwingen om het lezen van deze post zo onaantrekkelijk mogelijk te maken?”, hoor ik je vragen. Mijn korte antwoord op jouw lange vraag: misschien.
Tja, waar heb ik allemaal een mening over. Ik luister nu naar A tribe called quest. Iedereen die dit niet kent, ken ik niet. Golfen vind ik niks. Eerlijk gezegd vind ik het een ouwe lullen sport voor mensen die zich gewoon graag verheven voelen boven wat zij noemen: het plebs. Toch ga ik om met mensen die golfen en daar plezier aan beleven, maar ik behoor ook niet tot het plebs natuurlijk.
Ik heb zin in de zomer. De zomer is fijn, spreek dat maar eens tegen! De paus is trouwens een fucking idioot! Stomme domme lelijke ouwe sexueel gefrustreerde zelfverrijkende pedo! Ik zeg lekker niets over de kredietcrisis.
7-up is lekker. Weet je nog: FidoDido? Ik had een t-shirt van hem. Of althans, mijn broer. En toen Fido-hype al was uitgestorven, was mijn broer uit dat t-shirt gegroeid en kreeg ik hem. Heb het altijd met veel plezier gedragen. Fido raakt nooit uit!
Weet je wat het nare van nagellak is? Het bladert te langzaam van je nagel af. Moet je toch die zooi van een aceton gebruiken. Is uitgevonden voor het geval dat nagellak niet al slecht genoeg was voor je nagels. Hebben jullie trouwens Slumdug Millionaire al gezien? Moet je zien, is echt de beste film sinds tijden. Veel mensen hebben tegenwoordig een bril. Jou ook opgevallen? Bril is hip, dus als je nu nerd bent, ben je gewoon de tofste! Ik als bril ben niet tof of hip. Hoewel bril hip is geworden omdat ik er eentje moest.
Wil je mijn mening horen over recyclen? Nee? OK.
Schrijven is echt leuk. Kan het niet iedereen aanraden, want niet iedereen kan het. Ik ook niet, maar ik denk van wel. Daar ga ik carrière in maken.
Wie heeft trouwens verzonnen dat we allemaal carrière moeten maken? En wat is dat trouwens? Is dat goed worden in iets dat je eigenlijk helemaal niet leuk vind of is dat goed zijn in iets dat je leuk vindt? Het is beide, maar denk er maar eens over na. Ik kan goed taarten bakken. Dat is leuk.
Ik had gister trouwens kramp in mijn pink. Heel raar. Als ik zou twitteren, had ik dat gedaan. Dat bedoel ik niet positief. Twitteren is voor mensen die zichzelf zo belangrijk vinden dat ze denken dat alles wat ze meemaken interessant is. Al die sites waar je jezelf zo lekker kunt profileren zijn stom. De profielfoto is mooier dan de waarheid en de andere foto’s, zorgvuldig gefilterd op onderkinnen, vetrandjes, gele tanden, haar en rechtuit kijken, zijn er om te laten zien hoe leuk het wel niet was. Dat is helemaal niet leuk. Was het niet veel leuker toen niemand meer recht door zijn ogen kon kijken? Dat bedoel ik dus.
donderdag 21 januari 2010
Cultureelverantwoordje
Nonvet gaat vanaf vandaag haar uiterste best doen om elke dag in 1 woord de hype van de dag te beschrijven. Dit doet zij op Twitter en het heet een ‘Cultureelverantwoordje’. Een watte? Een ‘Cultureelverantwoordje’.
Het komt van een woordje (cultureelverantWOORDJE) dat beschrijft wat er die dag door de maatschappij als (uiterst) verantwoord of onverantwoord wordt beschouwd (CULTUREELVERANTWOORDje) en waarvoor jij je als onderdeel van die maatschappij moet verantwoorden (cultureelVERANTWOORD...JE) en er dus een mening over zou moeten hebben.
Don’t believe the hype! We are the hype! Het Cultureelverantwoordje van vandaag: GEEF
(aan de slachtoffers van de aardbeving in Haïti)
Het komt van een woordje (cultureelverantWOORDJE) dat beschrijft wat er die dag door de maatschappij als (uiterst) verantwoord of onverantwoord wordt beschouwd (CULTUREELVERANTWOORDje) en waarvoor jij je als onderdeel van die maatschappij moet verantwoorden (cultureelVERANTWOORD...JE) en er dus een mening over zou moeten hebben.
Don’t believe the hype! We are the hype! Het Cultureelverantwoordje van vandaag: GEEF
(aan de slachtoffers van de aardbeving in Haïti)
dinsdag 5 januari 2010
No Fatties
“Datingsite verwijdert dikkerds van site.” Ik moest wel even glimlachen toen ik dat vanochtend hoorde. Het gaf ontvrienden meteen een nieuwe lading. Maar het ging natuurlijk om het feit dat het een beetje raar is om mensen van je site te halen omdat ze te dik zijn. En dat maakt direct weer wat interessante discussies los.
Allereerst het feit dat ook dikkerds hele leuke mensen kunnen zijn. Dat zal ook niemand ontkennen, ware het niet dat het hier gaat om de datingsite: beautifulpeople.com. Dat betekent dat iedereen die ingeschreven staat, geacht wordt mooi te zijn. Maar wat is mooi? Dik niet blijkbaar. Hoewel ik wel weer hoorde dat de rubensvrouw haar comeback aan het maken is. Kun je eigenlijk aan een gezichtsfoto zien hoe dik iemand is? En wat is dan te dik? Kilo’s kun je er niet aan af wegen. Gaat het dan om de afmetingen? Om het aantal pixels die je gebruikt? Om daarachter te komen, nam ik een kijkje.
Op het eerste gezicht een standaard datingsite met een inlogscherm, een welkomsttekstje en een foto van twee, inderdaad, mooie mensen. Het was de banner onderin die mij opviel: “Too ugly to sign up? Click here to browse BeautifulPeople as guest”. Fijn. Duidelijke taal. Ik klik en krijg een vreemd geformuleerde melding: “ Dear member, BeautifulPeople.com has launched globally. The launch is being extensively covered by the global media. The huge media coverage is currently generating so much traffic on our servers that we have had to limit some users from using the site…”
Ik krijg toch een beetje mijn twijfels. Het is ook wel echt een beetje raar om je als datingsite te ontdoen van alle dikkerdjes. Zou het een hoax zijn? Ik besluit me in te schrijven om de site met eigen ogen te zien en te beleven. De foto van een vinyl toy, met uiteraard strakke lijnen, wordt geaccepteerd en ik ben binnen. Het is een mooie website en werkt goed. Je kunt chatten, mailen, feedback geven, kortom, een goede online community die slim omgaat met de behoeften van mooie mensen. En dat versterkt mijn vermoeden dat het een hoax is. Ik vind ‘m goed.
non.vet, omdat je dik bent!
Allereerst het feit dat ook dikkerds hele leuke mensen kunnen zijn. Dat zal ook niemand ontkennen, ware het niet dat het hier gaat om de datingsite: beautifulpeople.com. Dat betekent dat iedereen die ingeschreven staat, geacht wordt mooi te zijn. Maar wat is mooi? Dik niet blijkbaar. Hoewel ik wel weer hoorde dat de rubensvrouw haar comeback aan het maken is. Kun je eigenlijk aan een gezichtsfoto zien hoe dik iemand is? En wat is dan te dik? Kilo’s kun je er niet aan af wegen. Gaat het dan om de afmetingen? Om het aantal pixels die je gebruikt? Om daarachter te komen, nam ik een kijkje.
Op het eerste gezicht een standaard datingsite met een inlogscherm, een welkomsttekstje en een foto van twee, inderdaad, mooie mensen. Het was de banner onderin die mij opviel: “Too ugly to sign up? Click here to browse BeautifulPeople as guest”. Fijn. Duidelijke taal. Ik klik en krijg een vreemd geformuleerde melding: “ Dear member, BeautifulPeople.com has launched globally. The launch is being extensively covered by the global media. The huge media coverage is currently generating so much traffic on our servers that we have had to limit some users from using the site…”
Ik krijg toch een beetje mijn twijfels. Het is ook wel echt een beetje raar om je als datingsite te ontdoen van alle dikkerdjes. Zou het een hoax zijn? Ik besluit me in te schrijven om de site met eigen ogen te zien en te beleven. De foto van een vinyl toy, met uiteraard strakke lijnen, wordt geaccepteerd en ik ben binnen. Het is een mooie website en werkt goed. Je kunt chatten, mailen, feedback geven, kortom, een goede online community die slim omgaat met de behoeften van mooie mensen. En dat versterkt mijn vermoeden dat het een hoax is. Ik vind ‘m goed.
non.vet, omdat je dik bent!
vrijdag 11 december 2009
Ontvrienden
Een tijdje geleden schreef ik al ‘social media’ een verkeerde benaming van de betekenis te vinden. Omdat Hyves, Facebook, LinkedIn, Twitter, etc. eerder handig dan sociaal zijn. En dankzij de ‘woord van het jaar verkiezing’ wordt mijn standpunt nu ook in taal onderschreven.
Je kunt dit jaar kiezen tussen de woorden: griepcommissaris, hypotheekleed, Mexicaanse griep, oeps-gebied, recessionista, spuugkit, tomtomburger, twitterazzo, zeilmeisje, en mijn favoriet ontvrienden.
Ontvrienden beschrijft Van Dale als ‘het dumpen van virtuele vrienden door deze te schrappen uit vriendenlijstjes op vriendensites.’ Dat is niet echt sociaal, maar vriendschappen kunnen veranderen. Heel handig dus, dat je nu al die vrienden die je toch niet meer kent en eigenlijk ook niet mag, zonder problemen kan verwijderen. En de betreffende virtuele vriend krijgt daar geen bericht van, dus je kunt hem of haar nog gewoon gedag zeggen in de kroeg.
Als social media scepticus krijg ik hier wel een beetje een zure bek van. Maar het is eigenlijk helemaal niet erg en eerlijk gezegd ben ik ook aan het ontvrienden. Ik doe het alleen anders. Nog handiger. Ik gebruik gewoon mijn Hyves niet meer, bekijk mijn Facebook weinig en op Twitter ben ik maar lijstjes gaan maken. Want ja, zo’n virtuele riend kan later toch heel handig zijn.
donderdag 12 november 2009
"Wat een verhaal"
Daar stond ‘ie dan. Voor de deur met mijn nieuwe fiets. Op mijn sloffen storm ik de trap af. ‘Is die voor mij?!’, schreeuw ik vragend op een toon die verraad dat ik het antwoord al weet. ‘Yep, vind je hem mooi?’, vraagt hij op dezelfde toon.
Met de strik die op het zadel zat in mijn hand, fiets ik een rondje. Voor de tram langs door het drukke verkeer dat niet begrijpt waarom ik zo enthousiast met mijn sloffen op de fiets zit. ‘Heel mooi’, zeg ik wanneer ik weer voor hem sta. ‘Maar ik ben ook een beetje zielig’, zegt hij ineens op zielige toon en hij laat mij zijn handen vol armoedige pleisters zien.
Hij had zijn buurmeisje geholpen een wasmachine naar boven te takelen, maar dat ging niet goed. Binnen haalt hij de pleisters eraf en ernstig uitziende wonden worden zichtbaar. ‘Moet ik naar de eerste hulp?’, vraagt hij, ‘want het geneest wel uit zichzelf’’. ‘Nou, ik zou het maar doen’, zeg ik. En ook hij besluit dat er toch een dokter naar moet kijken.
Ik kan niet met hem mee. M. komt over een half uur uit Utrecht hier naar toe. Zij heeft geen mobiel, dus bellen is geen optie. Als B. is vertrokken, is M. er na een uur nog steeds niet. Ik check de mail waarin wij de afspraak maakten. Aha! Ze zou er rond 1 uur zijn, maar misschien ook niet. ‘Ik bel wel voordat ik weg ga’, schreef ze. Ik kijk op mijn telefoon. 1 oproep gemist. Shit, net toen ik onder de douche stond natuurlijk. Ik bel naar haar huis en krijg haar zusje aan de lijn. Ze is net weg.
In een warrig moment waarin ik mezelf vervloek voor mijn Oost-Indische dyslectie, besluit ik om de sleutel bij de kapsalon af te geven, te zeggen dat er een vriendin komt met bruin haar die zichzelf naar binnen moet laten, dat ik nu naar het ziekenhuis moet omdat B. bij de eerste hulp zit en dat ik waarschijnlijk over 2 uur weer terug ben. Niet wetende dat we na 2 uur nog steeds in de wachtkamer naar schaatsen zitten te kijken.
Ik schiet aardig in de stress. Een vriendje met pijn, een vriendin zonder mobiele telefoon die nu vast al naar huis is, zelf geen bereik, de kapper die mijn huissleutels heeft en om 5 uur dicht gaat, en de 7e die per ambulance binnenkomt waardoor we minstens nog een half uur langer moeten wachten. De klok slaat kwart voor 5. Ik moet mijn huissleutels ophalen en B. is nog steeds niet geholpen.
Thuis aangekomen is M. er nog steeds. Zij moet bijna weg en ik moet boodschappen doen. We besluiten maar samen naar de Dirk te gaan. Terwijl ik alles pak waarvan ik denk dat B. het lekker vindt, vraagt zij naar B. en ik naar haar moeder. Als de boodschappen aan mijn nieuwe fiets hangen, pakt ze de tram en ontvang ik B. met twee ingepakte handen. Diepe tweedegraads brandwonden en morgen weer terugkomen. Zondag.
Zondag moet hij maandag weer terugkomen. Om half 1. We willen op tijd zijn, want anders loop je het risico dat je moet wachten totdat er nog iemand te laat is. Dus ruim op tijd zit B. die maandag, in de regen, achterop mijn nieuwe fiets. Het luchtalarm gaat af. Net als elke eerste maandag van de maand. ‘Gelukkig horen we dit geluid alleen op de eerste maandag van de maand’, zeg ik bewust van ons geluk. Hij stemt in. We beseffen ons dat we, ondanks de gebeurtenissen van dit weekend, van geluk mogen spreken en komen tot rust. Maar dan knapt er iets, en staan we om tien over half 1 zwijgend op de tram te wachten.
Met de strik die op het zadel zat in mijn hand, fiets ik een rondje. Voor de tram langs door het drukke verkeer dat niet begrijpt waarom ik zo enthousiast met mijn sloffen op de fiets zit. ‘Heel mooi’, zeg ik wanneer ik weer voor hem sta. ‘Maar ik ben ook een beetje zielig’, zegt hij ineens op zielige toon en hij laat mij zijn handen vol armoedige pleisters zien.
Hij had zijn buurmeisje geholpen een wasmachine naar boven te takelen, maar dat ging niet goed. Binnen haalt hij de pleisters eraf en ernstig uitziende wonden worden zichtbaar. ‘Moet ik naar de eerste hulp?’, vraagt hij, ‘want het geneest wel uit zichzelf’’. ‘Nou, ik zou het maar doen’, zeg ik. En ook hij besluit dat er toch een dokter naar moet kijken.
Ik kan niet met hem mee. M. komt over een half uur uit Utrecht hier naar toe. Zij heeft geen mobiel, dus bellen is geen optie. Als B. is vertrokken, is M. er na een uur nog steeds niet. Ik check de mail waarin wij de afspraak maakten. Aha! Ze zou er rond 1 uur zijn, maar misschien ook niet. ‘Ik bel wel voordat ik weg ga’, schreef ze. Ik kijk op mijn telefoon. 1 oproep gemist. Shit, net toen ik onder de douche stond natuurlijk. Ik bel naar haar huis en krijg haar zusje aan de lijn. Ze is net weg.
In een warrig moment waarin ik mezelf vervloek voor mijn Oost-Indische dyslectie, besluit ik om de sleutel bij de kapsalon af te geven, te zeggen dat er een vriendin komt met bruin haar die zichzelf naar binnen moet laten, dat ik nu naar het ziekenhuis moet omdat B. bij de eerste hulp zit en dat ik waarschijnlijk over 2 uur weer terug ben. Niet wetende dat we na 2 uur nog steeds in de wachtkamer naar schaatsen zitten te kijken.
Ik schiet aardig in de stress. Een vriendje met pijn, een vriendin zonder mobiele telefoon die nu vast al naar huis is, zelf geen bereik, de kapper die mijn huissleutels heeft en om 5 uur dicht gaat, en de 7e die per ambulance binnenkomt waardoor we minstens nog een half uur langer moeten wachten. De klok slaat kwart voor 5. Ik moet mijn huissleutels ophalen en B. is nog steeds niet geholpen.
Thuis aangekomen is M. er nog steeds. Zij moet bijna weg en ik moet boodschappen doen. We besluiten maar samen naar de Dirk te gaan. Terwijl ik alles pak waarvan ik denk dat B. het lekker vindt, vraagt zij naar B. en ik naar haar moeder. Als de boodschappen aan mijn nieuwe fiets hangen, pakt ze de tram en ontvang ik B. met twee ingepakte handen. Diepe tweedegraads brandwonden en morgen weer terugkomen. Zondag.
Zondag moet hij maandag weer terugkomen. Om half 1. We willen op tijd zijn, want anders loop je het risico dat je moet wachten totdat er nog iemand te laat is. Dus ruim op tijd zit B. die maandag, in de regen, achterop mijn nieuwe fiets. Het luchtalarm gaat af. Net als elke eerste maandag van de maand. ‘Gelukkig horen we dit geluid alleen op de eerste maandag van de maand’, zeg ik bewust van ons geluk. Hij stemt in. We beseffen ons dat we, ondanks de gebeurtenissen van dit weekend, van geluk mogen spreken en komen tot rust. Maar dan knapt er iets, en staan we om tien over half 1 zwijgend op de tram te wachten.
woensdag 4 november 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)