Als ik blog wil ik altijd een einde schrijven. Een laatste zin dat alles samenvat of het stuk net even mooier maakt en indruk achterlaat. Een gewoon einde, een eindig einde of juist een beginnend einde, maar altijd een einde. Verwar het niet met een conclusie, dat is niet hetzelfde.
Met boeken is het anders. Soms houd ik wel van een open einde. Er zijn ook mensen die echt zoeken naar een boek met een open einde. Maar of je het dan ook ervaart als een open einde hangt van je verwachtingen af. Als lezer ben je in sommige gevallen gewoon niet tevreden met het einde. Dat is dan een onbevredigend einde of een te plots einde en dat maakt het einde open. Terwijl je vriendin er misschien wel tevreden mee is of het einde zelfs had zien aankomen. Voor haar is het gewoon het einde.
Het is maar net hoe je het leest. En ook de toon waarop je het in je hoofd opleest, bepaalt of iets een open einde is of niet.
donderdag 17 september 2009
woensdag 9 september 2009
22 tracks
Soms wil je een nieuwe ontdekking niet delen. Nu eigenlijk ook niet, maar het is te leuk, te goed en ook te inspirerend om het niet te doen. Bij deze dan. Uit de goedheid van mijn hart. Dankjewel T.!
22tracks.com. Geen idee hoe lang het al bestaat. 11 genres, 22 tracks. Om nieuwe artiesten te promoten en jou nieuwe genres te laten ontdekken. Bekende en onbekende, allemaal even vernieuwend. De playlists veranderen eens in de zoveel dagen en worden samengesteld door muziekliefhebbers uit de muziekindustrie.
Naast nieuwe muziek biedt 22tracks je de links naar myspace's en de iTunes store. They do NOT support downloading music. De links openen in een nieuw venster zodat je track niet stopt. En je kunt naar hartelust over de site browsen zonder dat je playlist wordt afgebroken. For the love of music. Ik ben fan.
22tracks.com. Geen idee hoe lang het al bestaat. 11 genres, 22 tracks. Om nieuwe artiesten te promoten en jou nieuwe genres te laten ontdekken. Bekende en onbekende, allemaal even vernieuwend. De playlists veranderen eens in de zoveel dagen en worden samengesteld door muziekliefhebbers uit de muziekindustrie.
Naast nieuwe muziek biedt 22tracks je de links naar myspace's en de iTunes store. They do NOT support downloading music. De links openen in een nieuw venster zodat je track niet stopt. En je kunt naar hartelust over de site browsen zonder dat je playlist wordt afgebroken. For the love of music. Ik ben fan.
dinsdag 8 september 2009
Bakfiets
Vandaag weer eentje. Zo’n bakfiets. Blind, gehaast, onhandig en afwezig rijdt mams haar bak precies voor mijn wiel. Ik had voorrang, maar zij was denk ik even vergeten dat ze nog een hele bak met even zo wazige ‘kids’ voorop had.
Piepend kwam ik tot stilstand. Omdat ik plotseling moest remmen om niet in haar bak te belanden. Niet persé omdat ik zo hard moest remmen. Mijn remmen piepen namelijk bij elke poging om tot stilstand te komen. Hard én zacht, maar dat wist zij natuurlijk niet. Haar grut leek uit hun wazige toestand te ontwaken en mams keek me aan met een uitdrukking van: “Stel je niet zo aan.” Dat maakte me nog bozer. “Met je bakfiets”, zei ik, en trapte ‘m weer aan.
Ik had nog een goede 25 minuten om me lekker op te winden over vrouwen met kinderen die het voertuig waar ze hun jonge nakomelingen in vervoeren altijd op de weg parkeren. Bij een stoplicht staan zij zelf heel netjes aan de rand van de stoep. De wagen met kind staat dan echter voor een deel op straat. Ik snap dat niet. Je kind is je toch het meest dierbaar. Waarom gebruik je hem of haar dan als een soort bumper? Knoop anders zo’n zak om je lijf. En als ze dan daarvoor te groot zijn, koop dan geen dure bakfiets, maar investeer in een voor- en/of achterzitje. Of leer hem fietsen! Van zijn vader dan het liefste. Met je bakfiets.
Piepend kwam ik tot stilstand. Omdat ik plotseling moest remmen om niet in haar bak te belanden. Niet persé omdat ik zo hard moest remmen. Mijn remmen piepen namelijk bij elke poging om tot stilstand te komen. Hard én zacht, maar dat wist zij natuurlijk niet. Haar grut leek uit hun wazige toestand te ontwaken en mams keek me aan met een uitdrukking van: “Stel je niet zo aan.” Dat maakte me nog bozer. “Met je bakfiets”, zei ik, en trapte ‘m weer aan.
Ik had nog een goede 25 minuten om me lekker op te winden over vrouwen met kinderen die het voertuig waar ze hun jonge nakomelingen in vervoeren altijd op de weg parkeren. Bij een stoplicht staan zij zelf heel netjes aan de rand van de stoep. De wagen met kind staat dan echter voor een deel op straat. Ik snap dat niet. Je kind is je toch het meest dierbaar. Waarom gebruik je hem of haar dan als een soort bumper? Knoop anders zo’n zak om je lijf. En als ze dan daarvoor te groot zijn, koop dan geen dure bakfiets, maar investeer in een voor- en/of achterzitje. Of leer hem fietsen! Van zijn vader dan het liefste. Met je bakfiets.
zondag 6 september 2009
Freak like me
Totdat het op cultureel verantwoorde designerplekken het respect kreeg dat het verdiende, vonden mensen mij maar een freak. Vanwege mijn Entourage. Vernoemd naar de gelijknamige serie omdat ik er heilig in geloof dat ze ’s nachts tot leven komen en allemaal vette, dope, dikke, harde dingen doen om zichzelf te vermaken en mij te beschermen. Ik heb het over mijn designer toys verslaving. Kep de Munny en de Dunny, de Tafcap en de Be@rbrick, de zipperpulls en de Demoniark trexi, de Devil robots, de original DiDi, Selektrino, Smorkin’ Labbit, de Cannibal Funfair, nog vele andere én tees. Ben ik daar trots op? Hell yeah!
Waarom ik daar nu zo op kom, is omdat ik iets nieuws heb ontdekt wat me waarschijnlijk weer het label ‘freak’ of ‘kinda freaky’ of ‘so on dope’ bezorgt, maar ik vind het gewoon cool.
Het heet RC Racing. Nooit van gehoord? Ik vorige week ook niet, maar het is een wereld op zich. Een lifestyle, bijna. En serious business.
Onderuit op de bank zapte ik met het ‘+’ knopje totdat ik even pauzeerde bij Motors TV. Gepakt door een commentator die uit de pan flipte en supersnel bewegende dingen op mijn scherm, ging ik rechtop zitten en keek naar een spannende race tussen….. afstandbestuurbare auto’s. Je leest het goed, ik zat rechtop, geconcentreerd, geanimeerd én gebiologeerd een super spannende race te kijken tussen afstandbestuurbare auto’s. Nou ja, de strijd ging natuurlijk tussen de behendigheid en het concentratievermogen van de bestuurders die met mega controllers in hun handen de autootjes razendsnel elke bocht uit stuurde, maar ik leefde mee met de auto’s.
Het is best een beetje raar om afstandbestuurbare auto’s zo serieus te nemen als volwassen man (en vrouw in mijn geval), maar dat het een serieuze aangelegenheid is, is een feit. Ik heb me er even in verdiept en er bestaan Nitro cars, drifting cars, electric cars, off the road cars. Er is een bedrijf in Nederland en die verkoopt alles op het gebied van Remote Controll Cars. “Van brandstof tot accu’s en van banden tot clipjes”. Zo staat er op de website. Het is echt wonderbaarlijk. Zo wonderbaarlijk zelfs, dat als er een race in Nederland is, ik er heen wil! Ja! So does that make me a freak again? Hell yeah!
Waarom ik daar nu zo op kom, is omdat ik iets nieuws heb ontdekt wat me waarschijnlijk weer het label ‘freak’ of ‘kinda freaky’ of ‘so on dope’ bezorgt, maar ik vind het gewoon cool.
Het heet RC Racing. Nooit van gehoord? Ik vorige week ook niet, maar het is een wereld op zich. Een lifestyle, bijna. En serious business.
Onderuit op de bank zapte ik met het ‘+’ knopje totdat ik even pauzeerde bij Motors TV. Gepakt door een commentator die uit de pan flipte en supersnel bewegende dingen op mijn scherm, ging ik rechtop zitten en keek naar een spannende race tussen….. afstandbestuurbare auto’s. Je leest het goed, ik zat rechtop, geconcentreerd, geanimeerd én gebiologeerd een super spannende race te kijken tussen afstandbestuurbare auto’s. Nou ja, de strijd ging natuurlijk tussen de behendigheid en het concentratievermogen van de bestuurders die met mega controllers in hun handen de autootjes razendsnel elke bocht uit stuurde, maar ik leefde mee met de auto’s.
Het is best een beetje raar om afstandbestuurbare auto’s zo serieus te nemen als volwassen man (en vrouw in mijn geval), maar dat het een serieuze aangelegenheid is, is een feit. Ik heb me er even in verdiept en er bestaan Nitro cars, drifting cars, electric cars, off the road cars. Er is een bedrijf in Nederland en die verkoopt alles op het gebied van Remote Controll Cars. “Van brandstof tot accu’s en van banden tot clipjes”. Zo staat er op de website. Het is echt wonderbaarlijk. Zo wonderbaarlijk zelfs, dat als er een race in Nederland is, ik er heen wil! Ja! So does that make me a freak again? Hell yeah!
zaterdag 5 september 2009
Oldies rule!
Heb jij dat ook wel eens? Dat je al een tijdje op zoek bent naar een nummer? En dan eigenlijk naar het origineel van de sample die daarin gebruikt wordt. Dat is namelijk de reden dat je het nummer überhaupt hebt onthouden.
Ik had dat met een nummer van Eminem. Ik was er niet naarstig naar op zoek en was er ook niet dagelijks mee bezig, maar de zoektocht naar het origineel had ik ook echt niet opgegeven. Toen bleek L., mijn colllega die Farrah Fawcett als jeugdicoon had en mij uitlacht als ik Eric Heiden verkeerd uitspreek, het origineel gewoon te kennen.
Het was vrijdagmiddag. Omdat iemand had durven zeggen dat ‘Bam Bam Bilang’ van Rihanna was, draaide ik de gouwe classic van Sister Nancy, gevolgd door wat meer oude reggae/dancehall classics die L. bestempelde als: “Best leuke troep”. Om haar een plezier te doen, zette ik Touch me van Samantha Fox op. Niet zo lang geleden ging zij naar een concert van Kim Wilde, dus ik dacht spottend dat ze dit dan ook wel kon waarderen. Ik weet niet wat ze van Samantha vond, maar het bracht haar wel op de donkere zangeres van Heart waar ze altijd verliefd op was.
Ze zette 1 van haar favorieten op: “Crazy on you”. Na een mooi gitaarintro ging ik nog harder uit mijn dak dan zij. “Dat is hem! Dat is de sample!”, schreeuwde ik. Ik had eindelijk mijn origineel gevonden. Wát een opluchting. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nu weer een beetje beter slaap ‘s nachts. Dankjewel L. Oldies rule!
Ik had dat met een nummer van Eminem. Ik was er niet naarstig naar op zoek en was er ook niet dagelijks mee bezig, maar de zoektocht naar het origineel had ik ook echt niet opgegeven. Toen bleek L., mijn colllega die Farrah Fawcett als jeugdicoon had en mij uitlacht als ik Eric Heiden verkeerd uitspreek, het origineel gewoon te kennen.
Het was vrijdagmiddag. Omdat iemand had durven zeggen dat ‘Bam Bam Bilang’ van Rihanna was, draaide ik de gouwe classic van Sister Nancy, gevolgd door wat meer oude reggae/dancehall classics die L. bestempelde als: “Best leuke troep”. Om haar een plezier te doen, zette ik Touch me van Samantha Fox op. Niet zo lang geleden ging zij naar een concert van Kim Wilde, dus ik dacht spottend dat ze dit dan ook wel kon waarderen. Ik weet niet wat ze van Samantha vond, maar het bracht haar wel op de donkere zangeres van Heart waar ze altijd verliefd op was.
Ze zette 1 van haar favorieten op: “Crazy on you”. Na een mooi gitaarintro ging ik nog harder uit mijn dak dan zij. “Dat is hem! Dat is de sample!”, schreeuwde ik. Ik had eindelijk mijn origineel gevonden. Wát een opluchting. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nu weer een beetje beter slaap ‘s nachts. Dankjewel L. Oldies rule!
Woord up!
Nieuwe woorden...jammie...ik hou d'r van. Zo had ik er zelf ook eentje. De meningen waren verdeeld, maar ik stuurde hem toch op naar Urban Dictionary. Niet opgenomen natuurlijk. Veel te nieuw. Toch geloof ik in 'm. Hij heeft potentie. Dus hierbij mijn nieuwe woord:
Shaaight
Comes from ‘shit’ and ‘aaight’. Becacuse shit was aaight in a very cool way. It can be used as a question to find out if shit was aaight or to confirm that shit was aaight. In whichever way you use it, you must be enthusiastic about it.
Mike: How was the concert? Shaaight?
John: Shaaight!
Plug jij 'm net zoals ik 'm plug? Shaaight!
Shaaight
Comes from ‘shit’ and ‘aaight’. Becacuse shit was aaight in a very cool way. It can be used as a question to find out if shit was aaight or to confirm that shit was aaight. In whichever way you use it, you must be enthusiastic about it.
Mike: How was the concert? Shaaight?
John: Shaaight!
Plug jij 'm net zoals ik 'm plug? Shaaight!
donderdag 3 september 2009
Ik was jarig
Kaartjes, vals gezongen langzalzeleven's, taart, kaarsjes erop, slingers, balonnen en gezelligheid. Dan ben je jarig! Toen ik dit jaar jarig was, werd ik 27. En ik was ziek. En he-le-maal alleen.....
Ik was het al een week, ziek, en zo trots en sterk als ik was, gebaarde ik iedereen vooral naar hun Mysteryland's en Voltt's te gaan. Ze hadden immers kaartjes en leuk feesten is het niet met een zwak, ziek en misselijk meisje waarbij de algehele malaise alleen maar erger wordt naarmate de dag vordert en het steeds verder tot haar doordringt dat ze alleen is. Op d'r verjaardag notabene! Maar ik hield me sterk.
Totdat mijn broer belde: "GEFELICITEERD! Hoe gaat het?" "Ik ben ziek en helemaal alleen", jammerde ik ineens. Trots en sterk ben ik wel een andere keer, moet ik onbewust gedacht hebben. 5 minuten later belde mijn moeder en 2 uur later had ik verjaardagsvisite van mijn moeder, mijn broer, zijn vriendin, taart en 's avonds kwam A. nog even langs. Ik had ook nog een grote bos rode rozen van B. gekregen. Had 'ie laten bezorgen om mijn eenzaamheid wat te verzachten. Terwijl ik ook hem heel trots en sterk naar een feest had gestuurd.
De volgende dag vroegen de feestgangers hoe mijn verjaardag was geweest. "Wat denk je zelf, maar hebben jullie het leuk gehad?", vroeg ik, terwijl ik het eigenlijk niet wilde weten. Met B. vierde ik het wat na met sushi en een film.
Toen ik maandag weer op kantoor kwam, was ik nog steeds een beetje down van mijn mislukte bday weekend. Maar toen las ik een e-mail van Hallmark van een paar dagen terug:"Geachte mevrouw Charlotte, Charlotte is jarig. Stuur haar een kaartje!" "Nee", dacht ik opgewekt, "zo eenzaam ben ik nu ook weer niet." GEFELICITEERD CHARLOTTE! NOG VELE JAREN!
Ik was het al een week, ziek, en zo trots en sterk als ik was, gebaarde ik iedereen vooral naar hun Mysteryland's en Voltt's te gaan. Ze hadden immers kaartjes en leuk feesten is het niet met een zwak, ziek en misselijk meisje waarbij de algehele malaise alleen maar erger wordt naarmate de dag vordert en het steeds verder tot haar doordringt dat ze alleen is. Op d'r verjaardag notabene! Maar ik hield me sterk.
Totdat mijn broer belde: "GEFELICITEERD! Hoe gaat het?" "Ik ben ziek en helemaal alleen", jammerde ik ineens. Trots en sterk ben ik wel een andere keer, moet ik onbewust gedacht hebben. 5 minuten later belde mijn moeder en 2 uur later had ik verjaardagsvisite van mijn moeder, mijn broer, zijn vriendin, taart en 's avonds kwam A. nog even langs. Ik had ook nog een grote bos rode rozen van B. gekregen. Had 'ie laten bezorgen om mijn eenzaamheid wat te verzachten. Terwijl ik ook hem heel trots en sterk naar een feest had gestuurd.
De volgende dag vroegen de feestgangers hoe mijn verjaardag was geweest. "Wat denk je zelf, maar hebben jullie het leuk gehad?", vroeg ik, terwijl ik het eigenlijk niet wilde weten. Met B. vierde ik het wat na met sushi en een film.
Toen ik maandag weer op kantoor kwam, was ik nog steeds een beetje down van mijn mislukte bday weekend. Maar toen las ik een e-mail van Hallmark van een paar dagen terug:"Geachte mevrouw Charlotte, Charlotte is jarig. Stuur haar een kaartje!" "Nee", dacht ik opgewekt, "zo eenzaam ben ik nu ook weer niet." GEFELICITEERD CHARLOTTE! NOG VELE JAREN!
Pakkende kop
Het lijkt hier misschien een ordinaire bende te worden zo na het befaamde "Kut-stuk", maar dit artikel moet ik toch even delen. Niet om de inhoud, wel om de kop. Ik vind 'm behoorlijk pakkend. Zeker met foto. Bukze!
maandag 27 juli 2009
KUT (je)
Vorige week gingen er wat mensen weg op mijn werk. Niet vrijwillig, maar dat krijg je als het crisis is. Ze waren niet ontslagen, hun contract werd niet verlengd. Dus er kwam een officieel afscheid met hapjes, drankjes, cadeautjes en speeches. Speeches waar men het woord ‘kut’ veelvuldig in de mond nam.
Als je dan met een licht aangeschoten hoofd op de fiets zit, ga je nadenken over het woord ‘kut’ en het gebruik daarvan. ‘kut’ is een wat onaardige benaming voor het vrouwelijke geslachtsorgaan, het is een uitroep van boosheid en het wordt gebruikt als iets slecht is, waardeloos…..‘kut’!
‘Kut’ is een hard woord. Het is krachtig en maakt indruk. Het is ook altijd onaardig of negatief bedoeld. “Met je lelijke kut!”, dat is heel onaardig om te zeggen. Verklein je het woord: “Met je lelijke kutje”, dan klinkt het al wat vriendelijker. Alsof je een grapje maakt of eigenlijk wil zeggen dat ze een mooie poes heeft of misschien zelfs een lékker poesje. Als je het gebruikt als uitroep van boosheid of waardeloosheid, dan vind je het niet heel erg. “Hè, kutje!” of “Kutjepikandijvie” of “Kutjebef”. Er wordt blijkbaar ook vaak iets achter geplakt. Misschien om de kracht van het woord nog verder af te zwakken.
“Kut!” en het is écht waar-de-loos, maar je zegt nooit “Pik!” als je echt boos bent. ‘Pikje’ maakt het woord ook niet echt positiever. Dat hoeft ook niet, want ‘pik’ klinkt niet zo negatief als ‘kut’. Het lijkt erop dat als de betekenis mannelijk is, het verkleinwoord een negatievere klank krijgt en als de betekenis vrouwelijk is, het verkleinwoord juist positiever klinkt. ‘Pik’ wordt ook niet (veel) gebruikt als uitroep van ongenoegen. Daar hebben we ‘kut’ voor, of ‘shit’, maar ‘kut’ biedt meer variatie.
Lijkt me leuk om ‘pik’ te pluggen: “Zeg eens wat anders! PIK is het nieuwe KUT!”. Dan krijg je: “Dit is echt zoo pik!” of “Pikjepijp” en “Pikjekutandijvie”. Toch klinkt ‘pikje’ beter. Gewoon ‘pik’ klinkt zo……kut.
Als je dan met een licht aangeschoten hoofd op de fiets zit, ga je nadenken over het woord ‘kut’ en het gebruik daarvan. ‘kut’ is een wat onaardige benaming voor het vrouwelijke geslachtsorgaan, het is een uitroep van boosheid en het wordt gebruikt als iets slecht is, waardeloos…..‘kut’!
‘Kut’ is een hard woord. Het is krachtig en maakt indruk. Het is ook altijd onaardig of negatief bedoeld. “Met je lelijke kut!”, dat is heel onaardig om te zeggen. Verklein je het woord: “Met je lelijke kutje”, dan klinkt het al wat vriendelijker. Alsof je een grapje maakt of eigenlijk wil zeggen dat ze een mooie poes heeft of misschien zelfs een lékker poesje. Als je het gebruikt als uitroep van boosheid of waardeloosheid, dan vind je het niet heel erg. “Hè, kutje!” of “Kutjepikandijvie” of “Kutjebef”. Er wordt blijkbaar ook vaak iets achter geplakt. Misschien om de kracht van het woord nog verder af te zwakken.
“Kut!” en het is écht waar-de-loos, maar je zegt nooit “Pik!” als je echt boos bent. ‘Pikje’ maakt het woord ook niet echt positiever. Dat hoeft ook niet, want ‘pik’ klinkt niet zo negatief als ‘kut’. Het lijkt erop dat als de betekenis mannelijk is, het verkleinwoord een negatievere klank krijgt en als de betekenis vrouwelijk is, het verkleinwoord juist positiever klinkt. ‘Pik’ wordt ook niet (veel) gebruikt als uitroep van ongenoegen. Daar hebben we ‘kut’ voor, of ‘shit’, maar ‘kut’ biedt meer variatie.
Lijkt me leuk om ‘pik’ te pluggen: “Zeg eens wat anders! PIK is het nieuwe KUT!”. Dan krijg je: “Dit is echt zoo pik!” of “Pikjepijp” en “Pikjekutandijvie”. Toch klinkt ‘pikje’ beter. Gewoon ‘pik’ klinkt zo……kut.
dinsdag 21 juli 2009
Twitter discrimineert
Charlotte Walscheid van Dijk. 29 karakters met spatie, 25 karakters zonder spatie. Mijn naam. Mijn ‘full name’ zoals ze dat noemen wanneer ik mijn hele naam moet invullen. Wanneer ik na lang wikken en wegen toch een account op Twitter wil openen, bijvoorbeeld. Maar bij Twitter mag dat alleen wanneer je ‘full name’ uit maximaal 20 karakters bestaat. Dat noemt zich dan een vorm van social media. Geweigerd vanwege teveel karakters in naam.
Ik ben geen fan van social media, maar omdat een Twitter acount best handig zou kunnen zijn, wilde ik er toch eentje openen. Een simpel formulier. Niet teveel invulvelden, alleen voor mijn ‘full name’, username, wachtwoord en e-mailadres. Nog even wat letters overtypen en ‘create my account’. Nou, vergeet het maar!
“name is too long (maximum is 20 characters)”
Zomaar. Naam niet goed! Ik sta versteld. Ik weet niet wat ik moet doen, dus klik maar weg. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Ze vragen om mijn volledige naam, maar deze mag niet langer zijn dan 20 karakters. Dat hadden ze er niet bij verteld. En dan nog, vraag dan niet om mijn volledige naam in 1 veld in te vullen. Splits het dan op. Ik zou me kunnen inschrijven met een kortere versie van mijn naam, maar is niet mijn 'full name'.
Het is toch raar dat ik me niet met mijn volledige naam kan inschrijven? Zeker raar als je je bedenkt dat Twitter een vorm van social media is. Dit is niet sociaal. Een deurbeleid op basis van het aantal karakters van je volledige naam, die je verplicht in 1 veld moet invullen. Het is nog veel vreemder als je je bedenkt dat Twitter gaat om mensen, om individuen met nieuws, informatie, een mening, een zegje en een ‘full name’. Twitter discrimineert lange namen. Tweet that!
Ik ben geen fan van social media, maar omdat een Twitter acount best handig zou kunnen zijn, wilde ik er toch eentje openen. Een simpel formulier. Niet teveel invulvelden, alleen voor mijn ‘full name’, username, wachtwoord en e-mailadres. Nog even wat letters overtypen en ‘create my account’. Nou, vergeet het maar!
“name is too long (maximum is 20 characters)”
Zomaar. Naam niet goed! Ik sta versteld. Ik weet niet wat ik moet doen, dus klik maar weg. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Ze vragen om mijn volledige naam, maar deze mag niet langer zijn dan 20 karakters. Dat hadden ze er niet bij verteld. En dan nog, vraag dan niet om mijn volledige naam in 1 veld in te vullen. Splits het dan op. Ik zou me kunnen inschrijven met een kortere versie van mijn naam, maar is niet mijn 'full name'.
Het is toch raar dat ik me niet met mijn volledige naam kan inschrijven? Zeker raar als je je bedenkt dat Twitter een vorm van social media is. Dit is niet sociaal. Een deurbeleid op basis van het aantal karakters van je volledige naam, die je verplicht in 1 veld moet invullen. Het is nog veel vreemder als je je bedenkt dat Twitter gaat om mensen, om individuen met nieuws, informatie, een mening, een zegje en een ‘full name’. Twitter discrimineert lange namen. Tweet that!
zondag 19 juli 2009
In 1 zin geweldig
Soms zegt 1 zin in een nummer precies genoeg. Of ze er in de rest van het nummer nou een andere draai aan geven of niet. Het gaat om die ene zin waar je zelf het jouwe uit kunt halen. In dit geval uit het refrein van Tongue tied van Charlie Winston:
"I got a whole lot of loving on the tip of my tongue"
Hij gaat verder met:
"but the words won't come like I want them to come"
Zo is het soms. Mooi. Voor de rest gewoon een lekker nummer.
Sorry
Soms betrap je jezelf op dingen waar je anderen om veroordeelt. Dan kom je er ineens achter dat jij (misschien) net zo bent. Hoewel jij vaak de enige bent die het opvalt, voelt het als een soort verraad. Hoogverraad. Van jezelf nog wel. Dan moet je echt even ‘sorry’ zeggen. Tegen jezelf en tegen iedereen die het niet is opgevallen.
Aandacht, bevestiging en geduld. Dat was mijn advies aan J.. J. valt op vrouwen, niet op mij wat ik best teleurstellend vind, en had vrouwelijk advies nodig. Vrouwen begijpen elkaar dus ook niet altijd. Aandacht, bevestiging en geduld. Een voor de hand liggend advies eigenlijk. Is dat niet wat alle vrouwen willen? Aandacht om de bevestiging, bevestiging om de aandacht en geduld vanwege de emotionele strubbelingen die de eerste twee teweegbrengen. Typisch vrouwen, dacht ik.
Het verschil tussen mannen en vrouwen zet mij altijd aan het denken. Voorop gesteld dat zij aan elkaar gelijk zijn, is het verschil tussen beide heel mooi. Ik vind het wel leuk als blijkt dat iets ‘typisch’ is. Aan de andere kant vind ik mensen echt dom als zij met een zelfingenomen toontje een vooroordeel over vrouwen of mannen verkondigen. Kortzichtig vind ik dat. Net als met alle vooroordelen.
Aandacht, bevestiging en geduld is niet iets wat ‘typisch’ vrouwen willen. Mannen willen hetzelfde, alleen doen zij daar, kort gezegd, minder moeilijk over. Ik merk het wel eens bij B. Dan merk ik dat hij ook behoefte heeft aan een dag gewoon samen zijn wanneer we daar een tijdje te druk voor zijn geweest. En hij wil ook weten wat ik voor hem voel. Hij vraagt er alleen niet expliciet om. Bij hem lijkt een knuffel genoeg, terwijl ik hem letterlijk vraag of hij me nog wel leuk vind. Mannen zijn sneller tevreden, misschien.
Mijn advies aan J. was een goed advies, en niet alleen voor deze situatie. In alle relaties kom je met aandacht, bevestiging en geduld een heel eind. Het is een relatieadvies voor het leven van een vrouw en van een man. Heel kortzichtig van mij om dat ‘typisch vrouwen’ te vinden.
Sorry.
woensdag 1 juli 2009
Ik bel De Brandweer
Was net een rest rijst met kippenlevers aan het opwarmen toen ik de brandweer hoorde. Erg dichtbij, maar ik dacht er niet zoveel van. Met een dampend bord in mijn hand kwam ik terug de kamer in. Commotie aan de overkant. Brand in het leegstaande pand boven het Mediterraanse restaurant. Ik zie geen vlammen, maar de brandweermannen zijn wel ergens druk mee.
Al binnen 5 minuten wordt duidelijk met wat. Het raam op de eerste verdieping wordt er met schwung uit getild en een rokende schoorsteen wordt het raam uit gekieperd. 10 minuten later lijkt het gevaar geweken en lopen alle omstanders weer door. Ik zit nog steeds met mijn bord op schoot uit het raam. Compleet gebiologeerd door die brandweermannen.
Wat een teamwork, wat een strakke organisatie, wat een concentratie, het lijkt wel een machine. Ze gingen gecoördineerd naar binnen. Geen paniek, gewoon concentratie. Als er eentje na 15 minuten de schoorsteen staat na te blussen zie ik dat er twee even gaan zitten om de boel te evalueren. Een ander staat de boel op te ruimen en er komt een wagen aanrijden waar de mannen weer frisse lucht kunnen halen. Ik sta versteld van die strakke organisatie. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en ik voel me ineens heel veilig met al die brandweermannen in de straat.
Het Mediterraans restaurant heeft geen omzet gedraaid, maar ik heb met eigen ogen geleerd: Als er brand uitbreekt, bel ik de brandweer!
Al binnen 5 minuten wordt duidelijk met wat. Het raam op de eerste verdieping wordt er met schwung uit getild en een rokende schoorsteen wordt het raam uit gekieperd. 10 minuten later lijkt het gevaar geweken en lopen alle omstanders weer door. Ik zit nog steeds met mijn bord op schoot uit het raam. Compleet gebiologeerd door die brandweermannen.
Wat een teamwork, wat een strakke organisatie, wat een concentratie, het lijkt wel een machine. Ze gingen gecoördineerd naar binnen. Geen paniek, gewoon concentratie. Als er eentje na 15 minuten de schoorsteen staat na te blussen zie ik dat er twee even gaan zitten om de boel te evalueren. Een ander staat de boel op te ruimen en er komt een wagen aanrijden waar de mannen weer frisse lucht kunnen halen. Ik sta versteld van die strakke organisatie. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en ik voel me ineens heel veilig met al die brandweermannen in de straat.
Het Mediterraans restaurant heeft geen omzet gedraaid, maar ik heb met eigen ogen geleerd: Als er brand uitbreekt, bel ik de brandweer!
dinsdag 30 juni 2009
Puff Pastry Rock Peaches
1st draft van het logo van onze band. We zijn de Puff Pastry Rock Peaches. Easy bake oven meets raw hotness! We're soft, tasty and not done over easy! Website is still under construction.
Beste Man, Beste Vrouw
Wanneer merken met hun producten onderscheid maken tussen man en vrouw, dan heb ik daar een mening over. Of nee, dan word ik opstandig. Niet eens met een duidelijke reden. Ik snap het gewoon niet. We willen onszelf tegenwoordig toch onderscheiden? We zijn toch niet zoals de rest? We bepalen toch zelf of iets lekker is? Tóch laten we ons steeds weer puur en alleen op ons geslacht aanspreken en overhalen.
Mars komt na 20 jaar met een nieuwe reep: The “Fling”. Ze is sexueel, vrij van geest en bevat slechts 85 calorieën. Verpakt in roze en zilver is zij speciaal voor vrouwen. “Pleasure yourself” met deze chocolade vingers. “Naughty, but not that naughty”. Voor vrouwen. Niet voor mannen. Die hebben Eru. “Kaas voor kerels. ”
Ik begrijp niet waarom er een chocoladereep voor vrouwen moet zijn en waarom je met smeerkaas je mannelijkheid zou willen bewijzen. Toch werkt het. Fling is een succes en er zullen vast mannen zijn die nu wel openlijk uitkomen voor hun smeerliefhebberij. Doe je best dus maar niet met je gepimpte profiel, bierflesjes, eigen avatar of bijzondere tattoo. Er zijn maar twee stempels die we onszelf (laten) opdrukken: MAN of VROUW. Je mag dan wel weer zelf bepalen of je dat prettig vindt.
Mars komt na 20 jaar met een nieuwe reep: The “Fling”. Ze is sexueel, vrij van geest en bevat slechts 85 calorieën. Verpakt in roze en zilver is zij speciaal voor vrouwen. “Pleasure yourself” met deze chocolade vingers. “Naughty, but not that naughty”. Voor vrouwen. Niet voor mannen. Die hebben Eru. “Kaas voor kerels. ”
Ik begrijp niet waarom er een chocoladereep voor vrouwen moet zijn en waarom je met smeerkaas je mannelijkheid zou willen bewijzen. Toch werkt het. Fling is een succes en er zullen vast mannen zijn die nu wel openlijk uitkomen voor hun smeerliefhebberij. Doe je best dus maar niet met je gepimpte profiel, bierflesjes, eigen avatar of bijzondere tattoo. Er zijn maar twee stempels die we onszelf (laten) opdrukken: MAN of VROUW. Je mag dan wel weer zelf bepalen of je dat prettig vindt.
zaterdag 20 juni 2009
Ik ben weer mens
Ik heb gedanst! In mijn huis! Het is af! Af! Af! Af! Het is nog een zooitje, maar ik ben klaar. Geen verf meer, geen schuurmachine, schuurpapier, stof, verfrollers, lakrollers, terpentine of amoniak meer. Wel nog een aantal hardnekkige verfvlekken, maar wie kijkt daar nou naar. Gegrooved heb ik, hele choreografieën kwamen uit mijn lichaam. Armen en benen omhoog, opzij en heen en weer. Over twee weken zijn de gordijnen klaar, dus kijk maar! Mijn huis is weer mijn huis. Boeja!
Twee dagen vrij. Tijd om uit te slapen en mijn huis op te ruimen, spullen terug te zetten, schoon te maken, te koken, administratie bij te werken, alles. Ik had 2 maanden mijn post genegeerd dus mijn vakantiegeld ging op aan waterbelasting, gecombineerde aanslag, teveel maanden studieschuld, drie maanden zorgverzekering en de normale rekeningen, maar ik was in opperste stemming! Geld moet rollen, ook het deel dat je eigenlijk niet hebt. Detailhandel Nederland: graag gedaan! En ik ben naar de kapper geweest. Ik wist niet dat ik er zo uit kon zien. Wow! Ik ben weer mens.
Twee dagen vrij. Tijd om uit te slapen en mijn huis op te ruimen, spullen terug te zetten, schoon te maken, te koken, administratie bij te werken, alles. Ik had 2 maanden mijn post genegeerd dus mijn vakantiegeld ging op aan waterbelasting, gecombineerde aanslag, teveel maanden studieschuld, drie maanden zorgverzekering en de normale rekeningen, maar ik was in opperste stemming! Geld moet rollen, ook het deel dat je eigenlijk niet hebt. Detailhandel Nederland: graag gedaan! En ik ben naar de kapper geweest. Ik wist niet dat ik er zo uit kon zien. Wow! Ik ben weer mens.
zondag 14 juni 2009
Bro
Mijn broer is eigenlijk altijd mijn maatje geweest. Samen spelen, samen ons eten terug in de pan gooien, villa achterwerk naspelen met de zaklamp, ruzie maken, elkaar pletten in de auto als er een bocht aankwam, giechelen om onderonsjes, boeren “en schaatser” laten, elkaar belachelijk maken, samen mijn moeder op de kast jagen, mijn vader de les lezen, elkaar helpen, verdriet delen en vooral veel plezier maken. Het is een tijdje minder geweest, maar hij bleef mijn liefste bro. Dus toen hij vroeg of ik mee wilde naar Defqon, vond ik dat cool. In de warmste zin van het woord.
Eerlijk gezegd, zag ik er een beetje tegenop. Defqon is namelijk niet mijn “soort” feest, maar voor de eerste keer met mijn broer naar een festival is gewoon te bijzonder. Samen uit ons dak gaan, hoe dan ook. Al houd ik het maar een paar uurtjes vol. Het heeft uiteindelijk 10 uur geduurd. We gingen uit ons dak en er weer in. Van het pad af en er weer op. Fantastisch. En wat voelde ik me veilig. Hij hield me in de gaten, beschermde me toen ze mijn ballon wilden afpakken, ging achter me staan zodat niemand me omver zou lopen toen ik op de grond zat, smste waar ik was, dat hij daar was, vertelde me waar hij heen ging, stond op de uitkijk wanneer ik weer eens in de bosjes moest plassen en zorgde dat we arm om arm liepen toen we in de meute naar de uitgang liepen.
Bij de afsluiter kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat was ik trots. Mijn broer, mijn maatje die er altijd voor me is. Defqon was goed, maar mijn broer de beste. Beschermd en geborgen tussen duizenden mensen. Dankzij mijn allerliefste bro. Voor leven. Dikke kus.
Eerlijk gezegd, zag ik er een beetje tegenop. Defqon is namelijk niet mijn “soort” feest, maar voor de eerste keer met mijn broer naar een festival is gewoon te bijzonder. Samen uit ons dak gaan, hoe dan ook. Al houd ik het maar een paar uurtjes vol. Het heeft uiteindelijk 10 uur geduurd. We gingen uit ons dak en er weer in. Van het pad af en er weer op. Fantastisch. En wat voelde ik me veilig. Hij hield me in de gaten, beschermde me toen ze mijn ballon wilden afpakken, ging achter me staan zodat niemand me omver zou lopen toen ik op de grond zat, smste waar ik was, dat hij daar was, vertelde me waar hij heen ging, stond op de uitkijk wanneer ik weer eens in de bosjes moest plassen en zorgde dat we arm om arm liepen toen we in de meute naar de uitgang liepen.
Bij de afsluiter kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat was ik trots. Mijn broer, mijn maatje die er altijd voor me is. Defqon was goed, maar mijn broer de beste. Beschermd en geborgen tussen duizenden mensen. Dankzij mijn allerliefste bro. Voor leven. Dikke kus.
dinsdag 9 juni 2009
Kleine dingen doen.
Nog 6 minuten! Hij heeft een klok op zijn wasmachine en morgen gaat hij op vakantie. De laatste was is over 6 minuten klaar. Wanneer hij voor de machine hurkt, wachtend op het rode lichtje dat uit moet gaan, word ik stiekem nog een beetje verliefder. “Het zijn de kleine dingen die het doen”, zegt hij, “daar moet je over schrijven.” Toen de klok van de wasmachine 10 minuten aangaf, had ik hem gevraagd waar ik over zou schrijven. Ik vond mijn dode haarpunten wel een leuk onderwerp. Hij niet zo.
Kleine dingen. Hij heeft gelijk. Die doen het. “Komt dat doordat we de grote dingen wensen en daarom de kleine dingen zien als iets speciaals?”, vraag ik hem. Dat weet hij niet precies en ik eigenlijk ook niet. Toch een leuk onderwerp. Kleine dingen. Zoals een kusje op je hoofd, bloemen in je huis, een werkje op de mouw, Obama die rookt, een hurkend vriendje en het feit dat je was over 6 minuten klaar is. Het zijn de kleine dingen die het doen. Daar hoef ik niet groot over te schrijven. Het zit 'm in de punt. Niet te verwarren met een dode haarpunt.
Kleine dingen. Hij heeft gelijk. Die doen het. “Komt dat doordat we de grote dingen wensen en daarom de kleine dingen zien als iets speciaals?”, vraag ik hem. Dat weet hij niet precies en ik eigenlijk ook niet. Toch een leuk onderwerp. Kleine dingen. Zoals een kusje op je hoofd, bloemen in je huis, een werkje op de mouw, Obama die rookt, een hurkend vriendje en het feit dat je was over 6 minuten klaar is. Het zijn de kleine dingen die het doen. Daar hoef ik niet groot over te schrijven. Het zit 'm in de punt. Niet te verwarren met een dode haarpunt.
woensdag 3 juni 2009
Writersblock
Backspace, backspace, backspace. Nieuwe regel, nieuwe alinea. Wat wil de lezer weten? Nee, nee, dat moet anders. Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S.
Wat wil de lezer lezen? Welke informatie hoort daarbij? Wat wil ik zeggen? Hoe moet ik het zeggen? Backspace. Nieuwe alinea, andere zin, nieuwe volgorde. Ctrl S. Ander begin, nieuwe zin, nieuw document, klad openen. Backspace.
Nee, nee, dat moet anders. Wat wil ik zeggen, wat wil de lezer lezen? Welke informatie, teveel informatie. Wat is belangrijk? Backspace, backspace, backspace.
Nieuwe regel, nieuwe alinea, nieuw document. Nee, nee, nee! Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Nieuw document.
Wat wil de lezer lezen? Welke informatie hoort daarbij? Wat wil ik zeggen? Hoe moet ik het zeggen? Backspace. Nieuwe alinea, andere zin, nieuwe volgorde. Ctrl S. Ander begin, nieuwe zin, nieuw document, klad openen. Backspace.
Nee, nee, dat moet anders. Wat wil ik zeggen, wat wil de lezer lezen? Welke informatie, teveel informatie. Wat is belangrijk? Backspace, backspace, backspace.
Nieuwe regel, nieuwe alinea, nieuw document. Nee, nee, nee! Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Nieuw document.
dinsdag 2 juni 2009
Het nieuwe beleggen
De Consumentenbond heeft onderzocht dat wij, de consument, 35% goedkoper uit zijn wanneer we alleen voor huismerken kiezen. Zie hier onze advertentie voor AH huismerk.
Het idee is ontstaan toen ik bij beleggen aan beleg dacht. Heel simpel. In eerste instantie om aandacht te trekken voor een merk, zoals AH, De Ruijter,...... Toen het onderzoek kwam, werd het ook nog eens maatschappelijk relevant. Mooie timing. Hopelijk komt 'ie in de krant.
Het idee is ontstaan toen ik bij beleggen aan beleg dacht. Heel simpel. In eerste instantie om aandacht te trekken voor een merk, zoals AH, De Ruijter,...... Toen het onderzoek kwam, werd het ook nog eens maatschappelijk relevant. Mooie timing. Hopelijk komt 'ie in de krant.
Abonneren op:
Posts (Atom)