Soms betrap je jezelf op dingen waar je anderen om veroordeelt. Dan kom je er ineens achter dat jij (misschien) net zo bent. Hoewel jij vaak de enige bent die het opvalt, voelt het als een soort verraad. Hoogverraad. Van jezelf nog wel. Dan moet je echt even ‘sorry’ zeggen. Tegen jezelf en tegen iedereen die het niet is opgevallen.
Aandacht, bevestiging en geduld. Dat was mijn advies aan J.. J. valt op vrouwen, niet op mij wat ik best teleurstellend vind, en had vrouwelijk advies nodig. Vrouwen begijpen elkaar dus ook niet altijd. Aandacht, bevestiging en geduld. Een voor de hand liggend advies eigenlijk. Is dat niet wat alle vrouwen willen? Aandacht om de bevestiging, bevestiging om de aandacht en geduld vanwege de emotionele strubbelingen die de eerste twee teweegbrengen. Typisch vrouwen, dacht ik.
Het verschil tussen mannen en vrouwen zet mij altijd aan het denken. Voorop gesteld dat zij aan elkaar gelijk zijn, is het verschil tussen beide heel mooi. Ik vind het wel leuk als blijkt dat iets ‘typisch’ is. Aan de andere kant vind ik mensen echt dom als zij met een zelfingenomen toontje een vooroordeel over vrouwen of mannen verkondigen. Kortzichtig vind ik dat. Net als met alle vooroordelen.
Aandacht, bevestiging en geduld is niet iets wat ‘typisch’ vrouwen willen. Mannen willen hetzelfde, alleen doen zij daar, kort gezegd, minder moeilijk over. Ik merk het wel eens bij B. Dan merk ik dat hij ook behoefte heeft aan een dag gewoon samen zijn wanneer we daar een tijdje te druk voor zijn geweest. En hij wil ook weten wat ik voor hem voel. Hij vraagt er alleen niet expliciet om. Bij hem lijkt een knuffel genoeg, terwijl ik hem letterlijk vraag of hij me nog wel leuk vind. Mannen zijn sneller tevreden, misschien.
Mijn advies aan J. was een goed advies, en niet alleen voor deze situatie. In alle relaties kom je met aandacht, bevestiging en geduld een heel eind. Het is een relatieadvies voor het leven van een vrouw en van een man. Heel kortzichtig van mij om dat ‘typisch vrouwen’ te vinden.
Sorry.
zondag 19 juli 2009
Sorry
woensdag 1 juli 2009
Ik bel De Brandweer
Was net een rest rijst met kippenlevers aan het opwarmen toen ik de brandweer hoorde. Erg dichtbij, maar ik dacht er niet zoveel van. Met een dampend bord in mijn hand kwam ik terug de kamer in. Commotie aan de overkant. Brand in het leegstaande pand boven het Mediterraanse restaurant. Ik zie geen vlammen, maar de brandweermannen zijn wel ergens druk mee.
Al binnen 5 minuten wordt duidelijk met wat. Het raam op de eerste verdieping wordt er met schwung uit getild en een rokende schoorsteen wordt het raam uit gekieperd. 10 minuten later lijkt het gevaar geweken en lopen alle omstanders weer door. Ik zit nog steeds met mijn bord op schoot uit het raam. Compleet gebiologeerd door die brandweermannen.
Wat een teamwork, wat een strakke organisatie, wat een concentratie, het lijkt wel een machine. Ze gingen gecoördineerd naar binnen. Geen paniek, gewoon concentratie. Als er eentje na 15 minuten de schoorsteen staat na te blussen zie ik dat er twee even gaan zitten om de boel te evalueren. Een ander staat de boel op te ruimen en er komt een wagen aanrijden waar de mannen weer frisse lucht kunnen halen. Ik sta versteld van die strakke organisatie. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en ik voel me ineens heel veilig met al die brandweermannen in de straat.
Het Mediterraans restaurant heeft geen omzet gedraaid, maar ik heb met eigen ogen geleerd: Als er brand uitbreekt, bel ik de brandweer!
Al binnen 5 minuten wordt duidelijk met wat. Het raam op de eerste verdieping wordt er met schwung uit getild en een rokende schoorsteen wordt het raam uit gekieperd. 10 minuten later lijkt het gevaar geweken en lopen alle omstanders weer door. Ik zit nog steeds met mijn bord op schoot uit het raam. Compleet gebiologeerd door die brandweermannen.
Wat een teamwork, wat een strakke organisatie, wat een concentratie, het lijkt wel een machine. Ze gingen gecoördineerd naar binnen. Geen paniek, gewoon concentratie. Als er eentje na 15 minuten de schoorsteen staat na te blussen zie ik dat er twee even gaan zitten om de boel te evalueren. Een ander staat de boel op te ruimen en er komt een wagen aanrijden waar de mannen weer frisse lucht kunnen halen. Ik sta versteld van die strakke organisatie. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en ik voel me ineens heel veilig met al die brandweermannen in de straat.
Het Mediterraans restaurant heeft geen omzet gedraaid, maar ik heb met eigen ogen geleerd: Als er brand uitbreekt, bel ik de brandweer!
dinsdag 30 juni 2009
Puff Pastry Rock Peaches
1st draft van het logo van onze band. We zijn de Puff Pastry Rock Peaches. Easy bake oven meets raw hotness! We're soft, tasty and not done over easy! Website is still under construction.
Beste Man, Beste Vrouw
Wanneer merken met hun producten onderscheid maken tussen man en vrouw, dan heb ik daar een mening over. Of nee, dan word ik opstandig. Niet eens met een duidelijke reden. Ik snap het gewoon niet. We willen onszelf tegenwoordig toch onderscheiden? We zijn toch niet zoals de rest? We bepalen toch zelf of iets lekker is? Tóch laten we ons steeds weer puur en alleen op ons geslacht aanspreken en overhalen.
Mars komt na 20 jaar met een nieuwe reep: The “Fling”. Ze is sexueel, vrij van geest en bevat slechts 85 calorieën. Verpakt in roze en zilver is zij speciaal voor vrouwen. “Pleasure yourself” met deze chocolade vingers. “Naughty, but not that naughty”. Voor vrouwen. Niet voor mannen. Die hebben Eru. “Kaas voor kerels. ”
Ik begrijp niet waarom er een chocoladereep voor vrouwen moet zijn en waarom je met smeerkaas je mannelijkheid zou willen bewijzen. Toch werkt het. Fling is een succes en er zullen vast mannen zijn die nu wel openlijk uitkomen voor hun smeerliefhebberij. Doe je best dus maar niet met je gepimpte profiel, bierflesjes, eigen avatar of bijzondere tattoo. Er zijn maar twee stempels die we onszelf (laten) opdrukken: MAN of VROUW. Je mag dan wel weer zelf bepalen of je dat prettig vindt.
Mars komt na 20 jaar met een nieuwe reep: The “Fling”. Ze is sexueel, vrij van geest en bevat slechts 85 calorieën. Verpakt in roze en zilver is zij speciaal voor vrouwen. “Pleasure yourself” met deze chocolade vingers. “Naughty, but not that naughty”. Voor vrouwen. Niet voor mannen. Die hebben Eru. “Kaas voor kerels. ”
Ik begrijp niet waarom er een chocoladereep voor vrouwen moet zijn en waarom je met smeerkaas je mannelijkheid zou willen bewijzen. Toch werkt het. Fling is een succes en er zullen vast mannen zijn die nu wel openlijk uitkomen voor hun smeerliefhebberij. Doe je best dus maar niet met je gepimpte profiel, bierflesjes, eigen avatar of bijzondere tattoo. Er zijn maar twee stempels die we onszelf (laten) opdrukken: MAN of VROUW. Je mag dan wel weer zelf bepalen of je dat prettig vindt.
zaterdag 20 juni 2009
Ik ben weer mens
Ik heb gedanst! In mijn huis! Het is af! Af! Af! Af! Het is nog een zooitje, maar ik ben klaar. Geen verf meer, geen schuurmachine, schuurpapier, stof, verfrollers, lakrollers, terpentine of amoniak meer. Wel nog een aantal hardnekkige verfvlekken, maar wie kijkt daar nou naar. Gegrooved heb ik, hele choreografieën kwamen uit mijn lichaam. Armen en benen omhoog, opzij en heen en weer. Over twee weken zijn de gordijnen klaar, dus kijk maar! Mijn huis is weer mijn huis. Boeja!
Twee dagen vrij. Tijd om uit te slapen en mijn huis op te ruimen, spullen terug te zetten, schoon te maken, te koken, administratie bij te werken, alles. Ik had 2 maanden mijn post genegeerd dus mijn vakantiegeld ging op aan waterbelasting, gecombineerde aanslag, teveel maanden studieschuld, drie maanden zorgverzekering en de normale rekeningen, maar ik was in opperste stemming! Geld moet rollen, ook het deel dat je eigenlijk niet hebt. Detailhandel Nederland: graag gedaan! En ik ben naar de kapper geweest. Ik wist niet dat ik er zo uit kon zien. Wow! Ik ben weer mens.
Twee dagen vrij. Tijd om uit te slapen en mijn huis op te ruimen, spullen terug te zetten, schoon te maken, te koken, administratie bij te werken, alles. Ik had 2 maanden mijn post genegeerd dus mijn vakantiegeld ging op aan waterbelasting, gecombineerde aanslag, teveel maanden studieschuld, drie maanden zorgverzekering en de normale rekeningen, maar ik was in opperste stemming! Geld moet rollen, ook het deel dat je eigenlijk niet hebt. Detailhandel Nederland: graag gedaan! En ik ben naar de kapper geweest. Ik wist niet dat ik er zo uit kon zien. Wow! Ik ben weer mens.
zondag 14 juni 2009
Bro
Mijn broer is eigenlijk altijd mijn maatje geweest. Samen spelen, samen ons eten terug in de pan gooien, villa achterwerk naspelen met de zaklamp, ruzie maken, elkaar pletten in de auto als er een bocht aankwam, giechelen om onderonsjes, boeren “en schaatser” laten, elkaar belachelijk maken, samen mijn moeder op de kast jagen, mijn vader de les lezen, elkaar helpen, verdriet delen en vooral veel plezier maken. Het is een tijdje minder geweest, maar hij bleef mijn liefste bro. Dus toen hij vroeg of ik mee wilde naar Defqon, vond ik dat cool. In de warmste zin van het woord.
Eerlijk gezegd, zag ik er een beetje tegenop. Defqon is namelijk niet mijn “soort” feest, maar voor de eerste keer met mijn broer naar een festival is gewoon te bijzonder. Samen uit ons dak gaan, hoe dan ook. Al houd ik het maar een paar uurtjes vol. Het heeft uiteindelijk 10 uur geduurd. We gingen uit ons dak en er weer in. Van het pad af en er weer op. Fantastisch. En wat voelde ik me veilig. Hij hield me in de gaten, beschermde me toen ze mijn ballon wilden afpakken, ging achter me staan zodat niemand me omver zou lopen toen ik op de grond zat, smste waar ik was, dat hij daar was, vertelde me waar hij heen ging, stond op de uitkijk wanneer ik weer eens in de bosjes moest plassen en zorgde dat we arm om arm liepen toen we in de meute naar de uitgang liepen.
Bij de afsluiter kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat was ik trots. Mijn broer, mijn maatje die er altijd voor me is. Defqon was goed, maar mijn broer de beste. Beschermd en geborgen tussen duizenden mensen. Dankzij mijn allerliefste bro. Voor leven. Dikke kus.
Eerlijk gezegd, zag ik er een beetje tegenop. Defqon is namelijk niet mijn “soort” feest, maar voor de eerste keer met mijn broer naar een festival is gewoon te bijzonder. Samen uit ons dak gaan, hoe dan ook. Al houd ik het maar een paar uurtjes vol. Het heeft uiteindelijk 10 uur geduurd. We gingen uit ons dak en er weer in. Van het pad af en er weer op. Fantastisch. En wat voelde ik me veilig. Hij hield me in de gaten, beschermde me toen ze mijn ballon wilden afpakken, ging achter me staan zodat niemand me omver zou lopen toen ik op de grond zat, smste waar ik was, dat hij daar was, vertelde me waar hij heen ging, stond op de uitkijk wanneer ik weer eens in de bosjes moest plassen en zorgde dat we arm om arm liepen toen we in de meute naar de uitgang liepen.
Bij de afsluiter kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat was ik trots. Mijn broer, mijn maatje die er altijd voor me is. Defqon was goed, maar mijn broer de beste. Beschermd en geborgen tussen duizenden mensen. Dankzij mijn allerliefste bro. Voor leven. Dikke kus.
dinsdag 9 juni 2009
Kleine dingen doen.
Nog 6 minuten! Hij heeft een klok op zijn wasmachine en morgen gaat hij op vakantie. De laatste was is over 6 minuten klaar. Wanneer hij voor de machine hurkt, wachtend op het rode lichtje dat uit moet gaan, word ik stiekem nog een beetje verliefder. “Het zijn de kleine dingen die het doen”, zegt hij, “daar moet je over schrijven.” Toen de klok van de wasmachine 10 minuten aangaf, had ik hem gevraagd waar ik over zou schrijven. Ik vond mijn dode haarpunten wel een leuk onderwerp. Hij niet zo.
Kleine dingen. Hij heeft gelijk. Die doen het. “Komt dat doordat we de grote dingen wensen en daarom de kleine dingen zien als iets speciaals?”, vraag ik hem. Dat weet hij niet precies en ik eigenlijk ook niet. Toch een leuk onderwerp. Kleine dingen. Zoals een kusje op je hoofd, bloemen in je huis, een werkje op de mouw, Obama die rookt, een hurkend vriendje en het feit dat je was over 6 minuten klaar is. Het zijn de kleine dingen die het doen. Daar hoef ik niet groot over te schrijven. Het zit 'm in de punt. Niet te verwarren met een dode haarpunt.
Kleine dingen. Hij heeft gelijk. Die doen het. “Komt dat doordat we de grote dingen wensen en daarom de kleine dingen zien als iets speciaals?”, vraag ik hem. Dat weet hij niet precies en ik eigenlijk ook niet. Toch een leuk onderwerp. Kleine dingen. Zoals een kusje op je hoofd, bloemen in je huis, een werkje op de mouw, Obama die rookt, een hurkend vriendje en het feit dat je was over 6 minuten klaar is. Het zijn de kleine dingen die het doen. Daar hoef ik niet groot over te schrijven. Het zit 'm in de punt. Niet te verwarren met een dode haarpunt.
woensdag 3 juni 2009
Writersblock
Backspace, backspace, backspace. Nieuwe regel, nieuwe alinea. Wat wil de lezer weten? Nee, nee, dat moet anders. Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S.
Wat wil de lezer lezen? Welke informatie hoort daarbij? Wat wil ik zeggen? Hoe moet ik het zeggen? Backspace. Nieuwe alinea, andere zin, nieuwe volgorde. Ctrl S. Ander begin, nieuwe zin, nieuw document, klad openen. Backspace.
Nee, nee, dat moet anders. Wat wil ik zeggen, wat wil de lezer lezen? Welke informatie, teveel informatie. Wat is belangrijk? Backspace, backspace, backspace.
Nieuwe regel, nieuwe alinea, nieuw document. Nee, nee, nee! Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Nieuw document.
Wat wil de lezer lezen? Welke informatie hoort daarbij? Wat wil ik zeggen? Hoe moet ik het zeggen? Backspace. Nieuwe alinea, andere zin, nieuwe volgorde. Ctrl S. Ander begin, nieuwe zin, nieuw document, klad openen. Backspace.
Nee, nee, dat moet anders. Wat wil ik zeggen, wat wil de lezer lezen? Welke informatie, teveel informatie. Wat is belangrijk? Backspace, backspace, backspace.
Nieuwe regel, nieuwe alinea, nieuw document. Nee, nee, nee! Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Nieuw document.
dinsdag 2 juni 2009
Het nieuwe beleggen
De Consumentenbond heeft onderzocht dat wij, de consument, 35% goedkoper uit zijn wanneer we alleen voor huismerken kiezen. Zie hier onze advertentie voor AH huismerk.
Het idee is ontstaan toen ik bij beleggen aan beleg dacht. Heel simpel. In eerste instantie om aandacht te trekken voor een merk, zoals AH, De Ruijter,...... Toen het onderzoek kwam, werd het ook nog eens maatschappelijk relevant. Mooie timing. Hopelijk komt 'ie in de krant.
Het idee is ontstaan toen ik bij beleggen aan beleg dacht. Heel simpel. In eerste instantie om aandacht te trekken voor een merk, zoals AH, De Ruijter,...... Toen het onderzoek kwam, werd het ook nog eens maatschappelijk relevant. Mooie timing. Hopelijk komt 'ie in de krant.
dinsdag 26 mei 2009
Dak- en thuislozen: RESPECT!
2800 euro. Dat was wat de schilder vroeg. Van de schrik niets meer laten horen en zelf maar de handen uit de mouw gestoken. Nu, 6 1/2 week later en 750 kluseuro’s armer, leef ik een vervend bestaan. Dit is mijn verhaal:
Het zoveelste broodje. Liefst met cola of sap, maar dat is allemaal al op. Ik kan ook water drinken, maar de kraan is te ver en ik zit net. Voorzichtig pak ik het broodje op, want overal zit verf. Van vandaag, van gisteren en zelfs nog een beetje van vorige week. Vanavond maar weer bij B. slapen. Niet alleen omdat ik dat fijn vind, ook om het warme water. Want mijn geiser is stuk. Een warme douche zal mij weer mens maken, net als een bed. Zijn bed in dit geval. In een kamer die bezaaid is met plasticzakken vol kleding van mij. Schoon, vies, ik weet het niet meer. Ik heb inmiddels enorm respect gekregen voor dak- en thuislozen. Even daargelaten waarom zij dat zijn, kan ik me een beetje indenken hoe het is. Het gevoel van thuis zijn missen, leven uit plasticzakken, koud eten wat warm hoort te zijn, dragen wat je die dag toevallig bij je hebt en altijd wel iets dat je niet bij je draagt. En nu heb ik ook nog eens een gaslek….. Respect voor de dak- en thuislozen. Ik heb nog 2150 euro.
Het zoveelste broodje. Liefst met cola of sap, maar dat is allemaal al op. Ik kan ook water drinken, maar de kraan is te ver en ik zit net. Voorzichtig pak ik het broodje op, want overal zit verf. Van vandaag, van gisteren en zelfs nog een beetje van vorige week. Vanavond maar weer bij B. slapen. Niet alleen omdat ik dat fijn vind, ook om het warme water. Want mijn geiser is stuk. Een warme douche zal mij weer mens maken, net als een bed. Zijn bed in dit geval. In een kamer die bezaaid is met plasticzakken vol kleding van mij. Schoon, vies, ik weet het niet meer. Ik heb inmiddels enorm respect gekregen voor dak- en thuislozen. Even daargelaten waarom zij dat zijn, kan ik me een beetje indenken hoe het is. Het gevoel van thuis zijn missen, leven uit plasticzakken, koud eten wat warm hoort te zijn, dragen wat je die dag toevallig bij je hebt en altijd wel iets dat je niet bij je draagt. En nu heb ik ook nog eens een gaslek….. Respect voor de dak- en thuislozen. Ik heb nog 2150 euro.
maandag 18 mei 2009
Gewonnen!!
Jippiejippiejeeijeei!!!
Een maand geleden deden Miss Dre, Vince, Krijn en ik mee aan de Good50x70 wedstrijd. We kozen het goede doel: Emergency 'Healtcare deprivation'. De gedachte was: Medical treatment is a right for all, not a privilege for some. No one should die because they can't afford, or can't get health care. That's so last century. De opdracht: maak een poster.
We maakten drie posters en dit is het winnende resultaat:
Deze posters worden van 19 t/m 22 Juli tentoongesteld in La Triennale gallery in Milaan, ze komen in de catalogus te staan van alle winnende posters van dit jaar en we zijn uitgenodigd voor een driedaagse workshop in Milaan door juryleden van Good50x70!
We deden het samen, maar ere wie ere toekomt:
Miss Dre = het brein achter dit sterke concept. Vince = de man die het in het juiste beeld vertaalde. Krijn = creative director totdat er niets meer te zeiken was. Emergency = de schrijver van de tekst en Ondergetekende = verantwoordelijk voor de kop. Een beresterke samenwerking waar we apetrots op zijn! En dat mag best.
Een maand geleden deden Miss Dre, Vince, Krijn en ik mee aan de Good50x70 wedstrijd. We kozen het goede doel: Emergency 'Healtcare deprivation'. De gedachte was: Medical treatment is a right for all, not a privilege for some. No one should die because they can't afford, or can't get health care. That's so last century. De opdracht: maak een poster.
We maakten drie posters en dit is het winnende resultaat:
Deze posters worden van 19 t/m 22 Juli tentoongesteld in La Triennale gallery in Milaan, ze komen in de catalogus te staan van alle winnende posters van dit jaar en we zijn uitgenodigd voor een driedaagse workshop in Milaan door juryleden van Good50x70!
We deden het samen, maar ere wie ere toekomt:
Miss Dre = het brein achter dit sterke concept. Vince = de man die het in het juiste beeld vertaalde. Krijn = creative director totdat er niets meer te zeiken was. Emergency = de schrijver van de tekst en Ondergetekende = verantwoordelijk voor de kop. Een beresterke samenwerking waar we apetrots op zijn! En dat mag best.
donderdag 14 mei 2009
100 en 1 vrienden
Een vriend is volgens VanDale een persoon waarmee men door gevoelens van genegenheid is verbonden. Genegenheid is overigens goedgunstige gezindheid; liefde. Goedgunstige gezindheid is dan weer breed te interpreteren. Net als de betekenis van “vrienden”. Dankzij internet en zijn zogenaamde sociale netwerken. Zogenaamd: ten onrechte die naam dragend.
Mijn zogenaamde sociale netwerk op Hyves heeft een paar dagen geleden de 101 bereikt. Belachelijk veel, vind ik. Voor Hyves begrippen is dat echter a-sociaal, want de meeste Hyvers hebben maar liefst 400 vrienden of zelfs 1000 en meer. Ongelooflijk! Daar gaan de intieme verjaardagsborrels in huiselijke kring. Met dank aan al die “vrienden”. Lekker sociaal.
Een mens kan geen 100, 1000 of meer vrienden hebben. Geen echte in ieder geval. Het is nep. “Heb je al gezien hoe sociaal ik ben met al mijn vrienden!” Hyves behoort tot de online sociale netwerken. Hoewel ik goed begrijp waarom Hyves ‘sociaal netwerk’ heet, is social media geen ideale benaming van de betekenis. Social media is kort gezegd: contacten leggen en informatie delen. Niets over vrienden, want social media is handig. Niet sociaal. Laten we het dus handige media noemen ofzo, in ieder geval niet sociaal. Het klinkt misschien minder vriendelijk, maar het is wel zoals het is. Net als met echte vrienden.
Trouwens, is informatie delen zoals we het nu doen sociaal? Het heeft meer weg van: “kijk mij eens, ik heb ook iets te zeggen!” Ik ben nu met mijn 101 vrienden dus ook rete sociaal bezig. Eigenlijk houd ik gewoon van schrijven, is dit goed voor mijn schrijfkunsten en hoop ik dat de juiste mensen dit lezen. Handig dus. Niet sociaal.
Mijn zogenaamde sociale netwerk op Hyves heeft een paar dagen geleden de 101 bereikt. Belachelijk veel, vind ik. Voor Hyves begrippen is dat echter a-sociaal, want de meeste Hyvers hebben maar liefst 400 vrienden of zelfs 1000 en meer. Ongelooflijk! Daar gaan de intieme verjaardagsborrels in huiselijke kring. Met dank aan al die “vrienden”. Lekker sociaal.
Een mens kan geen 100, 1000 of meer vrienden hebben. Geen echte in ieder geval. Het is nep. “Heb je al gezien hoe sociaal ik ben met al mijn vrienden!” Hyves behoort tot de online sociale netwerken. Hoewel ik goed begrijp waarom Hyves ‘sociaal netwerk’ heet, is social media geen ideale benaming van de betekenis. Social media is kort gezegd: contacten leggen en informatie delen. Niets over vrienden, want social media is handig. Niet sociaal. Laten we het dus handige media noemen ofzo, in ieder geval niet sociaal. Het klinkt misschien minder vriendelijk, maar het is wel zoals het is. Net als met echte vrienden.
Trouwens, is informatie delen zoals we het nu doen sociaal? Het heeft meer weg van: “kijk mij eens, ik heb ook iets te zeggen!” Ik ben nu met mijn 101 vrienden dus ook rete sociaal bezig. Eigenlijk houd ik gewoon van schrijven, is dit goed voor mijn schrijfkunsten en hoop ik dat de juiste mensen dit lezen. Handig dus. Niet sociaal.
woensdag 13 mei 2009
Het ‘no invite instinct’
We gebruiken ons instinct niet veel meer. Niet met het doel om te overleven in ieder geval. We hebben het nog wel. Bij echt gevaar of een echte dreiging laat het instinct zich niets meer wijsmaken en komt in actie. Dat gebeurt gewoon. Meestal bij dreigingen en gevaren die “niemand verdient” of waar “niemand om heeft gevraagd”. Het is het instinct dat boven komt als er iets gebeurt waar je niet om gevraagd hebt, het ‘no invite instinct’. En daar hebben we niets over te zeggen.
Koninginnedag 2009. 11.30 uur. Echt gevaar. Een Suzuki Swift. Hier had niemand iets over te zeggen. Omstanders komen in actie. Ze reanimeren, bellen 112 en willen helpen. Het gebeurde gewoon. Dit verdient niemand. Koninginnedag 2009. 20.00 uur. Echte dreiging. Drie jongens. Hier had ik niets over te zeggen. Omstanders doen niets. Ik sla om me heen. Een vuist links, een elleboog rechts en net geen knietje voor. Het gebeurde gewoon. Hier heb ik niet om gevraagd.
Koninginnedag 2009. 11.30 uur. Echt gevaar. Een Suzuki Swift. Hier had niemand iets over te zeggen. Omstanders komen in actie. Ze reanimeren, bellen 112 en willen helpen. Het gebeurde gewoon. Dit verdient niemand. Koninginnedag 2009. 20.00 uur. Echte dreiging. Drie jongens. Hier had ik niets over te zeggen. Omstanders doen niets. Ik sla om me heen. Een vuist links, een elleboog rechts en net geen knietje voor. Het gebeurde gewoon. Hier heb ik niet om gevraagd.
zondag 10 mei 2009
Bluf
Wist je nog vroeger? Als je het had over dingen die niet mochten. Dan was er altijd wel iemand die zei: “Bluf! Bluf dat je nu halfnaakt over de ringweg gaat fietsen.” Of “Bluf, dat je nu bij leraar Duits in zijn tuin gaat zitten schijten.” Hoewel je best een beetje bang was voor de gevolgen, werd je onrustig, baldadig en moedig. Een “bluf” gaf je een enorme bewijsdrang. Je moest en zou laten zien dat je het kon en vooral durfde. “Je moet me niet uitdagen, want dan doe ik het!” Bluf. En je deed het.
Gisteren kreeg ik de schuifdeuren niet dicht. De sleutel wilde niet doordraaien en de deuren niet op slot. Hij zei: “Dat kan je niet”, maar het klonk als “Bluf!” Met de bewijsdrang waardoor sommige mensen gaan zitten schijten in de tuin van leraar Duits, stond ik vervolgens een half uur te trekken, te duwen, te slaan en te draaien. Toen ze eindelijk dicht waren, had niemand meer aandacht voor mij of de deuren, maar ik had me bewezen. Ik was oppermachtig.
Met hetzelfde gevoel van opperste oppermachtigheid, speelde ik daarna tientallen liedjes van Guitar Hero. Ik was een oppermachtige gitaarspelende rock hero. Todat ze kozen voor Black Sunshine van White Zombie. Het was de bass. Onmogelijk. Waar is de beat? Wat is de flow? Stiekem even tussendoor getraind, maar ook op slow niveau raakte ik de snaren niet. Zij ook niet, maar ik was niet meer oppermachtig. “Dit moeten we halen, anders kan ik niet slapen!”, riep hij, maar het klonk als “Bluf!” Hij moest het doen met de bass en ik moest de boel redden met de gitaar. Dus daar gingen we dan.
Opperste oppermachtigheid werd opperste concentratie. Mijn rug gespannen, ogen gefocust en oren gespitst. Terwijl hij naast me staat te rammen, te gillen en te schreeuwen, sta ik naast hem. Te rammen, te gillen en te schreeuwen. Samen spelen we onze spieren zuur en onze pezen pijnlijk. We moeten het halen anders kunnen we niet slapen! Kom op! We redden het! Bluf! Bluf! Blùùf!!! Ik heb heerlijk geslapen. Dromend over een schijtende puber in de tuin van leraar Duits.
Gisteren kreeg ik de schuifdeuren niet dicht. De sleutel wilde niet doordraaien en de deuren niet op slot. Hij zei: “Dat kan je niet”, maar het klonk als “Bluf!” Met de bewijsdrang waardoor sommige mensen gaan zitten schijten in de tuin van leraar Duits, stond ik vervolgens een half uur te trekken, te duwen, te slaan en te draaien. Toen ze eindelijk dicht waren, had niemand meer aandacht voor mij of de deuren, maar ik had me bewezen. Ik was oppermachtig.
Met hetzelfde gevoel van opperste oppermachtigheid, speelde ik daarna tientallen liedjes van Guitar Hero. Ik was een oppermachtige gitaarspelende rock hero. Todat ze kozen voor Black Sunshine van White Zombie. Het was de bass. Onmogelijk. Waar is de beat? Wat is de flow? Stiekem even tussendoor getraind, maar ook op slow niveau raakte ik de snaren niet. Zij ook niet, maar ik was niet meer oppermachtig. “Dit moeten we halen, anders kan ik niet slapen!”, riep hij, maar het klonk als “Bluf!” Hij moest het doen met de bass en ik moest de boel redden met de gitaar. Dus daar gingen we dan.
Opperste oppermachtigheid werd opperste concentratie. Mijn rug gespannen, ogen gefocust en oren gespitst. Terwijl hij naast me staat te rammen, te gillen en te schreeuwen, sta ik naast hem. Te rammen, te gillen en te schreeuwen. Samen spelen we onze spieren zuur en onze pezen pijnlijk. We moeten het halen anders kunnen we niet slapen! Kom op! We redden het! Bluf! Bluf! Blùùf!!! Ik heb heerlijk geslapen. Dromend over een schijtende puber in de tuin van leraar Duits.
donderdag 7 mei 2009
If you need a fix
Weggestopt in krappe ruimtes, achter glas, tegen die ene warmtebron op het terras geplakt, vol met stempels om er straks nog in te mogen, hangend tegen muurtjes en zittend op stoepjes. Het zijn de rokers. Terwijl ze binnen stikken in frisse lucht van bier, zweet en kots, maken wij het buiten pas écht gezellig.
Mijn eerste peuk kreeg ik van mijn broer. Mijn tweede kocht ik bij de snackbar. Ik wist niet hoe ik Marlboro moest uitspreken dus vroeg ik om Camel. Ik was 12, maar toen deden ze nog niet zo moeilijk. Eenmaal in de brugklas wist ik Marlboro zonder te haperen uit te spreken en rookte ik. Op school moest ik daarvoor naar buiten, maar in de trein, de cafés, kroegen en restaurants rookte ik binnen. Heel stoer en langzaam niet meer zonder kunnend. Toen mocht het niet meer in de trein, maar ik rookte door. Niet meer stoer, maar gewoon rokend. Nu mag het nergens meer binnen en hoewel het van mijn moeder niet mag, rook ik buiten. Als roker. Het liefst met anderen.
Toen vanochtend mijn pakje leeg was, moest ik dus leuren. Leuren om gezelschap en om een peuk. De peuk bleek het probleem niet. Ik kon kiezen uit Kent, Camel, Pall Mall of Marlboro. Als roker weet je namelijk hoe het is when all you need is a fix. Nee, het probleem zat ‘m in gezelschap. De rokers waren druk of al geweest en de niet-rokers bleken te lui of te gesteld op hun frisse lucht van warme airco, printstof en lijmspray.
Dus daar stond ik dan alleen. Met koffie in de ene hand en mijn ochtendfix in de andere. Hangend tegen de muur. Terwijl ze binnen stikken, heb ik het buiten pas écht gezellig.
Mijn eerste peuk kreeg ik van mijn broer. Mijn tweede kocht ik bij de snackbar. Ik wist niet hoe ik Marlboro moest uitspreken dus vroeg ik om Camel. Ik was 12, maar toen deden ze nog niet zo moeilijk. Eenmaal in de brugklas wist ik Marlboro zonder te haperen uit te spreken en rookte ik. Op school moest ik daarvoor naar buiten, maar in de trein, de cafés, kroegen en restaurants rookte ik binnen. Heel stoer en langzaam niet meer zonder kunnend. Toen mocht het niet meer in de trein, maar ik rookte door. Niet meer stoer, maar gewoon rokend. Nu mag het nergens meer binnen en hoewel het van mijn moeder niet mag, rook ik buiten. Als roker. Het liefst met anderen.
Toen vanochtend mijn pakje leeg was, moest ik dus leuren. Leuren om gezelschap en om een peuk. De peuk bleek het probleem niet. Ik kon kiezen uit Kent, Camel, Pall Mall of Marlboro. Als roker weet je namelijk hoe het is when all you need is a fix. Nee, het probleem zat ‘m in gezelschap. De rokers waren druk of al geweest en de niet-rokers bleken te lui of te gesteld op hun frisse lucht van warme airco, printstof en lijmspray.
Dus daar stond ik dan alleen. Met koffie in de ene hand en mijn ochtendfix in de andere. Hangend tegen de muur. Terwijl ze binnen stikken, heb ik het buiten pas écht gezellig.
woensdag 6 mei 2009
To bitch and to graftak
Op de fiets naar mijn werk. Wind mee, de bomen groen, de temperatuur niet te laag en toch niet tevreden. Want de zon schijnt niet, sterker nog, het is regenachtig. Bah, denk ik. Niet vanwege het weer, maar vanwege mijn eigen gezeur. Zeurscheur, denk ik. Het is ook nooit goed.
Toevallig is het woord van vandaag ‘graftak’. Toevallig, omdat ‘graftak’ wordt gebruikt als scheldwoord voor een vrouw en het onder andere geschikt is om ‘zeurderigheid’ aan te duiden. Net als ik dus. Maar ik zeurde gewoon als Hollander, niet als vrouw in het bijzonder. Eigenlijk voel ik me door deze betekenis beledigd. Waarom worden wij weer geassocieerd met zeuren?
Vrouwen zeuren. Boehoe. Get over it. Vaak ook nog omdat zij niet luisteren of als een stel autisten door het leven gaan. Met ‘zij’ bedoel ik mannen. Dat lijkt me duidelijk. Maar zij zeuren ook. Heel veel. Vaak over vrouwen die zeuren, graftakken misschien, maar meestal over hun eigen vrouw of vriendin. Dus we doen het allemaal. Zeuren. Over alles. Als Hollander, vrouw én man. Zij noemen het ook wel ‘bitchen’. Van ‘bitch’, het Engelse synoniem van ‘wijf’. Als taalidioot ga je dan meteen denken over het werkwoord ‘graftakken’. Zou dat werken?
‘Graftak’ als scheldwoord gebruiken voor een man, werkt niet. Dat maakt hem gewoon een wijf. Nee, de oplossing zit ‘m in het werkwoord. “Zit niet zo te graftakkken!” Het is even wennen, maar het kan. Graftakken; regelmatig werkwoord, synoniem voor zeuren, m, v! Verdomme.
Toevallig is het woord van vandaag ‘graftak’. Toevallig, omdat ‘graftak’ wordt gebruikt als scheldwoord voor een vrouw en het onder andere geschikt is om ‘zeurderigheid’ aan te duiden. Net als ik dus. Maar ik zeurde gewoon als Hollander, niet als vrouw in het bijzonder. Eigenlijk voel ik me door deze betekenis beledigd. Waarom worden wij weer geassocieerd met zeuren?
Vrouwen zeuren. Boehoe. Get over it. Vaak ook nog omdat zij niet luisteren of als een stel autisten door het leven gaan. Met ‘zij’ bedoel ik mannen. Dat lijkt me duidelijk. Maar zij zeuren ook. Heel veel. Vaak over vrouwen die zeuren, graftakken misschien, maar meestal over hun eigen vrouw of vriendin. Dus we doen het allemaal. Zeuren. Over alles. Als Hollander, vrouw én man. Zij noemen het ook wel ‘bitchen’. Van ‘bitch’, het Engelse synoniem van ‘wijf’. Als taalidioot ga je dan meteen denken over het werkwoord ‘graftakken’. Zou dat werken?
‘Graftak’ als scheldwoord gebruiken voor een man, werkt niet. Dat maakt hem gewoon een wijf. Nee, de oplossing zit ‘m in het werkwoord. “Zit niet zo te graftakkken!” Het is even wennen, maar het kan. Graftakken; regelmatig werkwoord, synoniem voor zeuren, m, v! Verdomme.
dinsdag 5 mei 2009
Borst of bal?
Commotie. Iemand roept: “Is toch gay!” Een ander stemt in: “Inderdaad, wat een onzin.” De rest stroomt toe om te zien waar het over gaat. Het gaat om een banner van NIVEA FOR MEN en de showergel waar je ook je borsthaar mee kunt scheren. NIVEA zorgt even voor totale anarchie. Discussies barsten los. Borst of haar, kaal of kammen, groeien of snoeien, scheren of waarderen. Motieven om borsthaar te laten staan, vliegen je om de oren. Redenen om het weg te halen, worden groots verkondigd. Het zijn de harigen tegen de kalen. Iedereen heeft een mening en die zul je horen ook.
Totdat iemand vraagt: “Scheer jij je ballen eigenlijk?”
Stilte valt. De behaarde aanstichters zijn in de kern getroffen. Hier is maar één antwoord op. Je borsthaar niet scheren is misschien mannelijk, sexy, en zoals een dame net riep: “lekker zacht”. Je balhaar niet scheren, kan écht niet meer. De sociale druk doet zijn werk en iedereen blijkt zijn ballen zeker te scheren. Met en zonder NIVEA. Ik geloof er weinig van. “Ik houd het in ieder geval netjes bij”, dekt er eentje zich al in. Er wordt nog even kort door gepraat, maar hierover valt niet te discussiëren. We zijn het erover eens. Gij zult uw ballen scheren! (of het in ieder geval netjes bijhouden) En of je borst of haar hebt, blijkt van ondergeschikt belang.
NIVEA FOR MEN. Voor bal en gezicht.
Totdat iemand vraagt: “Scheer jij je ballen eigenlijk?”
Stilte valt. De behaarde aanstichters zijn in de kern getroffen. Hier is maar één antwoord op. Je borsthaar niet scheren is misschien mannelijk, sexy, en zoals een dame net riep: “lekker zacht”. Je balhaar niet scheren, kan écht niet meer. De sociale druk doet zijn werk en iedereen blijkt zijn ballen zeker te scheren. Met en zonder NIVEA. Ik geloof er weinig van. “Ik houd het in ieder geval netjes bij”, dekt er eentje zich al in. Er wordt nog even kort door gepraat, maar hierover valt niet te discussiëren. We zijn het erover eens. Gij zult uw ballen scheren! (of het in ieder geval netjes bijhouden) En of je borst of haar hebt, blijkt van ondergeschikt belang.
NIVEA FOR MEN. Voor bal en gezicht.
maandag 4 mei 2009
1st-floor non.vet collabo....!!!
Vince (1st-floor) en ik doen mee met Good Amsterdam van Good 50x70. Hopelijk maken onze posters binnenkort de Amsterdamse posterplekken net even mooier.
Z magazine posterconcept
Vraag het Ian, uw stadsspecialist
Op een leuke en ongedwongen manier vertelt Z magazine je over de chinees op de hoek en het verhaal achter de gevel. Nieuws van dichtbij, het nieuws van de straat. En wie kan je dat nou beter vertellen dan dak- en thuislozen die de stad écht kennen. Ze zijn specialist in Amsterdam en Z magazine is de kennis die zij verkopen. Dus wil je echt weten wat er in je stad gebeurt? Vraag het Ian, uw stadsspecialist.
Dit concept maakt van de verkopers mensen met een titel. Daarmee dwingen ze respect af. Het gaat ook in tegen het vooroordeel dat Z magazine een simpel straatkrantje is dat alleen bestaat dankzij liefdadigheid. Het is de kennis van de stadsspecialist en dat betekent kwaliteit. Voor Amsterdammers die op de hoogte willen blijven van wat er in hun stad gebeurt.
Met Hart voor Amsterdam
Met Hart voor Amsterdam
Het zakenleven zet zich met haar expertise, donaties, werknemers en passie in voor de opbouw van Amsterdam. Dat kunnen projecten zijn voor gehandicapte kinderen of het begeleiden van allochtone vrouwen in het bedrijfsleven. Je kunt meer doen met je bedrijf dan alleen geld verdienen. Dus daar sta je dan, met je maatpak op een trap, een gevel te verven. Met hart voor Amsterdam, omdat je van de stad en haar inwoners houdt.
Dit concept trekt de aandacht met een gek beeld: een man in pak die een gevel staat te verven. Dat wekt vragen op waardoor je de advertentie gaat lezen. De boodschap is simpel: ga naar de website en kijk hoe jij met jouw bedrijf Amsterdam mooier kunt maken. De gedachte die blijft hangen is: ik kan echt iets bijdragen met mijn bedrijf.
Abonneren op:
Posts (Atom)