7 years

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years
of rain and terror,
he asked

of rough roads,
trial and error

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years
of love in the making,
he asked

of dance and dine,
giving then taking

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years
of cuts and kisses,
he asked

of thorns and roses,
of being the Mrs.

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years
of life as love,
he asked

of souls who mate,
for all of the above

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years
of you and me,
he asked

of me and him,
truthfully we

Do you want to go
another 7 years,
he asked

Another 7 years, I said
Another 7 years

Toch?

Foto: Hugh Kretschmer (eyespired.nl)

Ik denk
dus ik ben
Ik was
waar ik zat
Mijn handen, mijn haren
In de war
dus ik denk
Ben ik dan
net als net
waar ik was
toen ik op de bank zat?

Eeuwige liefde

Foto: Favim.com

Een kus wint de lippen
De tong verovert de mond
Draait rond
Langs wangen en tanden
Vast in de liefde
Van de geliefde
Bijten we afdrukken
Die nooit voor eeuwig zijn
Maar wel zo bedoeld waren
Daarom draaien we door
Maken onze kaken week
Niet meer in staat ons vast te bijten
Dus vrijen we
Strelen we
Tongen we
En weten we
Dat een kus niet kan verliezen
Wat wij verloren

Droom

Foto: Claudiu Stana op Photobucket.com

Ik droomde dat mijn vader dood was, dus
stopte ik met ademen totdat ik wakker werd
en mijn vader dood was, dus
ademde ik totdat ik droomde
dat mijn vader dood was

Halsreik

Foto: Charlie Wally

De tijd stroopt loperig

Machteloos de dagen

Die niet kunnen dragen

Laten hoperig

Verlangen van misschien

Stil in gedachten

Ondergaand in nachten

Minstens nog troebel te zien

Onsluitbare ogen

Zien niets vooruit

Wezenloos door de achterruit

Naar dat vervlogen

Het borstbeen huilt

Het lot latend

De pijn niet batend

In een gat dat verder kuilt

Reik is onze hals

Naar tijd die nog liep

Antwoord als men riep

Bleek de droom toch vals

Nu is het voorbij

Dus kom maar weer terug

Kon je maar terug

Naar pa en ik, nog wij

Meisje

Foto: littleacornfilm.blogspot.nl

Hoi meisje,
Ik wijs je
Op weg in het leven
Met liefde omgeven
Beschermend gebleven
Toch nooit overdreven
Blijf vrolijk en olijk
Niet nietig verdrietig
Weet als je moet kniezen
Ook winnaars verliezen
Soms lijkt het glas leger
Wees altijd integer
Geen uit de pan veger
Om leven te leren
Moet je ontberen
Leer dat accepteren
Laat je niet koeioneren
Ik weet het
Je weet het
Kortom,
ik dus je
Kusje,
Papa
Je zei me
Lief meisje
Alleen mij
Ik meis je
Waar ga je?
Waar reis je?
Waar ben je
Waar blijf je?
Ik roep je
Ik krijs je
Ik schreeuw je
Gedeis me
Mis knuffels
Je wijsje
Je gekke gewoontes
Als boodschappenlijstje
Blijf draaien
Ik grijs je
Ben zo trots
Ik prijs je
Ik weet het
Je weet het
Kortom,
Ik dus je
Kusje,
papa
Je meisje

Bekijk deze animatie van Michael Dudok de Wit >

Hier zat mijn vader nog steeds

Foto: templatesellers.info

Soms gebeuren er dingen in je leven waar je nooit om gevraagd hebt. Nooit gewenst, laat staan gewild. Dingen die onvermijdelijk zijn, maar waar je nooit van verwachtte dat ze nu al zouden gebeuren. Mijn vader leerde ons dat je nu moet leven, nu moet genieten. Ik wou alleen dat hij nu nog leefde.

Nieuws uit het niets. Donderdag 1 augustus 2013. Mijn vader had uitzaaiingen in hoofd en lijf. Het lijf dat genoot van het leven en het hoofd dat de moeilijkste sudoku's puzzelde, mij attendeerde op fout gespelde e-mails, scherpe gedichten schreef als Sinterklaas en waar ik mijn schrijfpassie mee deelde. Dat hoofd bleek ineens vol kanker, tumoren, gezwellen, pitjes en spikkels. En waar organen nog de ruimte hebben, hebben de hersenen dat niet. Wanneer het daar te gez(w)ellig wordt, dan is het feest snel afgelopen. Hoe snel je ook probeert nog wat slingers op te hangen. Ze gaven hem 2 tot 12 maanden. 2,5 maand later sta ik adem happend zijn kist te kussen.

Een dramatische alinea in een column die ik voorlopig niet had willen schrijven. Heb getwijfeld of ik überhaupt op internet zou gooien dat mijn allerliefste, grote, stoere, gezellige, grappige, fantastische super papa is overleden. Maar over veel anders kan ik even niet schrijven en wellicht biedt het me troost. Net als al die lieve woorden van vrienden, familie, stapels kaarten en een overvolle aula met mensen die voor ons en vooral voor mijn vader kwamen, maar er zit een gat in mijn maag.

Ik wil schreeuwen, gillen, roepen, schelden, schoppen, slaan, maar ik blijf stil. Ik wil weer lachen zonder bitterheid, gek doen zonder schuldgevoel, me opwinden over de was, over wat ik aan moet vandaag, eten zonder vol gevoel, ademen zonder te trillen. Ik wil TV kijken zonder dat mijn gedachten afdwalen en ik uiteindelijk alleen maar staar naar een lege plek. Een lege plek die zo kort geleden nog eeuwig gevuld leek. Men zegt in dit soort gevallen dat je het een plek moet geven, maar hoe geef je iets een plek als er juist een lege plek is ontstaan?

Overigens, die plek zal leeg blijven. Niets of niemand kan die ooit vullen, invullen of innemen. Niets en niemand verdient die plek. Maar mijn verdriet, dat zal wel een plek krijgen. Dat zal wel gaan, het is geen zorg die ik heb. Ik hoop alleen dat mijn tranen ondertussen de leegte zullen voeden. Zodat er straks een grote, liefdevolle bloem groeit en die plek niet zo verdomd leeg voelt.

Geschreven voor PinkBullets en voor mezelf...

Wishing

Foto: Alchemytaku op imsuchabunny.com

I wish it was different

so totally different

But it is what it is

so much less

than it was

Het laatste seizoen

Foto: Charlie Wally

Het ruikt naar warme truien 

naar daken tegen regenbuien
buigend met de sjaal om de nek
net als zij met pastilles in de mond
wachtend tot de morgenstond
want morgen zal het winter zijn

Maar wat doe je vandaag?

Ondergedoken in plastic jassen
Ontwijken we plassen
plenzen we natter
want zatter is stilstaan
Altijd weer kerend
ontberend voor een warm huis
met een plaid voor de buis
Morgen zal het winter zijn

Maar wat doe je vandaag?

De wekker gaat, we mogen
Gebogen onder het gewicht uit de lucht
dat steeds harder zucht 

terwijl we ons sussen met kussen 

van één zonnige dag, tussen 

de wolken kolken rood, geel en bruin 

dwarrelen om op de grond te scharrelen 

Morgen zal het winter zijn

Maar wat doe je vandaag?

Wensen dat de regen stopt met kletteren
De douche voor spetteren
Ijle lucht en warme chocomelk
En de winter elk
Mijlpaal één: de winter
twee: voorjaar, dan zomers vlees
Daar gaan we heen want de klok bewees
Morgen zal het winter zijn

Maar wat doe je vandaag?

Is de vraag voor je bolle glas
De hoop is ijdel voor blauwe lucht
Liever, pluk de vrucht
van die ene dag
dat hij er nog is en het morgen

winter was

Gespuis

Hij had het toch echt goed gehoord
Getrippel, getrappel, gespuis
Iets stiekems had zijn dut verstoord
Een prooi sloop door het huis

Hij rook de geur van biscuit
Toch was het geen zoete koek
Onmiskenbaar, iets anders kon niet
Hij was blij met dit bezoek

Langzaam sloop hij dichterbij
Het bewoog! Het bewoog!
De deurpost schampte zijn rechterzij
Terwijl hij de lucht uit zijn wangen zoog

Instinct nam over, het lijf naar de grond
Zintuigen op scherp en spieren gespannen
De keuken, de gang, het aanvalsfront
Deze jacht was voor echte mannen

Bij de prullenbak had ‘ie beet

De marteling noemde hij spelen
Totdat zij brokjes in zijn bak deed
En hem begon te strelen

In zijn ooghoek zag hij nog zijn prooi
Verdwijnen achter de keukenkast
Zielig en toch ook mooi
Strompelend en bekrast

Dagen later droomt hij van heldendom

Lekker ontspannen thuis 

En weet ik inmiddels waarom
Ons huis ruikt naar dooie muis

Foto: Nonvet

Slingers

Foto: explosivehead.blogspot

Ik kon niet bij de slingers vandaag
Ze hingen er wel, maar ik zag ze niet
Of althans
Ik zag ze wel, maar ze hingen er niet
Niet zoals ze eerder hingen
Althans
Alles lijkt anders
Het plafond lager
De grond weker
De lucht dikker
De slingers hoger
Maar ze hangen er
En ze blijven hangen
Verdomme...

Lichte lust

Foto: amolife.com

Je smacht
Ik wacht
Vol room verleid ik je
Met mijn chocolade huid
Glanzend, lonkend
Je hart bonkend
Eet me
Verslind me
Door je mond
Over je lippen, langs je tong
Dan vul ik je
Onthul ik je
Mijn zoete smaak
Ik maak je week
Ik maak je zacht
Je lacht
Je mond nat
bij het idee
Dat ik bij jou

...

Was ik maar geen moorkop
En jij niet op dieet

Alles

Foto: www.warchild.org.uk

Niets is wat het was
Alles is waar het vandaan komt

Verliefd op een ander

Soms ben je op slag verliefd op iemand anders. Iemand anders dan je relatie. Mijn relatie is mijn vriend. De liefde van mijn leven wanneer ik niet verliefd ben op een ander.

Ja, dat durf ik zomaar te zeggen. Als je heel eerlijk bent, ben jij ook weleens verliefd op een ander. Ik ben om de haverklap verliefd op een ander. Tintelingen, trillingen, warm, koud. En mijn hart, oh mijn hart. Zo was ik laatst in de zevende hemel om een jongen van de NS. Om zijn glimlach. Zijn mooie brede glimlach. Niet een reden om je relatie op het spel te zetten, maar toch, ik werd er warm van.

Foto: Tumblr.com

In het Engels zegt men het raak: ‘falling in love’. Zo zie ik het ook: alsof ik even val. Het belangrijkste is dat ik snel weer opsta en samen met mijn liefde verder loop. Niet als een schijnheilige schuinsmarcheerder, hoor. Dat bedoel ik niet. Het zijn niet die zware verliefdheden waarbij het me langdurig de behoefte aan eten én vriend ontbreekt. Ben je gek. Ik heb het over dat spannende gevoel van kippenvel in je lijf dat voortkomt uit een natuurlijke interesse in potentiële partners. Al is het maar een minuutje, stiekem voordat je gaat slapen of gewoon op klaarlichte dag. Even wegdromen op de vlinders in je buik.

Zoals toen met die jongen van de NS en zijn brede glimlach. Ik zat in de trein en hij stond op het perron. Het begon licht te waaien en het perron maakte ruimte voor een wit strand met palmbomen, de zon brak door, de lucht was blauw. Daar stond hij breed glimlachend mooi te zijn op het strand van mijn dromen, met zijn donkere manen deinend in de wind. Toen de trein vertrok ging mijn telefoon. Of ik thuis at, want we gingen bbq’en, voor mij extra groenten. Ja, ik was weer opgestaan. Ik keek op mijn klok. Als ik op tijd aankwam, konden we samen naar huis lopen.

(Deze column schreef ik voor PinkBullets.nl)

Bang voor mezelf

De mooiste dingen worden gewoon gezegd. Ook tijdens de kerkennacht in Utrecht tijdens de Preek van de leek van Karin Bloemen “De wereld op je schouders”.

Karin Bloemen, zelf niet religieus opgegroeid en opgevoed, zei tussen neus en lippen door: “Angst is goed in de kerk, daar moet je het van hebben”. Een kleine steek onder water, spontaan of bedacht, dat maakt niet uit. Ik moest daar wel om lachen, als enige geloof ik, want ze heeft gelijk. Angst is wat ons beweegt. 

Waar vroeger de kerk je bang maakte voor de duivel en namens God hier en daar wat strafwerk uitdeelde om te zorgen dat je een deugdelijk leven leidde, maken we nu onszelf bang voor anderen, zodat zij zullen zeggen dat we deugen. Kijk maar naar de burn-outs, de overspannen thuiszitters. Ik was er ook één, zo’n overspannen kip die te lang onder een hete grill was blijven liggen. En maar door tokkelen, omdat ik bang was om niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen, of erger, om anderen teleur te stellen. 

Ik had mijn eigen kerkje opgericht, met mezelf als gemeenschap en een geloof in het motto: Je mag de mensen in de wereld niet teleurstellen. Mooi vond ik dat, dat ik die plicht op mijn schouders nam om zo het gehele zaakje te ontlasten. Voor de mensen, voor de wereld. Heel heilig allemaal.

Schijnheilig! Hoe kan ik nou niemand teleurstellen? Ik stel mijn kat al teleur als ik ’s ochtends niet nog even met hem kroel, maar gehaast het huis verlaat. Dus de mensen in de wereld niet teleurstellen? Rot op. Ik was bang voor ze, dus ging ik harder voor ze rennen. Daarom ben ik nu bang voor mezelf en heb nog nooit zo hard gerend.

Bron: run5kaday.files.wordpress.com

(Deze column schreef ik voor het Martinus Magazine)

Dat kan jouw buik zijn!

Ongevraagd stond ze daar, op mijn Facebook. Plotseling, zwijgend, alsof ze een geheime boodschap had die alleen met suggestief zwijgen kon worden overgebracht. Een glanzende vrouwentorso, brons met sixpack, of waren het er acht? ‘Women’s Health’ stond erboven ’10 ways for great abs’. Ah! Boodschap overgekomen.

Foto: womenhealthwebsites.com

Ik vind dat niet leuk. Zo’n glossy sixpack tussen posts als “Mn nieuwe schoenen nat #bah #regen” en “Ventje vindt je status leuk”. Toegegeven, de posts van mijn vriendinnen vind ik ook niet altijd leuk, maar ik heb zelf om die onzin gevraagd. Om een bronzen sixpack van Women’s Health niet. En niet meteen denken dat ik jaloers ben, omdat ik zelf op de bank een Cornetto aan het eten was. Je kunt namelijk niet jaloers zijn op een anoniem lonkende sixpack zonder hoofd.

Dat doen ze dan weer slim, want het gaat niet om het totale plaatje met mooi haar en de laatste mode. Daar kun je inderdaad jaloers op zijn, maar je legt je er ook snel bij neer dat jij anders bent. In dit geval gaat het alleen om die sixpack, die buik zonder vet, strak velletje en in het geheel hooggespannen. Net als je verwachtingen wanneer je begint met die ’10 ways for great abs’, want immers, dat kan jouw buik zijn!

Ik dacht het ook. Jaren geleden, toen ik nog niet die halve vrede had met het stukje lichaam dat tussen mijn borsten en heupen mooi natuurlijk zit te zijn. Toen werd ik wakker met 40 situps, dronk alleen zelf geperste fruitsappen en olijfolie, gooide zaadjes en gember door elke maaltijd, sportte 2 uur per dag: 1 uur cardio 1 uur bodypump en at eens wat vaker een eiwitje. Resultaat: een goede conditie, een strakker lichaam, maar geen sixpack. Waarom ik niet!? Ik had toch alle adviezen gevolgd, keurig elke dag die oefeningen gedaan? Jarenlang, echt waar, ik lieg niet. Dus waarom ik niet? Ik zal je vertellen waarom ik niet.

Het kost me teveel moeite. Begrijp me niet verkeerd. Ik dans, ik yoga, ik zwem en als er geen pak Cornetto’s in de vriezer ligt dat op moet, eet ik meer gezond dan ongezond. Maar mijn buik is de ene dag gevormd en de andere dag wat minder, meer zit er gewoon niet in. Natuurlijk zal Women’s Health mij er altijd van proberen te overtuigen dat die sixpack er echt heus ook voor mij inzit, maar ik heb geaccepteerd dat 1 sixpack bier gezonder is dan ’10 great ways’.

(Deze column schreef ik voor PinkBullets.nl)

For the guy blends us ours

Foto: tumblr.com

Stretching the steets,
strolling the stones
The sound of concrete
tumbling to create
a maze
of all the different ways
By every turn and time again
While living adventure
with all to lose but regret
of the unsaid,
the undone and the thought of
the scent of sweat,
the brow it took to get
here...
the streets, the feeling, the vibe,
that piece deep, deep down inside
and all that is right
as is the strength that brought us here
not to follow peers,
or inspiration
but to BLEND, play life
Such magical reality
create we
wearing none but one
he who makes it ours

Guy Vernes.

(Geschreven voor de schrijfcompetitie van Guy Vernes en BLEND| waar ik 3e werd.)

Van Utopia

Ik dacht dat ik erop zat
dat ik er steeds maar af bleef vallen
maar ik heb er nooit op gezeten
Ik zat ernaast

Foto: catherinebuca.com via flakphoto.com

Why?

Foto: tumblr

It seems so hard
For you to see
Like you notice
Really care
Because you
Must have once

Remember?
Or you have never
Was there ever?
Just maybe
not.

Zij die deed opbloeien

Als ik naar mijn bloeiende orchideeën kijk dan denk ik aan haar. En aan toen. Aan hoe de orchideeën alleen maar dode takken hadden. Toen ik overspannen thuis zat en vaak apathisch uit het raam staarde. Wat moest ik met die plantjes? Wat moest ik met mezelf? Ik liep toen al bij een coach en vond steun bij vriend, vriendinnen en familie, maar het was zij die mij én mijn plantjes het allereerste beetje water gaf om weer op te bloeien.

Omdat ik de trein had gemist en ik inmiddels had geleerd dat daar de wereld niet van vergaat, stond ik me verplicht niet op te winden in de Kiosk en staarde naar de tijdschriften. Ik kwam net van mijn coach. Hij had gezegd dat ik gewoon mezelf mocht zijn, dat het genoeg was, goed zelfs. Dat was natuurlijk fantastisch, een mijlpaal in het proces, maar hoe moest dat dan? Mezelf zijn? Plotseling zoomde mijn ogen in als een roofdier die zijn prooi ziet en ik las: “Puur – Gewoon jezelf zijn... wat is dat?” Ik pakte, betaalde en verslond.

Dit had ik nodig. Ze leek voor mij alleen geschreven. Van het accepteren van je masker tot het opschrijven van je levensverhaal. Het effect van de woorden ‘liefde en dankbaarheid’ heeft mijn plantjes gered, want ik ben ze vanuit die gedachte gewoonweg water blijven geven. Nu staan ze weer in bloei, net als ik. Omdat zij mij toen niet alleen hielp om puur mezelf te zijn, maar me ook liet inzien dat het leven stroomt en ik mee moet bewegen. Want naast een dode tak kan altijd een nieuwe opbloeien.

Foto: Charlotte Walscheid van Dijk