Non.vet

Wonen net samen

2011-06-08T06:06:00.000-07:00

Samenwonen dat is best wel raar
vreemd, ontvreemd
gerust en onzeker tegelijk
Leuk ook wel, misschien
Nog niet
In een huis dat eerst zijn huis was
ben ik nu alleen thuis
vreemd, raar
ontvreemd, onzeker
Gerust, misschien
Nog niet
maar wel leuk
dat ik 'm straks weer zie

For the love of Charlie Sheen

2011-03-03T05:26:00.000-08:00

...en omdat het gewoon leuk is...

Bekijk hier het originele interview. Epic...man!

Lieve Rups

2011-03-02T07:13:00.001-08:00

Op mijn 5e verjaardag kreeg ik een heuse duizendpoot. Uiteraard had het beest, turquoise met plastic ogen, regenboogsokken, witte gympen en een das, geen duizend poten, maar 20. Totaal. Maar voor mij had hij er 1000. Miljoenen! Miljarden! Miltriljardiedaduizendmiljoenen!

Ik noemde hem Rups en Rups werd mijn trouwste vriend. Niet mijn beste vriend en ook niet mijn liefste knuffeldier, want ik had altijd een ander die daar meer voor in aanmerking kwam. Vaak van die opvallende types die heel stoer waren en altijd om aandacht vroegen.

Rups niet. Rups was de enige knuffel die niet zeurde dat hij altijd op dezelfde plek lag. Hij vroeg niet om aandacht, was niet jaloers als ik een nieuwe knuffel kreeg, en altijd rustig en geduldig. Mijn rots in de branding in de spleet tussen de muur en mijn bed.

  Soms vond ik hem wel zielig, altijd maar op de tocht te liggen. Maar hij vervulde zijn taak met trots en voelde zich verantwoordelijk mij in bed te behoeden van de kou die van onder mijn bed kwam. Daarnaast zorgde hij ook dat de monsters die daar huisden mij niet via de spleet konden opeten. Ik hoefde dan ook nooit mijn ouders te roepen om de monsters te verjagen. “Blijf maar lekker zitten”, dacht ik, “ik ben veilig.”

Vroeger praatten we zo’n 1 keer per week. Dan vroeg ik hem hoe het ging en of hij het niet te koud had. Vooral in de winter had hij het koud, maar daar zei hij nooit wat van. Dan aaide ik hem en gaf hem een dikke knuffel, waarna ik al snel mijn aandacht aan anderen gaf.

Maar zoals dat gaat wanneer je ouder wordt, we stopten met praten en ik gooide hem steeds vaker achteloos het bed uit. Omdat ik me voor hem schaamde; oud, vies en niet gekleed voor bezoek. Totdat ik gisteren weer eens goed naar hem keek. Met zijn trouwe afgesleten pupillen en opgenaaide glimlach die er wat losjes bij is gaan hangen. Hij is ook wat vermagerd, maar klagen doet hij nog steeds niet.  

Er zijn heel wat knuffels gekomen en gegaan. Knuffels waarvan ik dacht dat onze vriendschap voor eeuwig was. Rups is mij altijd trouw gebleven. Als rots in de branding. Tussen muur en bed. Nog steeds niet mijn beste vriend of liefste knuffel. Maar nog altijd mijn beschermheer tegen al het kwaad van onder mijn bed.

Natte sneeuw

2010-11-25T04:50:00.000-08:00

nat sneeuwt het buiten
glad
voor straks
glibberen we door de straten
gaten
ontwijken uitglijden
bats!
op je hoofd

Popcorn, Zitzakken en Leuke filmpjes

2010-11-22T02:46:00.000-08:00

En met leuke filmpjes bedoel ik gave documentaires. Tijdens de speciale IDFA middag afgelopen zondag in Escape, Amsterdam.

De middag was speciaal voor jongeren tussen de 15 en 25, en aangezien ik door kan als een meisje van 14, vroeg mijn bij CJP-werkende vriendin C. of ik mee wilde. Onder voorwaarde dat ik een stukkie schreef. Geen probleem. Daar zit ik op. Het stukje dat ik als geestschrijver achter mijn vriendin schreef, lees je hieronder, maar dat is niet waarom ik dit post. De documentaires zijn echt de moeite waard. Dus go check it out. IDFA, nog t/m 28 november.

Het beloofde een leuke middag te worden. Roze sfeerverlichting, Oslo Hilton (Girls Love DJ's) met lekkere plaatjes, popcorn om te snacken en zitzakken om te chillen.

Na een welkom van presentatrice Evelien Bosch (Coolpolitics) belandde we in de wereld van Craz-E. Een jonge muziekproducer die in “On my way”, gemaakt door Fana Richters en getoond vanaf YouTube, vertelt over zijn weg naar erkenning en bekendheid. Naderhand konden we vragen stellen en op de vraag hoe het voelt jezelf zo te zien, antwoordde hij: “Lekker gevoel”. Net als de documentaire.

De middag ging verder met Nederlands kampioen beatboxen Ibarra en zijn mix van o.a. dubstep, hardcore, bubbling, en zelfs Ginuwine's “Pony”. Een lekkere overgang naar de tweede documentaire.

De documentaire van Olivia Rochette en Gerard-Jan Claes: "Because we are visual”. Gemaakt met alleen maar filmpjes van YouTube. De jeugdjury vroeg hoeveel tijd het heeft gekost. Veel tijd. Maar niet voor niets. Bijzonder hoe zoveel filmpjes en beelden 1 verhaal begonnen te vertellen. Een verhaal van eenzame mensen. Interessant, maar ook misleidend. Want zijn mensen echt zo a-sociaal geworden door social media?

Daarover gingen we nog even doorpraten met o.a. Nine Ludwig (Hyves) en iemand van Habbo (naam vergeten). Hoewel het merendeel van de aanwezigen de zaal verliet voordat de gasten goed en wel op het podium verschenen, was het gesprek wel interessant. Het zette “Because we are visual” in ieder geval weer in het juiste perspectief: we zijn niet allemaal zo.

Wij hebben weer andere problemen. Luxe problemen. Alles is mogelijk, maar je moet er wel alles aan doen. En dat kan leiden tot een burnout voor je 30ste. Daar gaat de documentaire van Sarah Mathilda Domogala “All we ever wanted” over. Verschillende portretten van creatieven tussen de 25 en 35 over hun leven en ambities, en hoe zij daar eigenlijk heel gestrest door raken. Confronterend en herkenbaar. Wat we eraan kunnen doen, wil de maakster in een eventueel vervolg laten zien.

Na een korte pauze, want film kijken is best vermoeiend, sloten we af met een documentaire van Kaspar Astrup Schröder "My Playground" over Free running. Een gave documentaire vanuit een bijzonder gevonden benadering; architectuur.

Al met al een relaxte middag met gave documentaires die je vol inspiratie en nieuwe gespreksonderwerpen achterlaten. Lekker toch? Op de zondagmiddag. Weer eens wat anders dan als een gare gummiebeer bij je moeder op de bank een herhaling van Eigen Huis & Tuin kijken.

PS: My playground sloot af met de quote "You don't stop playing because you grow up. You grow up because you stop playing." En daar ben ik het helemaal mee eens. Allemaal naar IDFA! Echt doen, want er draaien nog meer goede docu's!

Natte kleuren

2010-10-27T05:40:00.000-07:00

De bladeren
in de regen
waaiden nat
in kleuren
waaiden nat
in de regen
de bladeren
in kleuren

Maaskutje

2010-10-18T07:03:00.001-07:00

Van Sinterklaas wil ik dit jaar....

Yum Yum

2010-10-05T04:21:00.001-07:00

Check de poppen! Me like! :) En het filmpje is fantastisch!

Parallel Parking from Yum Yum London on Vimeo.

Check ook even de poppen! Me like! :)

Coca Cola Zero rap

2010-09-10T03:54:00.001-07:00

Mijn collega kwam met de nieuwe hit van Raymond. Bekend van zijn eerste hit "Witte chocolade".

Lief en integer zoals Raymond leek in zijn eerste video van Witte Chocolade, lijkt hij nu te zijn veranderd in een heuse stoere homeboy voor zijn soon-to-be-hitsong "Cola light". De song lijkt dan ook ontstaan te zijn door de beef tussen 7-up (of 7-down) en Cola light. Uiteraard kiest Raymond Cola light. Uit een fles of uit een blikje. De dagelijkse struggeling die wij allemaal kennen.

Maar volgens Raymond voel je bij de eerste slok meteen een prikje. En daar heeft hij wel gelijk in, eigenlijk. Hoewel ik gewone Coca Cola het lekkerst vind en als ik dan minder suiker van mezelf moet drinken, dan kies ik Cola Zero. Zo kwam ik dankzij een andere collega op een stukje uit de oude doos: "Light versus Zero". Mijn "ode" aan Zero. Toen dus al zijn tijd ver vooruit als reactie op Raymond's Cola light rap.

“Coca Cola introduceert deze maand een nieuwe cola variant zonder suiker in Nederland: Coca Cola Zero. De smaak van deze variant komt dichterbij de originele Coca Cola smaak dan de bekende Light, en richt zich specifiek op mannen. Want waar vrouwen zonder blikken of blozen Cola Light bestellen, kiezen mannen toch vaak voor reguliere cola, waarmee ze light-drankjes inmiddels een echt 'vrouwending' hebben gemaakt.”

Cocacola light was al een vrouwending, ga maar kijken op de website (www.cocacolalight.nl) daar ga je als zelfrespecterende (hetero – dat moet ik toegeven) man toch echt niet voor je plezier doorheen browsen. Dus is het een goede actie van Cocacola om het product op deze manier te innoveren. Want be honest, als je een man een cola light voor zichzelf hoort bestellen, begint er ergens in je hoofd een stemmetje “so gay, so gay!” te roepen.

De website van Coca Cola Zero is inderdaad erg mannelijk. Als ik de “light-website” met de “zero-website” vergelijk valt me, buiten de logische verschillen zoals het overwegend gebruik van zwart, geen onnodige andere kleuren en strakke lijnen, op dat de mate van interactiviteit en gebruik van de mogelijkheden op internet op de zero-website aanzienlijk groter is dan op de light-website.

Waar je op de light-website over het algemeen alleen maar informatie kan lezen en wijze van gadget naar de website van de International Fashion Week Amsterdam (ook niet geheel onbelangrijk moet ik toegeven) kan doorlinken, kan je op de zero-website filmpjes bekijken waar je moet raden in welk filmpje een acteur zit, je vrienden kan uitnodigen, je een smaaktest kan downloaden en waar ik het hardst om heb kunnen lachen is de man achter zijn bureau die je mateloos kan irriteren. Welcome into the world of men and let’s run his day!

Het is echt een hele leuke website, en zeker goed voor de lancering van een nieuw product. Al is het alleen maar omdat je lang op de website blijft hangen.
Wat ik me alleen afvraag is waarom wij vrouwen dan niet zo’n leuke website krijgen, en waarom coca cola light niet ook net zoals de echte coca cola hoeft te smaken! Houden wij dan echt alleen van mode?

Kopstukken en topmannen

2010-07-27T14:30:00.000-07:00

Stukkoppen, mannentop, mannenstuk, kopman, topstuk, je kunt er best leuke combinaties van maken. Maar ik ben dan ook een taalsloerie. Eén zelfstandig naamwoord, want het zegt niks over wat voor sloerie ik ben.

Waar komt dat ineens vandaan? Nou, het viel me vandaag ineens op dat de woorden topman en kopstuk gebruikt worden voor mensen die de betekenis die het woord suggereert, niet waard zijn.

Zo denk je bij topman dat het een vent is die iets voorstelt, die heel wat is, en het klinkt sowieso alsof het ook een top gozer is.

Maar kijk eens naar ‘topman’ Tony Hayward, van BP. Olie overal, dieren gaan dood, natuur verwoest en het ecosysteem nog verder naar de verdoemenis. Hij betreurt de gebeurtenissen, maar verder kost het hem wel erg veel tijd. Zijn leven lijdt eronder, weet je. Dus het liefste rent hij weg van al zijn verantwoordelijkheden. Het is hem nog gelukt ook. Een paar slechte uitspraken en hij kan in oktober zijn spullen pakken en met 10 miljoen gaan rentenieren in een gebied waar BP nog niet heeft geboord.

Dan vandaag ook in het nieuws: Kopstuk Rode Khmer in beroep tegen vonnis. Kameraad Duch, het hoofd van de beruchte martelgevangenis Tuol Sleng in de tijd van de Rode Khmer in Cambodja, gaat in beroep tegen zijn veroordeling door het Cambodja-Tribunaal. (nu.nl). Het feit dat hij ertegen in beroep gaat en dat ook het woord ‘kameraad’ voor verwarring kan zorgen, laat ik even buiten beschouwing.

Het gaat over het woord ‘kopstuk’. Dat suggereert ook een “grote” betekenis. Iets van grote waarde. Als je het van een andere kant bekijkt, is daar misschien iets voor te zeggen, maar zo’n man verdient de titel toch niet? Niet als je luistert naar het woord en de woorden kop en stuk los van elkaar begrijpt. Kop, als in vooraan en stuk: een lekker ding of een stuk appeltaart.

Ik wil niets aan de taal doen en er zullen veel mensen zijn die dit niet eens opvalt of niets interesseert. Morgen ga ik ook weer door met mijn leven, maar vandaag stoorde ik me aan deze naamgeving. Het is misleidend. Misschien dat topman en kopstuk daarom één zelfstandig naamwoord zijn. Het zegt namelijk niks over de man of over het stuk. Of dat ze het überhaupt zijn. Net als taalsloerie dus. Ik ben namelijk helemaal geen sloerie.

The Roots "the fire"

2010-07-27T13:21:00.000-07:00

Dat The Roots het nog steeds hebben, is naar mijn mening te danken aan het feit dat ze altijd trouw blijven aan hun eigen stijl. En dat brengt de wereld keer op keer weer een een goede dosis soul hip-hop. The Fire komt van hun nieuwe album How I got over (ook weer lekker) waarin John Legend featured. Echt een lekker nummer, maar de video is nog beter. Mooi en zonder geile wijven en big booties, heel verfrissend. Check ut uit!

Directed door Rik Cordero en 'executive produced' door The Roots.

Big Bang Big Boom

2010-07-22T05:37:00.001-07:00

Ik vind deze zo cool dat ik 'm gewoon ook op mijn site zet. Hier dus :-)

BIG BANG BIG BOOM - the new wall-painted animation by BLU from blu on Vimeo.

Vet geschift

2010-07-18T11:30:00.001-07:00

Ik had net een vet gedicht
Zonder boter of mayonaise
Over haat, liefde en algehele malaise
Helaas toch geschift

Ode aan Bert

2010-07-08T06:09:00.000-07:00

Geschreven voor de prijsvraag van Webads i.v.m. WKpoule. Hopelijk win ik een dagje spa Zuiver in Amsterdam.

1-2tje

Met het slijm aan de kin
En tranen in de ogen
Brok in de keel
Volhardend vertrouwen
Een slok, een vloek
Beheerst en uitzinnig
Joelend kijken we toe
En altijd op de bank
Jij maakt van oranje de nieuwe Wereldkampioen
Wij de nieuwe wereldkleur
Zwaaien we met vlaggen op het Museumplein
Straks
Wat er ook gebeurt
Prettige wedstrijd Bert
Jij mag scoren

B. swingt

2010-07-01T14:13:00.000-07:00

“Je had gelijk met wat je zei over mijn swing!”

“Het was echt heel leuk en ik heb in mijn buffer geslagen.”

“Mijn handen moeten verder uit elkaar, tijdelijk. Waardoor ik de clubface eerder sluit, dus mijn rechterhand iets lager, zeg maar.”

Zomaar wat quotes die B. de laatste maanden met me deelde. In bed, per sms, op msn. Dag en nacht.

Ik vind het mooi. Hoewel ik golf eigenlijk heel stom vind. Daar gaan de quotes over. Over dat spelletje voor mensen die maar hete aardappels blijven eten zonder ze door te slikken en eerst gedragsregels uit hun hoofd moeten leren voordat ze geaccepteerd worden door een kale gilet-dragende-choker-joker in een geruite broek.

Maar B. wordt er gelukkig van. Hij vindt het mooi, krijgt er energie van en later als hij groot is, dan is hij de beste pro van de wereld. Dat laatste verzin ik erbij, want daar geloof ik dan weer heilig in.

Ik ga af en toe eens mee en dan steek ik mijn op- en aanmerkingen op zijn spel niet onder stoelen of banken. Ik mag dan wel de ballen verstand van het spelletje hebben, ik heb wel ogen in mijn kop. Maar gelukkig wordt mijn mond niet gesnoerd. Mijn commentaar is zelfs meer dan welkom. Sterker nog, B. doet er wat mee. Mits het ergens op slaat natuurlijk. En langzamerhand verdwijnt mijn aversie tegen de sport.

Dat vind ik er zo mooi aan. Aan B. en zijn golf, zijn swing, zijn riflebag, zijn schoenen met spikes, nette broeken, handschoentjes, gelul over Par, nieuwe driver, houten 3, eigen tee’s en het “ik ben wat later, ga nog even een balletje slaan.” Terwijl ik zijn passie bekritiseer, leert hij mij zijn liefde begrijpen.

De taal der tekortkoming

2010-06-30T09:26:00.001-07:00

Woorden tekort
Bij wat ik voel
Ik bedoel
Ik voel
Ik ben
Ik schrijf
Woorden
Die beklijven
Te kort
Die blijven
De woorden
Ik bedoel
Snap je wat ik voel?

De man aan de overkant

2010-06-23T08:07:00.001-07:00

Aan de overkant ligt hij
Te slapen onder een boom
Wij zijn blij dat hij niet hier ligt
Aan deze kant
Zijn we blij dat we daar niet liggen
Wij, de maatschappij
Met bikini’s, blote basten, praatjes en chips
Een huis, een zonnebril en een beker vol various vitamines sap
Maar superieur
Aan de overkant
Kent hij de vrijheid om er te slapen

Videoteaser

2010-06-16T12:36:00.001-07:00

Je hebt een teaser voor een film, een album, de nieuwe collectie van "this new cool designer", en wie zegt dat je geen teaser kunt maken voor je nieuwe videoclip.

Zoals N*E*R*D voor hun nieuwe video (en single) Hot 'n Fun. Ik vind het een beetje overdreven om een teaser te maken voor je videoclip, maar het feit dat je het doet, schept hoge verwachtingen.

Hier de teaser. Kijk zelf maar of je vanaf nu aan net en buis gekluisterd, wacht op de eerste vertoning van het veelbelovende eindresultaat.

Rolstoelliefde

2010-06-13T13:10:00.000-07:00

Hand in hand gleden ze over het trottoir. Lachend, giechelend en kletsend. Met de onwennigheid van een eerste date. Licht waren ze, gewichtloos. Niet beperkt door zwaartekracht. Of door wat dan ook. Zoals liefde is. Een hart vol passie, maar slap in de benen. Ieder in een eigen rolstoel.

My never dying love....

2010-06-09T15:07:00.000-07:00

for the Munny....

Lees meer op KRonikle.

Trassi

2010-06-09T14:26:00.000-07:00

Er was eens een meisje
Zij kwam uit Indonesië
Maar wist niet meer zo goed
Dat het in de nasi goreng moest

Uitzet en samenwonen

2010-06-02T14:23:00.000-07:00

Tegenwoordig heb je eerder recht op je uitzet, omdat de meeste mensen, voordat ze gaan samenwonen, eerst op zichzelf gaan wonen. “Op kamers” noemen ze dat. Alsof je meerdere kamers van een hok van 2 bij 2 kunt maken.

Toen ik “op kamers” ging, had ik er eentje van 3 bij 4. Ik kreeg wel een koelkast van mijn ouders. Maar het was nog te vroeg om mij de door mijn moeder zorgvuldig bij elkaar verzamelde bestekset (inclusief opscheplepels) te overhandigen.

Inmiddels woon ik zo’n 7 jaar in een respectabel appartement en heeft het mooie bestek lang genoeg onder het stof gelegen. “Ma?, vroeg ik, mag ik het bestek hebben?” Waarop mijn moeder antwoordde: “Jawel hoor, maar dat wilde ik je eigenlijk pas geven wanneer je zou gaan samenwonen.”

Krijg ik dat weer; samenwonen. De laatste tijd vragen steeds meer mensen me wanneer ik ga samenwonen, want daar vinden ze het wel tijd voor. Waarom? Ben ik oud genoeg voor een agenda op het prikbord? Is mijn relatie wel toe aan een gezamenlijke rekening en een huishoudportemonnee? Hou toch op.

Ik zie ook heus wel de voordelen van samenwonen, maar ik vind het nu nog niet nodig. En eerlijk gezegd weet ik helemaal niet wanneer ik daar wel de importantie van zal inzien. Misschien wel nooit en dat zou pas zonde zijn van dat mooie bestek! Kan ik er beter nu al fijn van genieten. Voordat ik samenwoon.

Leuk van Starbucks

2010-06-02T13:13:00.000-07:00

De actie om zelf een Frappuccino poster te maken. Je krijgt wat elementen en....tadaaa!

Zo maakt u het, meneer

2010-06-02T07:05:00.001-07:00

Kinderlogica. Ik vind het fantastisch. En gelukkig betrap ik mezelf er ook wel eens op.

Sommige mensen, ook wel volwassenen genoemd, bestempelen mijn kinderlogica weleens als dom, onwetendheid en kinderachtig. Misschien omdat ze vinden dat je eenmaal ouder dan 18, geen fantasie meer mag hebben en altijd alleen maar mag zoeken naar een logische verklaring. Wat ze echter niet inzien, is dat kinderlogica vaak een stuk logischer is dan de verklaring die zij er zelf voor gezocht hebben.

Zoals de reclame van Hertog ijs over hoe Stacciatella ijs wordt gemaakt. Als volwassene weten wij helaas dat ijs wordt gemaakt door melk te mixen met room, suiker en wat eierdooiers. Maar waarom is dat logischer dan de verklaring die door het jongetje wordt gegeven in de reclame?

Waarom is het zo onlogisch dat stracciatella ijs wordt gemaakt van gespikkelde koeien in chocoladeregen en koude weersomstandigheden. Melk komt toch van de koe? En ijs wordt toch gemaakt van melk? En die chocoladeregen, daar dromen we toch allemaal wel eens van?

Ik hou van kinderlogica. Het is alleen jammer dat volwassenen daar de logica niet meer van inzien.

Heimwee

2010-05-15T08:01:00.000-07:00

Heimwee is het ziekelijk verlangen naar huis. Dat is het misschien niet echt, want het verlangen is niet ziekelijk en ik ben thuis. Toch is het een goede verwoording van wat ik voel. Want hoewel ik hier een gelukkig leven heb en dankbaar ben voor alle kansen die ik in mijn leven heb, is er altijd een stukje in me dat verlangt naar het land waar de zon haar verstikkende warmte verspreidt over een prachtig schoon vol lachende contrasten en onderliggende emotie; mijn geboorteland Indonesië.

Ik hoop niet dat je me verkeerd begrijpt. Ik ben blij om hier te wonen en in vrijheid mijn hart te kunnen volgen. Ook weet ik dat mijn verlangen niet puur kan zijn, omdat ik er altijd “op vakantie” ben en me altijd kan omdraaien naar de rijkdom hier in Nederland. Toch is het altijd meer dan een vakantie en is omdraaien moeilijk. Welke kant ik ook omdraai, terugkeren lijkt altijd de andere kant op.

Dat is niet erg. Het ligt niet zwaar op mijn hart. Zo is het en het is zo een deel van wie ik ben. Ik ben daardoor juist een rijk mens. Ik heb twee landen die ik mijn thuis kan noemen. Ik mag de goede vruchten van beide kanten plukken en de rotte laten liggen. Toch denk ik soms met weemoed aan de keren dat ik zo onvoorwaardelijk gelukkig was. Niet omdat ik vakantie had, niet omdat ik even niks hoefde, niet omdat ik genoot van prachtige vergezichten, en ook niet omdat niemand mij ergens toe verplichtte. Het was iets anders.

Het is iets anders. En iedereen die hier een mening over heeft, mag dat van mij hebben. Er hoeft alleen niet perse een rationele of psychologische verklaring aan ten grondslag te liggen. Want wanneer ik 1 van mijn dierbaarste foto’s op mijn prikbord zie, dan heb ik gewoon een beetje heimwee. En dat mag best.

Huiselijk geweld

2010-05-14T09:48:00.000-07:00

Laat ik beginnen om te zeggen dat ik met deze post het fenomeen huiselijk geweld op geen enkele manier belachelijk wil maken of de kwalijkheid ervan wil ontkrachten. Ook ben ik me bewust van de enigszins dramatische vergelijking.

Toch ben ik momenteel slachtoffer van huiselijk geweld. Huiselijk geweld aan mijn gemoedsrust. Mijn geest. Mijn eens zo vrije geest die nu aan huis gekluisterd wanhopig 45 koekjes is gaan bakken. Die ineens chagrijnig wordt als er buiten geen poep uitkomt, maar eenmaal binnen direct overal behalve op de krant wordt gedropt. Mijn geest die nu dwangmatig elk grasveldje in een straal van 1 kilometer opzoekt en daar maar gaat zitten lezen omdat meneer toch echt een keer moet plassen. Die elke dag in haar vakantie om uiterlijk half 9 de bevuilde straten afwandelt om elke 100 meter gras uit de bek te trekken.

Mijn geest die deze week op Mac past. De ‘kleine hond’ pup van J. en S. Niet zomaar alleen te laten, zindelijk genoeg om buiten alles op te houden en het binnen overal de vrije loop te laten, waanzinnig, speels, lief, jong en uitdagend. En hoewel mijn geest huiselijk geweld is aangedaan, zorgt haar ziel met alle liefde zo goed mogelijk voor het beestje en begint zelfs van hem te houden. Het zorgen voor een puppie gaat alleen niet over rozen.

En dan te bedenken dat mensen kinderen willen. Nee, daarvoor hou ik nog echt teveel van mezelf.

Uit Alice in Wonderland

2010-05-13T06:39:00.001-07:00

Hi,

Ben bezig met een verhaal dat geïnspireerd is door Alice in Wonderland. Daarvoor heb ik het boek nu al meerdere malen gelezen, maar er is 1 zin waar ik niet uitkom. Ik vind hem prachtig. Misschien juist daarom. Wie helpt mij de zin te verklaren/uit te leggen/ weerleggen/ et ce te ra...

"Denk nooit dat je niet anders bent dan wat het in de ogen van anderen misschien lijkt dat wat je was of misschien geweest bent niet anders was dan dat je wat je was geweest in hun ogen anders was geweest."

Alle reactie is meer dan welkom!

Zelfcomplexen en andere onzinnigheden

2010-05-10T14:10:00.000-07:00

Een tijdje geleden gingen A. en ik winkelen. Toen ik een leuke broek had gevonden, was ‘ie ondanks de kleine maat toch nog te groot. Uit frustratie riep ik: “Hey A, moet je zien” en ik trok zo de gesloten broek van mijn kont af. Zij reageerde: “Nou, dat is helemaal niet leuk voor mij, hoor.” Waarop ik reageerde: “Nee, voor mij ook niet.” Waarna we beide enigszins gepikeerd weer in ons pashokje verdwenen. Wij delen een onzekerheid om tegenovergestelde redenen.

Iets anders: mijn vriendin M. Lang, blond en lekker. Ze zit vol leven en krijgt mannelijke aandacht waar menig vrouw jaloers op is. Zij heeft grote voeten. Daar kan ze niks aan doen, maar toch kan er geen schoen gepast worden zonder de vraag: “lijken mijn voeten hier groot in?”

Dan P. Uit Indonesië en laatst op bezoek. Erg donker van zichzelf en loopt, net als vele andere Indonesiërs, het liefst de hele dag in de schaduw. Want daar is wit de mode, zoals bruin hier de mode is. Maar waar wij half naakt vechten om een plekje in de zon om te voldoen aan schoonheidsidealen, heeft de wens van P. om wit te zijn niet alleen te maken met smaak. Want in Indonesië is een bruine huidskleur nog steeds de kleur van de minderbedeelden en dus van de mindere klasse. Het ontwijken van de zon is voor P. dus wel van een iets andere orde.

Toch is het onzinnig. En iedereen die ik ken heeft “uiterlijke” zelfcomplexen, onzekerheden, obsessies, whatever. De meeste hebben er meer schijt aan dan last van, maar het blijft onzinnig. Het feit dat P. misschien een meer legitieme reden heeft voor haar onzekerheid, bewijst dat juist. Het is maar net waar je woont, met wie je omgaat en welke zanger of zangeres een hit heeft. Onzinnig, dus.

Ik ben klein, heb geen kont zoals je wel begrepen zult hebben, wel een bril vanwege beschadigde ogen die ik te nietszeggend vind, ik weeg niet veel, maar het mag wel strakker, God had geen zin meer toen hij bij mijn wenkbrauwen kwam, ik heb lelijke voeten, dikke vingers, striae op mijn heupen en mijn haar is te dun. Maar weet je, ik ben gek op mijn onzinnigheden.

Meestal.

Daggering goes mainstream

2010-05-05T13:50:00.000-07:00

Volgens mij is dit toch wel de eerste commerciële videolip waarin wordt gedaggered. Dat komt van daggering. De droogneukdans uit Jamaica, ook wel Dolk-dans genoemd.

Ja, dames en heren, gewoon een beetje old fashion schuren is niet meer genoeg. Explore your sexual fantasies en laat niets aan de verbeelding over. Bespring die chick en rij die gast. Daggering is now!

Nu maar hopen dat we het allemaal overleven.

:-)

2010-05-04T02:26:00.000-07:00

Elke dag krijg ik een strip van Mutts, de coolest comic of the world, vind ik. En van die van vandaag krijg ik een warm gevoel dat ik graag wil delen.

Google's optimalisatie vs Google optimalisatie

2010-05-03T06:24:00.000-07:00

Via Twitter werd ik vandaag op deze blogpost gewezen. Het gaat over de optimalisatie van Google met betrekking tot het aanbieden van zoekresultaten en het gevolg daarvan op de ranking van websites. Kort gezegd: Google wordt taalpurist en websites de dupe.

Waar je namelijk eerst nog slim kon inspelen op misspellingen en “nieuwe” spellingen, biedt Google nu alleen de juist gespelde zoekresultaten aan. Ook al zocht je op een misspelling of “nieuwe” spelling (bureau vs buro). Wanneer je als bedrijf daar slim op in hebt gezet, kom je dus bedrogen uit.

Als een schooljuf lijkt Google straffen uit te delen aan de websites die inzetten op spelfouten. Tegelijkertijd leert zij de internetgebruiker correct spellen. Wat op zich een mooie gedachte is. Echter, Google gaat uit van de officiële spelling. Nieuwe spelling, die nog niet als officieel wordt gezien maar wel correct is, ziet zij als spelfout.

Dat is niet alleen oneerlijk. Het is ook jammer. Want het leuke aan SEO is juist het taalspelletje om je taalkundig omhoog te werken. Het zou zonde zijn als Google daar niet de kunst van zou waarderen.

Nieuwe video M.I.A

2010-05-01T04:26:00.001-07:00

Hmmmm.... de nieuwe video van M.I.A van de eerste single 'Born Free' van haar nieuwe album. Je ziet een razzia van de Amerikanen op roodharigen waarna zij gewelddadig omgebracht worden.

M.I.A heeft in ieder geval de aandacht. Hopelijk zit er een boodschap achter deze niets verhullende video, denk het haast wel. Anders is het gewoon grof. Toch moet je hem zien.

M.I.A, Born Free from ROMAIN-GAVRAS on Vimeo.

Sunshower

2010-04-27T02:49:00.001-07:00

Oke, einde van de week is het lekkere weer alweer voorbij gewaaid, maar tot die tijd baad ik in zondouches met een gouwe ouwe van M.I.A. hmmmmmm......

Why can't there be love

2010-04-27T02:14:00.000-07:00

Jeej! Ik heb m! Het nummer van de nieuwe Adidas commercial.

Why can't there be love van Dee Edwards.

En dan hier nog even de commercial. Want ja, die is ook gewoon tof.

Kleine honden

2010-04-21T02:46:00.000-07:00

Ik hou niet van kleine honden. Het zijn irritante dingen die naast excessief lik-in-je-gezicht-gedrag hun tekortkoming in lengte en voorkomen compenseren met overdreven agressief gekef.

Ik vind ook dat deze creaturen de soortnaam “hond” niet mogen dragen. Een hond is namelijk een beest. Een dier dat je beschermt met een imposant voorkomen. Die jou uitlaat en je het idee geeft dat het andersom is. Met als belangrijkste kenmerk dat een hond op zijn minst met zijn kop boven je knie uitkomt. En ik ben klein, dus als je als hond niet boven mijn knie uitkomt, ben je gewoon een kat die luistert.

MySpace Graphics - Myspace Layouts,Graphics, and Comments!

Mijn mening over deze “honden” (chiwawaas, moetjoes, poetjoes, etc.) deel ik met weinig vriendinnen. Zij vinden het juist ‘schatjes’, ‘poepies’, ‘scheetjes’ en zelfs ‘doepies’ (!!?). Denk je daarbij in dat de toon waarop deze benamingen worden uitgeroepen een sterke gelijkenis heeft met het gekef van die beesten. Wat mijn aversie ertegen alleen maar versterkt. Dus toen J. belde met de vraag of zij en S. een hond zouden kopen, riep ik hard: “NEE!” Niet eens omdat ik wist dat het niet om een hond, maar om een beftekkel ging. Meer vanwege de zorgen, de verantwoordelijkheid en de kosten. Het is net als een kind. Ik wil niet zeggen dat je leven voorbij is, maar je bent wel meer aan huis gekluisterd. En daar moet je maar zin in hebben natuurlijk.

Ondanks mijn oprecht goed bedoelde advies om geen hond te kopen, kwam ik een paar uur later terecht op een babyshower. Van MAC Daddy welteverstaan. Half Puchu, half Maltheser. Vernoemd naar de computer met een pimperige toevoeging om het beestje stoerder te maken dan hij is. Ongeveer 10 centimeter hoog en 20 centimeter lang. Glijend sprong hij rond over het laminaat, terwijl iedereen op hoge toon vol lof en bewondering over hem sprak. “Hallo MAC”, zei ik en gaf hem een aai. En toen nog 1. Ik gaf hem een knuffel, speelde met hem, lachtte om hem en uiteindelijk sprak ik op dezelfde toon net zo enthousiast over hem.

Kleine honden. Ik hou er niet van. Maar MAC is anders. Hij is lief, schattig, een poepie, een scheetje, niet doepig, wel stoer. Ik ga zelfs oppassen als J. en S. op vakantie zijn. Met plezier. Ik hoop alleen dat niemand denkt dat een kleine hond ooit de mijne zou kunnen zijn.

It's a box, It's a bag

2010-04-21T01:07:00.000-07:00

It's the clever little bag van Puma.

Puma draagt bij aan een schonere wereld met de nieuwe verpakking van haar schoenen. De tassen worden de deur gewezen, de boxen gaan het raam uit. Daarvoor in de plaats komt een papier- en plasticbesparende verpakking; een boxtas/tasbox/doosbuidel/kartonzak. In ieder geval een slimme manier waarmee iedere puma-wearing-sneaker-freak milieuvriendelijk kan pronken.

(Via KIKS TYO)

PS N00b 4-eva!

2010-04-20T08:38:00.000-07:00

We moesten oefenen met patterns en brushes. Dat heb ik in ieder geval gedaan. Echter, een pattern/brush van internet downloaden en gebruiken..........snap ik niks van.

Ik heb overigens wel een MacBookPro besteld. Zou me dat dan nog kunnen redden?

Ik hou d'r van!

2010-04-15T14:15:00.000-07:00

Nieuwe single van Big Boi. Via 22tracks.

Still a Photoshop n00b

2010-04-10T09:47:00.000-07:00

Alweer een paar Photoshoplessen erop zitten. Leuk, leerzaam, maar ondanks mijn aantekeningen lijk ik niks te kunnen onthouden. Elke keer als ik na een paar dagen aan mijn huiswerkopdracht begin, denk ik: "oh ja, waar zat dat ook alweer?" Of: "pfff, hoe moest dat ook alweer?" Of: "hmmm, waar is dat ook alweer voor?" Het eindigt dan altijd in en resultaat dat er in mijn hoofd veel mooier uitzag.

Zo ook het resultaat van de tussentijdse opdracht. We kregen verschillende foto's en een eindresultaat dat we moesten namaken. Ik aan de slag; knippen, lasso, select, deselect en ga zo maar door. Hieronder het resultaat:

En hieronder hoe het had moeten zijn.

De opdracht konden we vrij interpreteren, dus ik had het goed gedaan. Toch was mijn vrije interpretatie ook niet zo bedoeld. Gelukkig kan ik er nog over schrijven.

Harajuku sneakers!

2010-04-10T07:07:00.000-07:00

De Harajuku stylo raakt nooit uit en blijft verrassen. Zo ook de Creep Sta X Ambush Designs van BAPE en Ambush Designs! Felle kleuren, nep haar, luipaardprint, suede, leer of helemaal in wit leer. Harajuku baby! Ik wil ze. Vooral die zwart-witte. En als je een leuke vent bent, neem je de witte.

Kijk voor meer informatie op sneakerfreaker.com

Pixels: the movie

2010-04-09T06:09:00.000-07:00

Dankzij 1stfloor en 1st floor. Heel cool!

Waving Flag

2010-04-09T02:17:00.000-07:00

K'naan, de zanger uit Somalië met hart voor de wereld. Hij won de strijd van Akon voor de officiële FIFA World Cup 2010 song met zijn single “Waving Flags”.

Volgens mij is het uiteindelijk een collabo geworden met David Bisbal en dat heeft een song opgeleverd zoals een officiële song van de World Cup behoord te zijn. Internationaal, levendig en vol emotie.

Give me freedom
Give me fire
Give me reason
Take me higher

When I get older
I will be stronger
They’ll call me freedom
Just like a waving flag

Kijk hier voor de collabo en bekijk hieronder de akoestische versie van het origineel. Die is echt mooi. Now wave your flag!

Van eBook tot iPad

2010-04-07T01:56:00.000-07:00

Hij was er! De iPad. Gisteravond op de Ipan-avond: "Van e-Book tot iPad". Vers opgehaald uit Boston door Marco van a FrogLeap. Zijn collega Bart, die minstens net zo stond te stuiteren van enthousiasme, was niet mee. Hij sloot de langverwachte iPad pas op Schiphol in zijn armen. "Mijn vader is er blij mee", zei Marco. Voor nerds zoals wij, is de iPad blijkbaar meer een hebbedingetje.

Dat meer mensen tot deze conclusie kwamen, bleek al aan het begin van de discussie. De iPad is een exraatje dat goed past tussen je gadgets. Mits je 500 a 600 euro over hebt, natuurlijk. Het lezen op de iPad is ook niet zo prettig. Niet zo prettig als op een e-Reader in ieder geval. De iPad ging vervolgens de zaal door en werd niet meer echt besproken.

Het panel: Erik van e-book.nl, Johan van My BeBook, Gonny van de iPhoneclub en Joris van Sanoma Digital discussieerden onder leiding van Vincent Everts vooral over de toekomst van e-Books, e-Readers en de businessmodellen.

Joris vond dat een nieuwe ontwikkeling niet de ondergang van de oude hoefde te betekenen, Johan benadrukte de voordelen van een BeBook (minder ruimte nodig voor boeken = meer ruimte voor de schoenen van je vriendin), Erik romantiseerde het "boeken-lezen" en allen waren ze het erover eens dat e-books/e-magazines op e-Readers veel interactieve mogelijkheden bieden. Mogelijkheden voor de adverteerder, want of de consument nou echt zit te wachten op een boek vol bewegende plaatjes is nog maar de vraag.

Ik weet in ieder geval dat ik geen behoefte heb aan al die interactieve mogelijkheden op een e-Reader. Ik zou best een iPad willen hebben, als hebbeding, want ook ik ben een nerd. Maar een boek lezen doe ik in een echt boek. Zonder advertenties of bewegende plaatjes. Die verstoren niet alleen het verhaal, maar ook mijn fantasie. Ik wil zelf bedenken hoe de wereld van het boek eruit ziet. Dat is het mooie van een boek lezen. De essentie misschien. In een magazine is het minder storend, maar laat me lekker lezen. Als ik interactiviteit wil, ga ik wel naar de website.

iPad Blends

2010-04-06T07:42:00.001-07:00

Vanavond ga ik naar Ipan om alles te horen over de iPad. Misschien daarover morgen meer. Je kunt er in ieder geval dit mee:

Logorama

2010-04-06T02:33:00.000-07:00

Logo's goin' at it in een Oscarwinnende short animated film.

Logorama from Marc Altshuler - Human Music on Vimeo.

BLAZE

2010-04-03T00:53:00.000-07:00

BLAZE, de internationale streetdance show. De dansshow van de eeuw. 10 dansers, 3 breakers en een MC. Dit weekend in Amsterdam Carre. En ik kan je 1 ding zeggen: BLAZE is Blazin'!

Wat een show, wat een flow. Het blaast, het raast. Vanaf het eerste moment op het puntje van mijn stoel. Het was sick. Alles. Het decor, de muziek, de kleding, de choreografie, de dansers. Echt alles. Ik heb in tijden niet meer zo'n DansShow gezien. Hoodletter D, hoofdletter S.

Ik ga hier geen recensie over schrijven, ik vertrek ook zo naar Texel. Je moet er gewoon heen. Ook als je zelf geen danser bent en/of niet zo van dansvoorstellingen houdt. Ze touren t/m 22 mei in Nederland, dus haal je kaarten hier. En voor welke voorstelling je nog kaarten kan krijgen, maakt niet uit. Al moet je er voor naar Uden (ja, ja, daar staan ze ook)!

En koop ook maar geen retourtje. Je danst moeiteloos naar huis op die adrealine kick die BLAZE je geeft.

Of naar Texel.

Prettig Pasen allemaal!

Hoe voel je je vandaag?

2010-03-30T04:01:00.000-07:00

Ik loop over zonnige eilanden en trotseer ruwe stormen
Ik kom in een stad vol kippen, maar ik blijk vegetariër
B. zegt dat het goed komt en loopt weg
Hij verdwijnt in een wereld vol kleuren en geroezemoes
Ik volg hem en kom op een feest
Een feest vol mensen die ik ken,
maar niet van gezicht
Ik kom buiten op het strand en kijk uit over zee
Er zwemmen mensen en ik doe mee
Het onderwaterleven doet me goed
Vrij als een vis beweeg ik me
Totdat ik besef onder water te zijn
Ik raak in paniek, maar ik kom niet boven
Mensen lopen me voorbij
en kijken me afkeurend aan
Ik roep en ik schreeuw, mijn lichaam kolkt
Mijn lijf gutst.
Een bonzend hart, een kloppend hoofd.
Mijn benen als pap, mijn armen stijf.
Oh ja,
ik voel me kut.

Tons of friends

2010-03-24T07:01:00.000-07:00

Ok, het nieuwe album van Crookers; tons of friends. Zoals de naam al doet vermoeden staan er heel wat vrienden op. Op elke track "featered" wel een andere artiest. Ik vind eigenlijk niet heel veel van het album. Er is niets wat me stoort en er is niets echt fantastisch. Toch wil ik er iets over schrijven, want je versplilt zeker niet je geld als je 'm downloadt.

De laatste keer dat ik Crookers live zag, was ik ze eerlijk gezegd een beetje zat. Ze hadden een trucje en die kende ik inmiddels. Ik wist zelfs hoe die werkte. Maar toen ik dit nieuwe album van C. kreeg, besloot 'm toch op een gare ochtend in mijn old-school stereo (met cassettespeler!) te stoppen.

Eerste indruk: leuk. Vooral de tracks met Roisin Murphy, RyeRye en Yelle. Ik begon al een dik feestje voor me te zien waar Crookers live het dak eraf blazen. Ik kon ze ook niet betrappen op dat ene trucje, maar een set draaien is ook wat anders dan tracks achter elkaar op een album zetten, natuurlijk. Wat ze overigens goed hebben gedaan, want de sfeer bleef er lekker in.

Nadat ik op repeat drukte, luisterde ik het hele album nog een keer of 3 achter elkaar. Daarbij begonnen vooral de nummers met Kelis en Carrie Wilds steeds beter te klinken en ontdekte ik hier en daar nog meer. Ik kan eigenlijk wel concluderen dat het een prettig album is. En om die a capella versie van Day 'n night moet je gewoon heel hard lachen.

New Dorks!

2010-03-22T02:30:00.000-07:00

Iedereen die zichzelf en zijn business online aan het profileren is, moet dit zien. Hilarisch.

PS Huiswerk: StarStroke

2010-03-21T10:01:00.001-07:00

Een sterrenhemel wordt vaak gezien als iets moois, maar voor mijn Photoshop huiswerkopdracht werd ik geïnspireerd door The Fourth Kind.

Niet meteen beginnen met lachen, kritiek leveren en met je hoofd te schudden. Hiermee begint wel mijn weg naar Photoshop-heroïsme. Ook al blijkt hieruit dat ik nog een lange weg te gaan heb, het is een mijlpaal. Geen mooie, maar het is er wel 1.

En trouwens, een alien abduction is ook niet mooi. Ik hoop op een 5.

NON Records is fijn!

2010-03-21T06:34:00.001-07:00

Echt fijn.

Vrijdag presenteerde Klinch in de Melkweg NON Night. Het coming-out feestje van NON Records, een nieuw platenlabel uit Amsterdam met een liefde voor electro en een missie om het "live element van electronische muziek naar de voorgrond te brengen." Dat las ik hier tenminste. Het is ze in ieder geval gelukt om een fijn feestje met een goede sfeer neer te zetten. En daar horen uiteraard fijne electro klanken bij.

De klanken kwamen van Zombie Nation, Orgue Electronique, en van NON's eigen Palmbomen, The Benelux en Bear. Nu al grote namen en anders komt dat nog wel. Ik ben geen afgestudeerde muziekexpert, maar wel een echte muziekliefhebber en ik heb er vertrouwen in. En als je na een jaar al een feestje met je eigen artiesten voor Klinch hebt: respect.

C. (vriendin en partypartner) drong al een tijdje aan dat ik de MySpace van Palmbomen eens moest bezoeken. En het was inderdaad fijne muziek. Interview in Vice erachteraan: "...korte stukjes muziek die me een fijn gevoel geven, en een tropisch gevoel..." Dat weet hij wel over te brengen. Zijn fijne tropische gevoel met allerfijnst electronische fijnheid doen mij wanen in een tropisch paradijs.

Plaatje via nonrecords.net

Het was dus wel een beetje jammer dat hij al geweest was toen we aankwamen. Het deed echter niets af aan onze feeststemming, want er hing een goede sfeer en Orgue Electronique draaide. Hier en daar wat mixfoutjes, maar de staande recepties die zich over de zaal hadden verspreid, begonnen licht deinend in beweging te komen. We bestelden bier en een wodka 7-up, en voegden ons bij de hardst deinende receptie.

Naarmate de electro beter werd, werd de sfeer steeds uitbundiger. Het werd zelfs wat onstuimig toen The Benelux op het podium verscheen. Electronische muziek. En dan heb ik het over muziek zoals het hoort; met instrumenten. Trompetje d'r bij. Hier was wel over nagedacht. Resultaat: een kolkende feestmassa toen Zombie Nation achter de draaitafel verscheen. En we bleven kolken.

Hoewel best een aantal mensen besloten het feestje vroegtijdig te verlaten, gingen we samen met de andere feestblijvers uit ons dak op de gemixte hitjes van Bear. Een fijne afsluiter van een fijn feestje.

Conclusie: een goede sfeer, goede muziek en een afwisselende programmering. NON Records heeft het na een jaar al voor elkaar. Een platenlabel met veelbelovende artiesten en de liefde voor een fijn feestje. Fijn.

Ik ben een programnerd

2010-03-21T04:39:00.000-07:00

Toen ik vanochtend weer eens even ging kijken hoe het hier was, zag ik dat de filmpjes hieronder ineens de tabellen overschreden. Oeps.....wat te doen? Ergens de afmetingen veranderen, maar hoe en waar? Collega en frontendking L. maar even op msn aangesproken. "Mag ik je wat vragen?"

Hij reageerde eerst met: "Afmetingen veranderen is zeker te simpel." Ja, dat had ik ook al bedacht. Dat hij dit niet van mij verwacht had, begrijp ik wel. Ik doe teksten, geen techniek. "Maar waar?", typte ik. In de embedcode staat width en height, wist L. en hij wist ook meteen dat ik maximaal 410 in de breedte had. Kijk, en daarom heb ik dus L. nodig. Hij ziet dat gewoon.

Maar de lengte moet wel in verhouding zijn natuurlijk. Dus ik deelde de huidge breedte door de huidige lengte, kwam afgerond op 1.25, vermenigvuldigde 410 met dit getal en voila: 328. Op dat moment kreeg ik van L. hetzelfde getal door. Ha! Dat had ik zojuist helemaal zelf uitgerekend.

Het wilde daarna toch niet helemaal lukken, want ik moest de afmetingen op 2 plaatsen veranderen. Ook dat wist L. mij te vertellen. En nu is alles weer in orde. Je hoeft dus ook niet meer te dubbel klikken op de filmpjes. Gelukkig. Met een beetje hulp ben ik misschien toch wel een programnerd.

Stylo! Kijken! Nu!

2010-03-19T03:33:00.000-07:00

Three is a charm. En als je het dan hebt over stylo, dope video's, een 9 minuten lange video/clip/film, dan moet je deze ook zien. De laatste uit de serie: "Non.vet's favourite video's of today"

Gorillaz - Stylo! (met Bruce Willis)

(en ja, ook weer even dubbel klikken)

Als je ff 10 minuten hebt....

2010-03-18T15:06:00.000-07:00

Dan moet je dit even zien: Lady Gaga & Beyonce a jail a telephone and some real hotness

Want tja, als we dan toch bezig zijn om youtube te bloggen.

(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)

Dope video

2010-03-18T15:01:00.001-07:00

Ik wilde het eigenlijk niet doen. En ik houd ook niet zo van het woord "dope". Toch moet ik de video hierop zetten. Ik vind de stylo/de stijl/ de vibe/ de sfeer/ de zebra/ alles gewoon.......dope..

(ff dubbel klikken anders zie je m niet in volle breedte. Ben toch zeker geen programnerd!)

Op Photoshoples (deel 2)

2010-03-18T14:51:00.000-07:00

De les is een half uurtje verhuisd naar 8 uur. Waarom weet ik niet, maar dat maakt niet uit. J. doet aan het South Beach dieet. Waarom weet ik, maar ik snap het niet. Gevolg was in ieder geval dat ze door honger en hunkering lichtelijk geïrriteerd werd toen ik nog even een peuk wilde roken. Maar 5 minuten later begonnen we vol enthousiasme aan les 2: foto bewerken.

Iedereen was aanwezig. S. en ik deelden een laptop en de andere chicksters volgden via Skype. We begonnen met de vraag: Wat zijn pixels? “Die vierkantjes…?” zeiden we twijfelend. En dat klopte! Waren we toch geen Total N00bs. Vervolgens leerden we wat de juiste resoluties zijn voor web en voor print, dat RGB webkleuren zijn en CMYK drukkleuren.

Toen een korte uitleg over de verschillende bestandssoorten:
- BMP is plat, te vergelijken met een Paintbestand,
- Gif slaat de boel op als pixels met een lelijk gevolg, hoewel het wel veel gebruikt wordt voor simpele animaties zoals smilies.
- EPS is voor drukwerk, “voor als je het heel mooi wilt drukken”, zo slaat Illustrator het vaak vanzelf op als EPS.
- Jpeg is de meest gangbare soort. Maakt van een Psbestand een compressed photosize wat betekent dat alles geminimaliseerd wordt.
- PNG is van oorsprong een Mac formaat en alles wordt geoptimaliseerd voor een klein formaat en transparante lagen worden behouden…

…..Snappie?

En toen kwam het leuke van de les: zelf doen! Met door J, uitgekozen afbeeldingen leerden we transformen, skewen, rotaten, warpen, flippen, distorten en content aware scalen. Maar daar moesten we niet helemaal op los gaan, want, zei J.: “een mens kan dikker worden!”

Over op een andere foto waar we verder gingen met automatische correcties, bijvoorbeeld als je niet tevreden bent met de kleur van je gezicht. Maar: “Wil niet zeggen dat je er meteen uitziet alsof je een maand op Aruba bent geweest.”

Over op brightness “Let op fluorescerende kleding”, richting kleuren levels, channels, layers, curves, gradient, exposure en hue/saturation. Dat laatste is het veranderen van bepaalde kleurgebieden. Fantastisch!

En toen het echte werk. Uitsnijden met de Magic Lasso, plakken in een andere afbeelding en….spelen maar! Color burn, blending options, Bevel and Emboss, color overlay, stroke, bladiebladiebla. S. en ik gingen los. “I feel like God” schreef ik in m’n notitieblokje.

De les liep weer uit, deze keer niet vanwege de overvloed aan vragen van mijn kant. Hoewel ik wel blij was dat iemand ze stelde. Ik heb nu al zin in mijn huiswerk: een evenwichtige collage van 1024 x 768 pixels met minimaal 5 verschillende lagen.

Daarover meer de volgende keer.

Op Photoshoples (deel 1)

2010-03-03T07:41:00.000-08:00

Ik heb niet de ambitie om designer te worden. Daar heb ik noch het talent noch de aanleg voor. Toch heeft mijn geest al een tijdje een wanhopige behoefte aan photoshop-vaardigheden. Het is namelijk best frustrerend als je je eigen creatieve opwellingen niet tot uitbeelding kunt brengen. Al is het maar in grote lijnen. Als non.designer.

Gelukkig ken ik een aantal "photoshopperige" zielen. En nog veel gelukkiger: eentje wilde mij wel photoshoples geven, namelijk; J., baasbitch van Interactive Xperience en succesvol freelancer. En zoals met alle goede ideeën, wilden er meer mee doen. Twee meer.

Het plan werd:
- elke dinsdag van half 8 tot half 9 een uurtje 'shoppen'
- kosten: 1 euro.

Aangezien de andere twee deelnemers, J. en ik er gezamenlijk een vriendschappelijke relatie op na houden, had ik niet verwacht dat er enige structuur in de lessen zou zitten, maar niets was minder waar.

De eerste les bestond uit Griekse delicatessen en daarna serieus aan de slag. Met een heuse keynote als introductie en een leerplan voor de komende 8 weken.

Les 1: Know your basic workspace. Een interessante les waar ik alle informatie kreeg over de versleeptool, de selecttool, wat feather doet, hoe je de magnetic lasso en magnetic wand tool gebruikt, wat tolerance betekent, wat quick magic is en hoe je de eye drop tool gebruikt. De andere functionaliteiten leren we 'along the way'.

Mijn verbazing over de onverwachte lesstructuur vergrootte mijn enthousiasme wat resulteerde in een lading vragen over iedere knop. Ja, ik was dat overijverige meisje voorin de klas. Die overigens helemaal leeg was, want er geldt verder geen aanwezigheidsplicht ofzo. Het liep dus wat uit, maar ik heb als Photoshop N00b de eerste stappen gezet naar Photoshop heroïsme . Want zo heet de cursus; Van Photoshop N00b naar Photshop HELD. Met een echte presentatie van mijn werk als afsluiting.

Complimenten voor J. Ik zal opletten en opschrijven, want dat blijft natuurlijk wel mijn ding.

P.S. Wees niet verbaasd als dit blog verandert in een websiteblog met een nieuw dik logo. Non.vet gaat namelijk de wereld veroveren en daar hoort een nieuw jasje bij.

The Baseballs

2010-03-02T02:35:00.000-08:00

Put your petticoat on en fix je kuif! Digger, Sam en Basti zijn de boys van The Baseballs en swingen de pan uit. Ze komen uit Duitsland en maken nu al zeker een jaar hippe hits nog meer 'nu' met de rock 'n roll sound van the sixties.

Begin 2009 braken ze onder andere in Duitsland en Finland door met hun versie van Umbrella. En in datzelfde jaar kwamen ze met Strike, hun debuutalbum met daarop nog meer rock 'n roll hits van nu en toen. Zoals Hot ’n Cold (Kate Perry), Don’t cha (Pussycat Dolls) The Look (Roxette) en Bleeding Love (Leona Lewis).

Ik vind het leuk. Ze toveren een glimlach op mijn gezicht als ik hoor hoe ze elk nummer naar eigen interpretatie een rock ‘n roll sound geven. Puur. Uitgekleed. Swingend. Lekker. Now let’s watch the Fonz check his hair.

Je deteste toi Mode je t'aime

2010-02-26T16:11:00.000-08:00

Hoewel zij mij altijd inspireert en helpt bij wat ik zou moeten dragen: zeker heftige shoulder pats, nu even geen bloemenprints, probeer hoog getailleerde kokerrokjes, altijd een verwoeste jeans, soms een black jeans, misschien een harembroek en eventueel ook enkellaarsjes, is Mode niet mijn meest betrouwbare vriendin. Eigenlijk is ze een bitch, want door al die mooie en bijzondere creaties die zij mij laat zien, verlies ik letterlijk het zicht op vader Banksaldo. En zij heeft daar schijt aan.

Je zou zeggen dat een vriendin je probeert te behoeden voor kredietcrisissen die veroorzaakt worden door hebzucht. Maar zo zit zij niet in elkaar. La Mode. Zij houdt mij juist hongerig naar meer, en als ik meer heb, dan zegt ze dat 'minder' back in style is. Waarna zij stilzwijgend verwacht dat ik mijn garderobe ga aanpassen.

Blind door al die modische modieusheid, tastte ik dan meestal naar vader Banksaldo. Wetende dat die echt te rood was om welk stukje stof de mode dan ook te kopen. En hoewel mijn vriendin Gezond Verstand mij dan vertelde dat ik de juiste beslissing nam om mij te beperken tot kwijlend fantaseren, voelde ik me toch altijd beperkt. Beperkt door mijn maandelijks terugkerende kredietcrisis die toch echt niet altijd werd en wordt veroorzaakt door Mode. (Meestal door frennemie Schijt Aan Vader Banksaldo, maar dat terzijde)

Omdat ik mij niet graag beperkt voel, ik Gezond Verstand wel beschouw als betrouwbare vriendin en vader Banksaldo niet al te rood wil zien aanlopen, besloot ik een tijdje geleden wat afstand te nemen van Mode. Je weet wel, minder afspreken enzo. Geen bladen meer waar zij in stond, geen sites meer waar zij ook was, kortom, de relatie beperken tot toevallige ontmoetingen.

Totdat ik samen met mijn verslavende vriendin Marlboro bij de tijdschriften stond en haar weer zag staan. Mode. Een toevallige ontmoeting, ze had me gemist en ik haar. We dronken koffie en ik nam haar mee naar huis. Ze vertelde honderduit en inspireerde mij zoals alleen zij dat kan. Toen ze uitgepraat was, keek ik haar aan en zei: "Misschien moeten we elkaar weer vaker zien." "Ja", antwoordde ze, "want die stoere boots zijn eigenlijk wel een must-have". De bitch.

8"Qee Love Green Bear

2010-02-25T07:42:00.000-08:00

Het is altijd leuk om een cadeautje aan mij te geven:

http://www.mintyfresh.nl/en/

Perfect omdat het nergens over gaat

2010-02-25T06:19:00.000-08:00

Als je de titel "copywriter" en/of de naam dat je "goed kan schrijven" hebt, wil je nog wel nog wel eens vergeten dat je het altijd hebt gedaan en er altijd veel plezier aan beleeft. Aan schrijven.

In mijn geval vind ik het steeds moeilijker om iets zomaar op te schrijven, omdat men nu van mij verwacht dat het goed is. Perfect. Proza van kwaliteit. Poezie. Met een opbouw, structuur, achterliggende gedachte, misschien zelfs een concept. En dan lukt het niet altijd; een leuke tekst schrijven omdat ik het leuk vind. Om onzeker van te worden.

Totdat ik zojuist wat stukjes tegenkwam die ik een tijdje geleden heb geschreven. In een opwelling, als probeersel of gewoon om mijn gevoelens te uiten. Het zijn geen perfecte teksten. Maar op een bepaalde manier wel 'goeie' proza te noemen en zeker poezie. Daarom hieronder een stukje dat ik in een baldadige bui heb getyped. Waarschijnlijk met het doel anderen te motiveren om zich niet te laten beperken door schrijfregels, maar gewoon te schrijven wat ze leuk vinden. Wat was ik toch wijs. When proza meets poezie. Perfect om niks.

Omdat ik het zeg

Moest wat meer een mening hebben, geven en deze delen met mijn omgeving. Ik zou mezelf niet zijn als ik daar niet een beetje sarcastisch op zou reageren. Dus dat doe ik nu. Ik ga er een dingetje van proberen te maken en jij bent uitgenodigd om ook je ongezouten mening te geven over niets. Ikzelf ben niet eens zo heel erg geïnteresseerd in mijn eigen mening, maar wellicht vind jij het wel vermakelijk om te lezen. Hetzelfde geldt voor jou.

De regels:
Schrijf in alle vrijheid over niets
Zonder voorop vastgestelde structuur
Zonder kernboodschap
Zonder conclusie of actie
Het moet wel een beetje lekker lopen

Hier is mijn begin:

Je hebt waarschijnlijk al gemerkt dat ik me niet houd aan de “vermijd lange zinnen-regel”, dus het kan zijn dat je nog wel meer van die lange zinnen gaat lezen. Komen er nog meer waarschuwingen om het lezen van deze post zo onaantrekkelijk mogelijk te maken?”, hoor ik je vragen. Mijn korte antwoord op jouw lange vraag: misschien.

Tja, waar heb ik allemaal een mening over. Ik luister nu naar A tribe called quest. Iedereen die dit niet kent, ken ik niet. Golfen vind ik niks. Eerlijk gezegd vind ik het een ouwe lullen sport voor mensen die zich gewoon graag verheven voelen boven wat zij noemen: het plebs. Toch ga ik om met mensen die golfen en daar plezier aan beleven, maar ik behoor ook niet tot het plebs natuurlijk.

Ik heb zin in de zomer. De zomer is fijn, spreek dat maar eens tegen! De paus is trouwens een fucking idioot! Stomme domme lelijke ouwe sexueel gefrustreerde zelfverrijkende pedo! Ik zeg lekker niets over de kredietcrisis.

7-up is lekker. Weet je nog: FidoDido? Ik had een t-shirt van hem. Of althans, mijn broer. En toen Fido-hype al was uitgestorven, was mijn broer uit dat t-shirt gegroeid en kreeg ik hem. Heb het altijd met veel plezier gedragen. Fido raakt nooit uit!

Weet je wat het nare van nagellak is? Het bladert te langzaam van je nagel af. Moet je toch die zooi van een aceton gebruiken. Is uitgevonden voor het geval dat nagellak niet al slecht genoeg was voor je nagels. Hebben jullie trouwens Slumdug Millionaire al gezien? Moet je zien, is echt de beste film sinds tijden. Veel mensen hebben tegenwoordig een bril. Jou ook opgevallen? Bril is hip, dus als je nu nerd bent, ben je gewoon de tofste! Ik als bril ben niet tof of hip. Hoewel bril hip is geworden omdat ik er eentje moest.

Wil je mijn mening horen over recyclen? Nee? OK.

Schrijven is echt leuk. Kan het niet iedereen aanraden, want niet iedereen kan het. Ik ook niet, maar ik denk van wel. Daar ga ik carrière in maken.

Wie heeft trouwens verzonnen dat we allemaal carrière moeten maken? En wat is dat trouwens? Is dat goed worden in iets dat je eigenlijk helemaal niet leuk vind of is dat goed zijn in iets dat je leuk vindt? Het is beide, maar denk er maar eens over na. Ik kan goed taarten bakken. Dat is leuk.

Ik had gister trouwens kramp in mijn pink. Heel raar. Als ik zou twitteren, had ik dat gedaan. Dat bedoel ik niet positief. Twitteren is voor mensen die zichzelf zo belangrijk vinden dat ze denken dat alles wat ze meemaken interessant is. Al die sites waar je jezelf zo lekker kunt profileren zijn stom. De profielfoto is mooier dan de waarheid en de andere foto’s, zorgvuldig gefilterd op onderkinnen, vetrandjes, gele tanden, haar en rechtuit kijken, zijn er om te laten zien hoe leuk het wel niet was. Dat is helemaal niet leuk. Was het niet veel leuker toen niemand meer recht door zijn ogen kon kijken? Dat bedoel ik dus.

Cultureelverantwoordje

2010-01-21T02:26:00.000-08:00

Nonvet gaat vanaf vandaag haar uiterste best doen om elke dag in 1 woord de hype van de dag te beschrijven. Dit doet zij op Twitter en het heet een ‘Cultureelverantwoordje’. Een watte? Een ‘Cultureelverantwoordje’.

Het komt van een woordje (cultureelverantWOORDJE) dat beschrijft wat er die dag door de maatschappij als (uiterst) verantwoord of onverantwoord wordt beschouwd (CULTUREELVERANTWOORDje) en waarvoor jij je als onderdeel van die maatschappij moet verantwoorden (cultureelVERANTWOORD...JE) en er dus een mening over zou moeten hebben.

Don’t believe the hype! We are the hype! Het Cultureelverantwoordje van vandaag: GEEF

(aan de slachtoffers van de aardbeving in Haïti)

No Fatties

2010-01-05T09:02:00.000-08:00

“Datingsite verwijdert dikkerds van site.” Ik moest wel even glimlachen toen ik dat vanochtend hoorde. Het gaf ontvrienden meteen een nieuwe lading. Maar het ging natuurlijk om het feit dat het een beetje raar is om mensen van je site te halen omdat ze te dik zijn. En dat maakt direct weer wat interessante discussies los.

Allereerst het feit dat ook dikkerds hele leuke mensen kunnen zijn. Dat zal ook niemand ontkennen, ware het niet dat het hier gaat om de datingsite: beautifulpeople.com. Dat betekent dat iedereen die ingeschreven staat, geacht wordt mooi te zijn. Maar wat is mooi? Dik niet blijkbaar. Hoewel ik wel weer hoorde dat de rubensvrouw haar comeback aan het maken is. Kun je eigenlijk aan een gezichtsfoto zien hoe dik iemand is? En wat is dan te dik? Kilo’s kun je er niet aan af wegen. Gaat het dan om de afmetingen? Om het aantal pixels die je gebruikt? Om daarachter te komen, nam ik een kijkje.

Op het eerste gezicht een standaard datingsite met een inlogscherm, een welkomsttekstje en een foto van twee, inderdaad, mooie mensen. Het was de banner onderin die mij opviel: “Too ugly to sign up? Click here to browse BeautifulPeople as guest”. Fijn. Duidelijke taal. Ik klik en krijg een vreemd geformuleerde melding: “ Dear member, BeautifulPeople.com has launched globally. The launch is being extensively covered by the global media. The huge media coverage is currently generating so much traffic on our servers that we have had to limit some users from using the site…”

Ik krijg toch een beetje mijn twijfels. Het is ook wel echt een beetje raar om je als datingsite te ontdoen van alle dikkerdjes. Zou het een hoax zijn? Ik besluit me in te schrijven om de site met eigen ogen te zien en te beleven. De foto van een vinyl toy, met uiteraard strakke lijnen, wordt geaccepteerd en ik ben binnen. Het is een mooie website en werkt goed. Je kunt chatten, mailen, feedback geven, kortom, een goede online community die slim omgaat met de behoeften van mooie mensen. En dat versterkt mijn vermoeden dat het een hoax is. Ik vind ‘m goed.

non.vet, omdat je dik bent!

Ontvrienden

2009-12-11T00:34:00.000-08:00

Een tijdje geleden schreef ik al ‘social media’ een verkeerde benaming van de betekenis te vinden. Omdat Hyves, Facebook, LinkedIn, Twitter, etc. eerder handig dan sociaal zijn. En dankzij de ‘woord van het jaar verkiezing’ wordt mijn standpunt nu ook in taal onderschreven.

Je kunt dit jaar kiezen tussen de woorden: griepcommissaris, hypotheekleed, Mexicaanse griep, oeps-gebied, recessionista, spuugkit, tomtomburger, twitterazzo, zeilmeisje, en mijn favoriet ontvrienden.

Ontvrienden beschrijft Van Dale als ‘het dumpen van virtuele vrienden door deze te schrappen uit vriendenlijstjes op vriendensites.’ Dat is niet echt sociaal, maar vriendschappen kunnen veranderen. Heel handig dus, dat je nu al die vrienden die je toch niet meer kent en eigenlijk ook niet mag, zonder problemen kan verwijderen. En de betreffende virtuele vriend krijgt daar geen bericht van, dus je kunt hem of haar nog gewoon gedag zeggen in de kroeg.

Als social media scepticus krijg ik hier wel een beetje een zure bek van. Maar het is eigenlijk helemaal niet erg en eerlijk gezegd ben ik ook aan het ontvrienden. Ik doe het alleen anders. Nog handiger. Ik gebruik gewoon mijn Hyves niet meer, bekijk mijn Facebook weinig en op Twitter ben ik maar lijstjes gaan maken. Want ja, zo’n virtuele riend kan later toch heel handig zijn.

"Wat een verhaal"

2009-11-12T15:08:00.001-08:00

Daar stond ‘ie dan. Voor de deur met mijn nieuwe fiets. Op mijn sloffen storm ik de trap af. ‘Is die voor mij?!’, schreeuw ik vragend op een toon die verraad dat ik het antwoord al weet. ‘Yep, vind je hem mooi?’, vraagt hij op dezelfde toon.

Met de strik die op het zadel zat in mijn hand, fiets ik een rondje. Voor de tram langs door het drukke verkeer dat niet begrijpt waarom ik zo enthousiast met mijn sloffen op de fiets zit. ‘Heel mooi’, zeg ik wanneer ik weer voor hem sta. ‘Maar ik ben ook een beetje zielig’, zegt hij ineens op zielige toon en hij laat mij zijn handen vol armoedige pleisters zien.

Hij had zijn buurmeisje geholpen een wasmachine naar boven te takelen, maar dat ging niet goed. Binnen haalt hij de pleisters eraf en ernstig uitziende wonden worden zichtbaar. ‘Moet ik naar de eerste hulp?’, vraagt hij, ‘want het geneest wel uit zichzelf’’. ‘Nou, ik zou het maar doen’, zeg ik. En ook hij besluit dat er toch een dokter naar moet kijken.

Ik kan niet met hem mee. M. komt over een half uur uit Utrecht hier naar toe. Zij heeft geen mobiel, dus bellen is geen optie. Als B. is vertrokken, is M. er na een uur nog steeds niet. Ik check de mail waarin wij de afspraak maakten. Aha! Ze zou er rond 1 uur zijn, maar misschien ook niet. ‘Ik bel wel voordat ik weg ga’, schreef ze. Ik kijk op mijn telefoon. 1 oproep gemist. Shit, net toen ik onder de douche stond natuurlijk. Ik bel naar haar huis en krijg haar zusje aan de lijn. Ze is net weg.

In een warrig moment waarin ik mezelf vervloek voor mijn Oost-Indische dyslectie, besluit ik om de sleutel bij de kapsalon af te geven, te zeggen dat er een vriendin komt met bruin haar die zichzelf naar binnen moet laten, dat ik nu naar het ziekenhuis moet omdat B. bij de eerste hulp zit en dat ik waarschijnlijk over 2 uur weer terug ben. Niet wetende dat we na 2 uur nog steeds in de wachtkamer naar schaatsen zitten te kijken.

Ik schiet aardig in de stress. Een vriendje met pijn, een vriendin zonder mobiele telefoon die nu vast al naar huis is, zelf geen bereik, de kapper die mijn huissleutels heeft en om 5 uur dicht gaat, en de 7e die per ambulance binnenkomt waardoor we minstens nog een half uur langer moeten wachten. De klok slaat kwart voor 5. Ik moet mijn huissleutels ophalen en B. is nog steeds niet geholpen.

Thuis aangekomen is M. er nog steeds. Zij moet bijna weg en ik moet boodschappen doen. We besluiten maar samen naar de Dirk te gaan. Terwijl ik alles pak waarvan ik denk dat B. het lekker vindt, vraagt zij naar B. en ik naar haar moeder. Als de boodschappen aan mijn nieuwe fiets hangen, pakt ze de tram en ontvang ik B. met twee ingepakte handen. Diepe tweedegraads brandwonden en morgen weer terugkomen. Zondag.

Zondag moet hij maandag weer terugkomen. Om half 1. We willen op tijd zijn, want anders loop je het risico dat je moet wachten totdat er nog iemand te laat is. Dus ruim op tijd zit B. die maandag, in de regen, achterop mijn nieuwe fiets. Het luchtalarm gaat af. Net als elke eerste maandag van de maand. ‘Gelukkig horen we dit geluid alleen op de eerste maandag van de maand’, zeg ik bewust van ons geluk. Hij stemt in. We beseffen ons dat we, ondanks de gebeurtenissen van dit weekend, van geluk mogen spreken en komen tot rust. Maar dan knapt er iets, en staan we om tien over half 1 zwijgend op de tram te wachten.

Onduidelijke taal

2009-11-04T01:51:00.001-08:00

No regrets

2009-10-27T15:02:00.000-07:00

Vanavond keek ik naar Being Erica. Een vrouwenserie op Net5 waar de hoofdrolspeelster terug kan in de tijd om de dingen anders te doen. Om andere keuzes te maken. Omdat ze ergens spijt van heeft of omdat ze niet gelukkig is met de uitkomst. Het is minder oppervlakkig dan ik nu schets. Althans, deze keer. Het was de eerste keer dat ik keek.

Ik zeg altijd dat je nooit spijt moet hebben van keuzes die je in je leven hebt gemaakt. Afgezien van keuzes om iemand opzettelijk kwaad te doen, natuurlijk. Ik vind namelijk dat de keuzes die je in je leven maakt, je maken wie je nu bent. En daar mag je trots op zijn.

Er wordt wel gezegd dat je alleen maar spijt kunt hebben van de dingen die je niet in je leven hebt gedaan. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. De keuze om iets niet te doen, heeft je namelijk ook gemaakt wie je nu bent. Het heeft je gebracht waar je nu staat. Het kan misschien beter, maar wie zegt dat het ‘slecht’ is?

Deze serie zette me dus aan het denken. Wil ik ook terug in de tijd om iets anders te doen dan ik gedaan heb? Is er een ‘ja’ die ik wil veranderen in een ‘nee’ of andersom? ‘Nee’. Er zijn nog veel dingen die ik wil doen, ook dingen die ik anders wil. Ik heb doelen die ik wil bereiken, ervaringen die ik wil beleven, maar ik ben tevreden. Gelukkig zelfs. Onvoorwaardelijk? Dat weet ik niet. Ik heb in ieder geval geen spijt van de keuzes die mij ‘ik’ hebben gemaakt.

Caliente!

2009-10-21T09:34:00.000-07:00

Dat zeggen ze bij Kidrobot. En niet voor niets. Ja, er is weer een nieuwe munny. Voor leken beter bekend als 'van die poppetjes van Charlie'. Toch vraag ik ook aan jullie absolute stilte. Ben je het al? Nou, dan word je het wel van dit:

De 8 inch Los Hermanos Calavera Morado Custom Munny van tweelingbroertjes Carlos & Ernesto a.k.a. The Beast Brothers. Check de details.... Dit is echt wel speciaal hoor!

800 dollar. Als je hem wilt hebben moet je bellen met Kidrobot NY: 212-966-6688

iPhone vs de rest

2009-10-19T12:21:00.000-07:00

Het komt er dan toch van. Ik schrijf een stukje over de iPhone. Niet omdat hij wel of niet cool, vet, wreed, hard, zacht, super, wack, wow of overrated is. Wel omdat hij, de iPhone, zelf heeft bewezen sterk te zijn. Welke van bovenstaande begrippen ook je voorkeur heeft.

Mijn collega A. is een echte iPhone liefhebber en begrijpt niet dat er überhaupt nog andere mobiele telefoons worden gemaakt. Ze was één van de eersten met zo’n ding en inmiddels helemaal gewend aan al die handige apps. Dus toen zij haar iPhone op een dag kwijtraakte en bij gebrek aan de navigatie app direct verdwaalde, kocht ze al snel een nieuwe. Tja, die vind je natuurlijk nooit meer terug als je al overal gezocht hebt.

Maar vorige week, 4 maanden later, mailde er een man die haar telefoon had gevonden. In het gras. “Ze hadden net gemaaid”, zei de man, “dus waarschijnlijk is hij op die manier zichtbaar geworden.” Zijn zoon had de telefoon aan gezet en toen kwam meteen A’s naam tevoorschijn. Dus 4 maanden, wisselende weersomstandigheden én een grasmaaier later, werkt de iPhone nog steeds!

Het moet dus wel gezegd worden: de iPhone is een sterke telefoon. Ik onthoud mij van verder commentaar, maar al dat gedoe over nieuwe apps, jailbreak, 3GS, 3G, nog sneller internet en ga zo maar door, dat snap ik nu. Hij is het waard. “Kan ook tegen 4 maanden wisselende weersomstandigheden en een grasmaaier!” Ben benieuwd wanneer ze dat als USP opnemen.

Wow! Wooden Dunny! Wow!

2009-09-26T01:27:00.000-07:00

Wow! Wow! Wow! Dit is dik, dit is vet, dit is hard. Hard hout deze keer, want Kidrobot komt met 2 houten Dunny’s. En ze zijn mooi. Prachtig, waarachtig. Wow!

Er is een versie die, net als de vinyl versie, rond en glad is. Mooi. Erg mooi. Zo’n 7,5 cm en gewoon erg mooi. Ik weet niet precies hoe duur die is, (kan iemand me dat vertellen?) maar…wow.

En dan is er de Chiseler serie van David Weeks. Hoekig, handgemaakt en met laser gegraveerd voor design. Elke Chiseler Dunny is dus uniek én 18 cm! Wow….

Deze ‘bijzonderen der speciaalsten’ zijn nu te koop bij de Kidrobot store in New York. Make one yours for 1200 dollar. Wow!

Blij wonder

2009-09-25T14:40:00.000-07:00

Er zijn van die dingen waar je blij van wordt. Zonder echte reden, maar je wordt er gewoon blij van. Ze komen vaak ook onverwachts. Misschien dat je er daarom zo blij van wordt. Zo kwam ik vandaag een Arabisch stel tegen dat joggend op me afkwam. Meestal houd ik niet zo van mensen die ik onderweg tegenkom, maar zij waren anders. Waarom? Omdat de vrouw haar hoofddoek droeg. Daar werd ik blij van. Ik vond het zelfs een beetje mooi.

Vervolgens werd ik ingehaald door een jongen met groene schoenen, oranje sokken en gekleurde tas. Hij reed op een gele racefiets en slalomde om de strepen van het fietspad. Ook daar werd ik blij van en fietste glimlachend verder. En het hield niet op, want Charlie Winston klonk ineens zo lekker in mijn oor! Ik liep gewoon opgewekt het kantoor binnen.

De reden waarom dit alles mij zo verbaast, is dat ik over het algemeen van niemand blij wordt ’s ochtends. Iedereen die mijn weg kruist, is bij voorbaat al vervelend. De fietser die 500 meter voor me rijdt, de auto die misschien van rechts komt en dat nieuwe stoplicht wat nergens voor dient. Bakfietsen uitgezonderd, hun verstoring van de openbare orde ligt niet aan mijn ochtendhumeur. Die zijn altijd irritant.

Nee, deze ochtend was echt wonderbaarlijk! Normaal gesproken had ik het stel niet eens gezien en zou ik die jongen met zijn kleuren maar een uitslover hebben gevonden. Niet omdat ik dat echt vindt, gewoon omdat het nog geen 11 uur is.

En nu word ik blij van de nieuwe cd van Basement Jaxx. Met reden, want ik vind ‘m goed. Het is ook al 8 uur ’s avonds.

Beleggingstip AH is gejat

2009-09-18T08:22:00.000-07:00

Weet je nog mijn "nieuwe beleggen" idee? Die hebben we toen naar Albert Heijn gestuurd of naar hun reclamebureau, dat weet ik niet meer. Nooit meer iets van gehoord. En toen zag ik dit:

Oke, tis anders, toch heb ik het idee dat hier gehandeld is met voorkennis. Eikels! Je kunt het nooit bewijzen, maar hier het bewijs dat het mijn idee is!

Amanda Blank

2009-09-18T07:22:00.000-07:00

"I might like you better if we slept together".

Need I say more? Tjek ut uit!

Open einde

2009-09-17T15:12:00.000-07:00

Als ik blog wil ik altijd een einde schrijven. Een laatste zin dat alles samenvat of het stuk net even mooier maakt en indruk achterlaat. Een gewoon einde, een eindig einde of juist een beginnend einde, maar altijd een einde. Verwar het niet met een conclusie, dat is niet hetzelfde.

Met boeken is het anders. Soms houd ik wel van een open einde. Er zijn ook mensen die echt zoeken naar een boek met een open einde. Maar of je het dan ook ervaart als een open einde hangt van je verwachtingen af. Als lezer ben je in sommige gevallen gewoon niet tevreden met het einde. Dat is dan een onbevredigend einde of een te plots einde en dat maakt het einde open. Terwijl je vriendin er misschien wel tevreden mee is of het einde zelfs had zien aankomen. Voor haar is het gewoon het einde.

Het is maar net hoe je het leest. En ook de toon waarop je het in je hoofd opleest, bepaalt of iets een open einde is of niet.

22 tracks

2009-09-09T04:25:00.000-07:00

Soms wil je een nieuwe ontdekking niet delen. Nu eigenlijk ook niet, maar het is te leuk, te goed en ook te inspirerend om het niet te doen. Bij deze dan. Uit de goedheid van mijn hart. Dankjewel T.!

22tracks.com. Geen idee hoe lang het al bestaat. 11 genres, 22 tracks. Om nieuwe artiesten te promoten en jou nieuwe genres te laten ontdekken. Bekende en onbekende, allemaal even vernieuwend. De playlists veranderen eens in de zoveel dagen en worden samengesteld door muziekliefhebbers uit de muziekindustrie.

Naast nieuwe muziek biedt 22tracks je de links naar myspace's en de iTunes store. They do NOT support downloading music. De links openen in een nieuw venster zodat je track niet stopt. En je kunt naar hartelust over de site browsen zonder dat je playlist wordt afgebroken. For the love of music. Ik ben fan.

Bakfiets

2009-09-08T14:26:00.000-07:00

Vandaag weer eentje. Zo’n bakfiets. Blind, gehaast, onhandig en afwezig rijdt mams haar bak precies voor mijn wiel. Ik had voorrang, maar zij was denk ik even vergeten dat ze nog een hele bak met even zo wazige ‘kids’ voorop had.

Piepend kwam ik tot stilstand. Omdat ik plotseling moest remmen om niet in haar bak te belanden. Niet persé omdat ik zo hard moest remmen. Mijn remmen piepen namelijk bij elke poging om tot stilstand te komen. Hard én zacht, maar dat wist zij natuurlijk niet. Haar grut leek uit hun wazige toestand te ontwaken en mams keek me aan met een uitdrukking van: “Stel je niet zo aan.” Dat maakte me nog bozer. “Met je bakfiets”, zei ik, en trapte ‘m weer aan.

Ik had nog een goede 25 minuten om me lekker op te winden over vrouwen met kinderen die het voertuig waar ze hun jonge nakomelingen in vervoeren altijd op de weg parkeren. Bij een stoplicht staan zij zelf heel netjes aan de rand van de stoep. De wagen met kind staat dan echter voor een deel op straat. Ik snap dat niet. Je kind is je toch het meest dierbaar. Waarom gebruik je hem of haar dan als een soort bumper? Knoop anders zo’n zak om je lijf. En als ze dan daarvoor te groot zijn, koop dan geen dure bakfiets, maar investeer in een voor- en/of achterzitje. Of leer hem fietsen! Van zijn vader dan het liefste. Met je bakfiets.

Freak like me

2009-09-06T08:34:00.000-07:00

Totdat het op cultureel verantwoorde designerplekken het respect kreeg dat het verdiende, vonden mensen mij maar een freak. Vanwege mijn Entourage. Vernoemd naar de gelijknamige serie omdat ik er heilig in geloof dat ze ’s nachts tot leven komen en allemaal vette, dope, dikke, harde dingen doen om zichzelf te vermaken en mij te beschermen. Ik heb het over mijn designer toys verslaving. Kep de Munny en de Dunny, de Tafcap en de Be@rbrick, de zipperpulls en de Demoniark trexi, de Devil robots, de original DiDi, Selektrino, Smorkin’ Labbit, de Cannibal Funfair, nog vele andere én tees. Ben ik daar trots op? Hell yeah!

Waarom ik daar nu zo op kom, is omdat ik iets nieuws heb ontdekt wat me waarschijnlijk weer het label ‘freak’ of ‘kinda freaky’ of ‘so on dope’ bezorgt, maar ik vind het gewoon cool.
Het heet RC Racing. Nooit van gehoord? Ik vorige week ook niet, maar het is een wereld op zich. Een lifestyle, bijna. En serious business.

Onderuit op de bank zapte ik met het ‘+’ knopje totdat ik even pauzeerde bij Motors TV. Gepakt door een commentator die uit de pan flipte en supersnel bewegende dingen op mijn scherm, ging ik rechtop zitten en keek naar een spannende race tussen….. afstandbestuurbare auto’s. Je leest het goed, ik zat rechtop, geconcentreerd, geanimeerd én gebiologeerd een super spannende race te kijken tussen afstandbestuurbare auto’s. Nou ja, de strijd ging natuurlijk tussen de behendigheid en het concentratievermogen van de bestuurders die met mega controllers in hun handen de autootjes razendsnel elke bocht uit stuurde, maar ik leefde mee met de auto’s.

Het is best een beetje raar om afstandbestuurbare auto’s zo serieus te nemen als volwassen man (en vrouw in mijn geval), maar dat het een serieuze aangelegenheid is, is een feit. Ik heb me er even in verdiept en er bestaan Nitro cars, drifting cars, electric cars, off the road cars. Er is een bedrijf in Nederland en die verkoopt alles op het gebied van Remote Controll Cars. “Van brandstof tot accu’s en van banden tot clipjes”. Zo staat er op de website. Het is echt wonderbaarlijk. Zo wonderbaarlijk zelfs, dat als er een race in Nederland is, ik er heen wil! Ja! So does that make me a freak again? Hell yeah!

Oldies rule!

2009-09-05T06:23:00.000-07:00

Heb jij dat ook wel eens? Dat je al een tijdje op zoek bent naar een nummer? En dan eigenlijk naar het origineel van de sample die daarin gebruikt wordt. Dat is namelijk de reden dat je het nummer überhaupt hebt onthouden.

Ik had dat met een nummer van Eminem. Ik was er niet naarstig naar op zoek en was er ook niet dagelijks mee bezig, maar de zoektocht naar het origineel had ik ook echt niet opgegeven. Toen bleek L., mijn colllega die Farrah Fawcett als jeugdicoon had en mij uitlacht als ik Eric Heiden verkeerd uitspreek, het origineel gewoon te kennen.

Het was vrijdagmiddag. Omdat iemand had durven zeggen dat ‘Bam Bam Bilang’ van Rihanna was, draaide ik de gouwe classic van Sister Nancy, gevolgd door wat meer oude reggae/dancehall classics die L. bestempelde als: “Best leuke troep”. Om haar een plezier te doen, zette ik Touch me van Samantha Fox op. Niet zo lang geleden ging zij naar een concert van Kim Wilde, dus ik dacht spottend dat ze dit dan ook wel kon waarderen. Ik weet niet wat ze van Samantha vond, maar het bracht haar wel op de donkere zangeres van Heart waar ze altijd verliefd op was.

Ze zette 1 van haar favorieten op: “Crazy on you”. Na een mooi gitaarintro ging ik nog harder uit mijn dak dan zij. “Dat is hem! Dat is de sample!”, schreeuwde ik. Ik had eindelijk mijn origineel gevonden. Wát een opluchting. Ik kan eerlijk zeggen dat ik nu weer een beetje beter slaap ‘s nachts. Dankjewel L. Oldies rule!

Woord up!

2009-09-05T03:28:00.000-07:00

Nieuwe woorden...jammie...ik hou d'r van. Zo had ik er zelf ook eentje. De meningen waren verdeeld, maar ik stuurde hem toch op naar Urban Dictionary. Niet opgenomen natuurlijk. Veel te nieuw. Toch geloof ik in 'm. Hij heeft potentie. Dus hierbij mijn nieuwe woord:

Shaaight

Comes from ‘shit’ and ‘aaight’. Becacuse shit was aaight in a very cool way. It can be used as a question to find out if shit was aaight or to confirm that shit was aaight. In whichever way you use it, you must be enthusiastic about it.

Mike: How was the concert? Shaaight?
John: Shaaight!

Plug jij 'm net zoals ik 'm plug? Shaaight!

Ik was jarig

2009-09-03T04:24:00.001-07:00

Kaartjes, vals gezongen langzalzeleven's, taart, kaarsjes erop, slingers, balonnen en gezelligheid. Dan ben je jarig! Toen ik dit jaar jarig was, werd ik 27. En ik was ziek. En he-le-maal alleen.....

Ik was het al een week, ziek, en zo trots en sterk als ik was, gebaarde ik iedereen vooral naar hun Mysteryland's en Voltt's te gaan. Ze hadden immers kaartjes en leuk feesten is het niet met een zwak, ziek en misselijk meisje waarbij de algehele malaise alleen maar erger wordt naarmate de dag vordert en het steeds verder tot haar doordringt dat ze alleen is. Op d'r verjaardag notabene! Maar ik hield me sterk.

Totdat mijn broer belde: "GEFELICITEERD! Hoe gaat het?" "Ik ben ziek en helemaal alleen", jammerde ik ineens. Trots en sterk ben ik wel een andere keer, moet ik onbewust gedacht hebben. 5 minuten later belde mijn moeder en 2 uur later had ik verjaardagsvisite van mijn moeder, mijn broer, zijn vriendin, taart en 's avonds kwam A. nog even langs. Ik had ook nog een grote bos rode rozen van B. gekregen. Had 'ie laten bezorgen om mijn eenzaamheid wat te verzachten. Terwijl ik ook hem heel trots en sterk naar een feest had gestuurd.

De volgende dag vroegen de feestgangers hoe mijn verjaardag was geweest. "Wat denk je zelf, maar hebben jullie het leuk gehad?", vroeg ik, terwijl ik het eigenlijk niet wilde weten. Met B. vierde ik het wat na met sushi en een film.

Toen ik maandag weer op kantoor kwam, was ik nog steeds een beetje down van mijn mislukte bday weekend. Maar toen las ik een e-mail van Hallmark van een paar dagen terug:"Geachte mevrouw Charlotte, Charlotte is jarig. Stuur haar een kaartje!" "Nee", dacht ik opgewekt, "zo eenzaam ben ik nu ook weer niet." GEFELICITEERD CHARLOTTE! NOG VELE JAREN!

Pakkende kop

2009-09-03T04:11:00.000-07:00

Het lijkt hier misschien een ordinaire bende te worden zo na het befaamde "Kut-stuk", maar dit artikel moet ik toch even delen. Niet om de inhoud, wel om de kop. Ik vind 'm behoorlijk pakkend. Zeker met foto. Bukze!

KUT (je)

2009-07-27T01:48:00.000-07:00

Vorige week gingen er wat mensen weg op mijn werk. Niet vrijwillig, maar dat krijg je als het crisis is. Ze waren niet ontslagen, hun contract werd niet verlengd. Dus er kwam een officieel afscheid met hapjes, drankjes, cadeautjes en speeches. Speeches waar men het woord ‘kut’ veelvuldig in de mond nam.

Als je dan met een licht aangeschoten hoofd op de fiets zit, ga je nadenken over het woord ‘kut’ en het gebruik daarvan. ‘kut’ is een wat onaardige benaming voor het vrouwelijke geslachtsorgaan, het is een uitroep van boosheid en het wordt gebruikt als iets slecht is, waardeloos…..‘kut’!

‘Kut’ is een hard woord. Het is krachtig en maakt indruk. Het is ook altijd onaardig of negatief bedoeld. “Met je lelijke kut!”, dat is heel onaardig om te zeggen. Verklein je het woord: “Met je lelijke kutje”, dan klinkt het al wat vriendelijker. Alsof je een grapje maakt of eigenlijk wil zeggen dat ze een mooie poes heeft of misschien zelfs een lékker poesje. Als je het gebruikt als uitroep van boosheid of waardeloosheid, dan vind je het niet heel erg. “Hè, kutje!” of “Kutjepikandijvie” of “Kutjebef”. Er wordt blijkbaar ook vaak iets achter geplakt. Misschien om de kracht van het woord nog verder af te zwakken.

“Kut!” en het is écht waar-de-loos, maar je zegt nooit “Pik!” als je echt boos bent. ‘Pikje’ maakt het woord ook niet echt positiever. Dat hoeft ook niet, want ‘pik’ klinkt niet zo negatief als ‘kut’. Het lijkt erop dat als de betekenis mannelijk is, het verkleinwoord een negatievere klank krijgt en als de betekenis vrouwelijk is, het verkleinwoord juist positiever klinkt. ‘Pik’ wordt ook niet (veel) gebruikt als uitroep van ongenoegen. Daar hebben we ‘kut’ voor, of ‘shit’, maar ‘kut’ biedt meer variatie.

Lijkt me leuk om ‘pik’ te pluggen: “Zeg eens wat anders! PIK is het nieuwe KUT!”. Dan krijg je: “Dit is echt zoo pik!” of “Pikjepijp” en “Pikjekutandijvie”. Toch klinkt ‘pikje’ beter. Gewoon ‘pik’ klinkt zo……kut.

Twitter discrimineert

2009-07-21T06:53:00.001-07:00

Charlotte Walscheid van Dijk. 29 karakters met spatie, 25 karakters zonder spatie. Mijn naam. Mijn ‘full name’ zoals ze dat noemen wanneer ik mijn hele naam moet invullen. Wanneer ik na lang wikken en wegen toch een account op Twitter wil openen, bijvoorbeeld. Maar bij Twitter mag dat alleen wanneer je ‘full name’ uit maximaal 20 karakters bestaat. Dat noemt zich dan een vorm van social media. Geweigerd vanwege teveel karakters in naam.

Ik ben geen fan van social media, maar omdat een Twitter acount best handig zou kunnen zijn, wilde ik er toch eentje openen. Een simpel formulier. Niet teveel invulvelden, alleen voor mijn ‘full name’, username, wachtwoord en e-mailadres. Nog even wat letters overtypen en ‘create my account’. Nou, vergeet het maar!

“name is too long (maximum is 20 characters)”

Zomaar. Naam niet goed! Ik sta versteld. Ik weet niet wat ik moet doen, dus klik maar weg. Ik kan het eigenlijk niet geloven. Ze vragen om mijn volledige naam, maar deze mag niet langer zijn dan 20 karakters. Dat hadden ze er niet bij verteld. En dan nog, vraag dan niet om mijn volledige naam in 1 veld in te vullen. Splits het dan op. Ik zou me kunnen inschrijven met een kortere versie van mijn naam, maar is niet mijn 'full name'.

Het is toch raar dat ik me niet met mijn volledige naam kan inschrijven? Zeker raar als je je bedenkt dat Twitter een vorm van social media is. Dit is niet sociaal. Een deurbeleid op basis van het aantal karakters van je volledige naam, die je verplicht in 1 veld moet invullen. Het is nog veel vreemder als je je bedenkt dat Twitter gaat om mensen, om individuen met nieuws, informatie, een mening, een zegje en een ‘full name’. Twitter discrimineert lange namen. Tweet that!

In 1 zin geweldig

2009-07-19T05:50:00.000-07:00

Soms zegt 1 zin in een nummer precies genoeg. Of ze er in de rest van het nummer nou een andere draai aan geven of niet. Het gaat om die ene zin waar je zelf het jouwe uit kunt halen. In dit geval uit het refrein van Tongue tied van Charlie Winston:

"I got a whole lot of loving on the tip of my tongue"

Hij gaat verder met:

"but the words won't come like I want them to come"

Zo is het soms. Mooi. Voor de rest gewoon een lekker nummer.

Sorry

2009-07-19T04:26:00.000-07:00

Soms betrap je jezelf op dingen waar je anderen om veroordeelt. Dan kom je er ineens achter dat jij (misschien) net zo bent. Hoewel jij vaak de enige bent die het opvalt, voelt het als een soort verraad. Hoogverraad. Van jezelf nog wel. Dan moet je echt even ‘sorry’ zeggen. Tegen jezelf en tegen iedereen die het niet is opgevallen.

Aandacht, bevestiging en geduld. Dat was mijn advies aan J.. J. valt op vrouwen, niet op mij wat ik best teleurstellend vind, en had vrouwelijk advies nodig. Vrouwen begijpen elkaar dus ook niet altijd. Aandacht, bevestiging en geduld. Een voor de hand liggend advies eigenlijk. Is dat niet wat alle vrouwen willen? Aandacht om de bevestiging, bevestiging om de aandacht en geduld vanwege de emotionele strubbelingen die de eerste twee teweegbrengen. Typisch vrouwen, dacht ik.

Het verschil tussen mannen en vrouwen zet mij altijd aan het denken. Voorop gesteld dat zij aan elkaar gelijk zijn, is het verschil tussen beide heel mooi. Ik vind het wel leuk als blijkt dat iets ‘typisch’ is. Aan de andere kant vind ik mensen echt dom als zij met een zelfingenomen toontje een vooroordeel over vrouwen of mannen verkondigen. Kortzichtig vind ik dat. Net als met alle vooroordelen.

Aandacht, bevestiging en geduld is niet iets wat ‘typisch’ vrouwen willen. Mannen willen hetzelfde, alleen doen zij daar, kort gezegd, minder moeilijk over. Ik merk het wel eens bij B. Dan merk ik dat hij ook behoefte heeft aan een dag gewoon samen zijn wanneer we daar een tijdje te druk voor zijn geweest. En hij wil ook weten wat ik voor hem voel. Hij vraagt er alleen niet expliciet om. Bij hem lijkt een knuffel genoeg, terwijl ik hem letterlijk vraag of hij me nog wel leuk vind. Mannen zijn sneller tevreden, misschien.

Mijn advies aan J. was een goed advies, en niet alleen voor deze situatie. In alle relaties kom je met aandacht, bevestiging en geduld een heel eind. Het is een relatieadvies voor het leven van een vrouw en van een man. Heel kortzichtig van mij om dat ‘typisch vrouwen’ te vinden.

Sorry.

Ik bel De Brandweer

2009-07-01T08:48:00.000-07:00

Was net een rest rijst met kippenlevers aan het opwarmen toen ik de brandweer hoorde. Erg dichtbij, maar ik dacht er niet zoveel van. Met een dampend bord in mijn hand kwam ik terug de kamer in. Commotie aan de overkant. Brand in het leegstaande pand boven het Mediterraanse restaurant. Ik zie geen vlammen, maar de brandweermannen zijn wel ergens druk mee.

Al binnen 5 minuten wordt duidelijk met wat. Het raam op de eerste verdieping wordt er met schwung uit getild en een rokende schoorsteen wordt het raam uit gekieperd. 10 minuten later lijkt het gevaar geweken en lopen alle omstanders weer door. Ik zit nog steeds met mijn bord op schoot uit het raam. Compleet gebiologeerd door die brandweermannen.

Wat een teamwork, wat een strakke organisatie, wat een concentratie, het lijkt wel een machine. Ze gingen gecoördineerd naar binnen. Geen paniek, gewoon concentratie. Als er eentje na 15 minuten de schoorsteen staat na te blussen zie ik dat er twee even gaan zitten om de boel te evalueren. Een ander staat de boel op te ruimen en er komt een wagen aanrijden waar de mannen weer frisse lucht kunnen halen. Ik sta versteld van die strakke organisatie. Iedereen weet wat ‘ie moet doen en ik voel me ineens heel veilig met al die brandweermannen in de straat.

Het Mediterraans restaurant heeft geen omzet gedraaid, maar ik heb met eigen ogen geleerd: Als er brand uitbreekt, bel ik de brandweer!

Puff Pastry Rock Peaches

2009-06-30T07:31:00.000-07:00

1st draft van het logo van onze band. We zijn de Puff Pastry Rock Peaches. Easy bake oven meets raw hotness! We're soft, tasty and not done over easy! Website is still under construction.

Beste Man, Beste Vrouw

2009-06-30T05:36:00.000-07:00

Wanneer merken met hun producten onderscheid maken tussen man en vrouw, dan heb ik daar een mening over. Of nee, dan word ik opstandig. Niet eens met een duidelijke reden. Ik snap het gewoon niet. We willen onszelf tegenwoordig toch onderscheiden? We zijn toch niet zoals de rest? We bepalen toch zelf of iets lekker is? Tóch laten we ons steeds weer puur en alleen op ons geslacht aanspreken en overhalen.

Mars komt na 20 jaar met een nieuwe reep: The “Fling”. Ze is sexueel, vrij van geest en bevat slechts 85 calorieën. Verpakt in roze en zilver is zij speciaal voor vrouwen. “Pleasure yourself” met deze chocolade vingers. “Naughty, but not that naughty”. Voor vrouwen. Niet voor mannen. Die hebben Eru. “Kaas voor kerels. ”

Ik begrijp niet waarom er een chocoladereep voor vrouwen moet zijn en waarom je met smeerkaas je mannelijkheid zou willen bewijzen. Toch werkt het. Fling is een succes en er zullen vast mannen zijn die nu wel openlijk uitkomen voor hun smeerliefhebberij. Doe je best dus maar niet met je gepimpte profiel, bierflesjes, eigen avatar of bijzondere tattoo. Er zijn maar twee stempels die we onszelf (laten) opdrukken: MAN of VROUW. Je mag dan wel weer zelf bepalen of je dat prettig vindt.

Ik ben weer mens

2009-06-20T11:35:00.000-07:00

Ik heb gedanst! In mijn huis! Het is af! Af! Af! Af! Het is nog een zooitje, maar ik ben klaar. Geen verf meer, geen schuurmachine, schuurpapier, stof, verfrollers, lakrollers, terpentine of amoniak meer. Wel nog een aantal hardnekkige verfvlekken, maar wie kijkt daar nou naar. Gegrooved heb ik, hele choreografieën kwamen uit mijn lichaam. Armen en benen omhoog, opzij en heen en weer. Over twee weken zijn de gordijnen klaar, dus kijk maar! Mijn huis is weer mijn huis. Boeja!

Twee dagen vrij. Tijd om uit te slapen en mijn huis op te ruimen, spullen terug te zetten, schoon te maken, te koken, administratie bij te werken, alles. Ik had 2 maanden mijn post genegeerd dus mijn vakantiegeld ging op aan waterbelasting, gecombineerde aanslag, teveel maanden studieschuld, drie maanden zorgverzekering en de normale rekeningen, maar ik was in opperste stemming! Geld moet rollen, ook het deel dat je eigenlijk niet hebt. Detailhandel Nederland: graag gedaan! En ik ben naar de kapper geweest. Ik wist niet dat ik er zo uit kon zien. Wow! Ik ben weer mens.

Bro

2009-06-14T14:41:00.000-07:00

Mijn broer is eigenlijk altijd mijn maatje geweest. Samen spelen, samen ons eten terug in de pan gooien, villa achterwerk naspelen met de zaklamp, ruzie maken, elkaar pletten in de auto als er een bocht aankwam, giechelen om onderonsjes, boeren “en schaatser” laten, elkaar belachelijk maken, samen mijn moeder op de kast jagen, mijn vader de les lezen, elkaar helpen, verdriet delen en vooral veel plezier maken. Het is een tijdje minder geweest, maar hij bleef mijn liefste bro. Dus toen hij vroeg of ik mee wilde naar Defqon, vond ik dat cool. In de warmste zin van het woord.

Eerlijk gezegd, zag ik er een beetje tegenop. Defqon is namelijk niet mijn “soort” feest, maar voor de eerste keer met mijn broer naar een festival is gewoon te bijzonder. Samen uit ons dak gaan, hoe dan ook. Al houd ik het maar een paar uurtjes vol. Het heeft uiteindelijk 10 uur geduurd. We gingen uit ons dak en er weer in. Van het pad af en er weer op. Fantastisch. En wat voelde ik me veilig. Hij hield me in de gaten, beschermde me toen ze mijn ballon wilden afpakken, ging achter me staan zodat niemand me omver zou lopen toen ik op de grond zat, smste waar ik was, dat hij daar was, vertelde me waar hij heen ging, stond op de uitkijk wanneer ik weer eens in de bosjes moest plassen en zorgde dat we arm om arm liepen toen we in de meute naar de uitgang liepen.

Bij de afsluiter kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat was ik trots. Mijn broer, mijn maatje die er altijd voor me is. Defqon was goed, maar mijn broer de beste. Beschermd en geborgen tussen duizenden mensen. Dankzij mijn allerliefste bro. Voor leven. Dikke kus.

Kleine dingen doen.

2009-06-09T13:22:00.000-07:00

Nog 6 minuten! Hij heeft een klok op zijn wasmachine en morgen gaat hij op vakantie. De laatste was is over 6 minuten klaar. Wanneer hij voor de machine hurkt, wachtend op het rode lichtje dat uit moet gaan, word ik stiekem nog een beetje verliefder. “Het zijn de kleine dingen die het doen”, zegt hij, “daar moet je over schrijven.” Toen de klok van de wasmachine 10 minuten aangaf, had ik hem gevraagd waar ik over zou schrijven. Ik vond mijn dode haarpunten wel een leuk onderwerp. Hij niet zo.

Kleine dingen. Hij heeft gelijk. Die doen het. “Komt dat doordat we de grote dingen wensen en daarom de kleine dingen zien als iets speciaals?”, vraag ik hem. Dat weet hij niet precies en ik eigenlijk ook niet. Toch een leuk onderwerp. Kleine dingen. Zoals een kusje op je hoofd, bloemen in je huis, een werkje op de mouw, Obama die rookt, een hurkend vriendje en het feit dat je was over 6 minuten klaar is. Het zijn de kleine dingen die het doen. Daar hoef ik niet groot over te schrijven. Het zit 'm in de punt. Niet te verwarren met een dode haarpunt.

Writersblock

2009-06-03T09:31:00.000-07:00

Backspace, backspace, backspace. Nieuwe regel, nieuwe alinea. Wat wil de lezer weten? Nee, nee, dat moet anders. Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S.

Wat wil de lezer lezen? Welke informatie hoort daarbij? Wat wil ik zeggen? Hoe moet ik het zeggen? Backspace. Nieuwe alinea, andere zin, nieuwe volgorde. Ctrl S. Ander begin, nieuwe zin, nieuw document, klad openen. Backspace.

Nee, nee, dat moet anders. Wat wil ik zeggen, wat wil de lezer lezen? Welke informatie, teveel informatie. Wat is belangrijk? Backspace, backspace, backspace.

Nieuwe regel, nieuwe alinea, nieuw document. Nee, nee, nee! Nieuwe zin, andere zin, ander woord, nieuwe volgorde. Backspace. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Ctrl S. Nieuw document.

Het nieuwe beleggen

2009-06-02T00:36:00.000-07:00

De Consumentenbond heeft onderzocht dat wij, de consument, 35% goedkoper uit zijn wanneer we alleen voor huismerken kiezen. Zie hier onze advertentie voor AH huismerk.

Het idee is ontstaan toen ik bij beleggen aan beleg dacht. Heel simpel. In eerste instantie om aandacht te trekken voor een merk, zoals AH, De Ruijter,...... Toen het onderzoek kwam, werd het ook nog eens maatschappelijk relevant. Mooie timing. Hopelijk komt 'ie in de krant.

Dak- en thuislozen: RESPECT!

2009-05-26T09:16:00.000-07:00

2800 euro. Dat was wat de schilder vroeg. Van de schrik niets meer laten horen en zelf maar de handen uit de mouw gestoken. Nu, 6 1/2 week later en 750 kluseuro’s armer, leef ik een vervend bestaan. Dit is mijn verhaal:

Het zoveelste broodje. Liefst met cola of sap, maar dat is allemaal al op. Ik kan ook water drinken, maar de kraan is te ver en ik zit net. Voorzichtig pak ik het broodje op, want overal zit verf. Van vandaag, van gisteren en zelfs nog een beetje van vorige week. Vanavond maar weer bij B. slapen. Niet alleen omdat ik dat fijn vind, ook om het warme water. Want mijn geiser is stuk. Een warme douche zal mij weer mens maken, net als een bed. Zijn bed in dit geval. In een kamer die bezaaid is met plasticzakken vol kleding van mij. Schoon, vies, ik weet het niet meer. Ik heb inmiddels enorm respect gekregen voor dak- en thuislozen. Even daargelaten waarom zij dat zijn, kan ik me een beetje indenken hoe het is. Het gevoel van thuis zijn missen, leven uit plasticzakken, koud eten wat warm hoort te zijn, dragen wat je die dag toevallig bij je hebt en altijd wel iets dat je niet bij je draagt. En nu heb ik ook nog eens een gaslek….. Respect voor de dak- en thuislozen. Ik heb nog 2150 euro.

Gewonnen!!

2009-05-18T02:08:00.000-07:00

Jippiejippiejeeijeei!!!

Een maand geleden deden Miss Dre, Vince, Krijn en ik mee aan de Good50x70 wedstrijd. We kozen het goede doel: Emergency 'Healtcare deprivation'. De gedachte was: Medical treatment is a right for all, not a privilege for some. No one should die because they can't afford, or can't get health care. That's so last century. De opdracht: maak een poster.

We maakten drie posters en dit is het winnende resultaat:

Deze posters worden van 19 t/m 22 Juli tentoongesteld in La Triennale gallery in Milaan, ze komen in de catalogus te staan van alle winnende posters van dit jaar en we zijn uitgenodigd voor een driedaagse workshop in Milaan door juryleden van Good50x70!

We deden het samen, maar ere wie ere toekomt:
Miss Dre = het brein achter dit sterke concept. Vince = de man die het in het juiste beeld vertaalde. Krijn = creative director totdat er niets meer te zeiken was. Emergency = de schrijver van de tekst en Ondergetekende = verantwoordelijk voor de kop. Een beresterke samenwerking waar we apetrots op zijn! En dat mag best.

100 en 1 vrienden

2009-05-14T07:33:00.000-07:00

Een vriend is volgens VanDale een persoon waarmee men door gevoelens van genegenheid is verbonden. Genegenheid is overigens goedgunstige gezindheid; liefde. Goedgunstige gezindheid is dan weer breed te interpreteren. Net als de betekenis van “vrienden”. Dankzij internet en zijn zogenaamde sociale netwerken. Zogenaamd: ten onrechte die naam dragend.

Mijn zogenaamde sociale netwerk op Hyves heeft een paar dagen geleden de 101 bereikt. Belachelijk veel, vind ik. Voor Hyves begrippen is dat echter a-sociaal, want de meeste Hyvers hebben maar liefst 400 vrienden of zelfs 1000 en meer. Ongelooflijk! Daar gaan de intieme verjaardagsborrels in huiselijke kring. Met dank aan al die “vrienden”. Lekker sociaal.

Een mens kan geen 100, 1000 of meer vrienden hebben. Geen echte in ieder geval. Het is nep. “Heb je al gezien hoe sociaal ik ben met al mijn vrienden!” Hyves behoort tot de online sociale netwerken. Hoewel ik goed begrijp waarom Hyves ‘sociaal netwerk’ heet, is social media geen ideale benaming van de betekenis. Social media is kort gezegd: contacten leggen en informatie delen. Niets over vrienden, want social media is handig. Niet sociaal. Laten we het dus handige media noemen ofzo, in ieder geval niet sociaal. Het klinkt misschien minder vriendelijk, maar het is wel zoals het is. Net als met echte vrienden.

Trouwens, is informatie delen zoals we het nu doen sociaal? Het heeft meer weg van: “kijk mij eens, ik heb ook iets te zeggen!” Ik ben nu met mijn 101 vrienden dus ook rete sociaal bezig. Eigenlijk houd ik gewoon van schrijven, is dit goed voor mijn schrijfkunsten en hoop ik dat de juiste mensen dit lezen. Handig dus. Niet sociaal.

Het ‘no invite instinct’

2009-05-13T02:39:00.000-07:00

We gebruiken ons instinct niet veel meer. Niet met het doel om te overleven in ieder geval. We hebben het nog wel. Bij echt gevaar of een echte dreiging laat het instinct zich niets meer wijsmaken en komt in actie. Dat gebeurt gewoon. Meestal bij dreigingen en gevaren die “niemand verdient” of waar “niemand om heeft gevraagd”. Het is het instinct dat boven komt als er iets gebeurt waar je niet om gevraagd hebt, het ‘no invite instinct’. En daar hebben we niets over te zeggen.

Koninginnedag 2009. 11.30 uur. Echt gevaar. Een Suzuki Swift. Hier had niemand iets over te zeggen. Omstanders komen in actie. Ze reanimeren, bellen 112 en willen helpen. Het gebeurde gewoon. Dit verdient niemand. Koninginnedag 2009. 20.00 uur. Echte dreiging. Drie jongens. Hier had ik niets over te zeggen. Omstanders doen niets. Ik sla om me heen. Een vuist links, een elleboog rechts en net geen knietje voor. Het gebeurde gewoon. Hier heb ik niet om gevraagd.

Bluf

2009-05-10T07:35:00.000-07:00

Wist je nog vroeger? Als je het had over dingen die niet mochten. Dan was er altijd wel iemand die zei: “Bluf! Bluf dat je nu halfnaakt over de ringweg gaat fietsen.” Of “Bluf, dat je nu bij leraar Duits in zijn tuin gaat zitten schijten.” Hoewel je best een beetje bang was voor de gevolgen, werd je onrustig, baldadig en moedig. Een “bluf” gaf je een enorme bewijsdrang. Je moest en zou laten zien dat je het kon en vooral durfde. “Je moet me niet uitdagen, want dan doe ik het!” Bluf. En je deed het.

Gisteren kreeg ik de schuifdeuren niet dicht. De sleutel wilde niet doordraaien en de deuren niet op slot. Hij zei: “Dat kan je niet”, maar het klonk als “Bluf!” Met de bewijsdrang waardoor sommige mensen gaan zitten schijten in de tuin van leraar Duits, stond ik vervolgens een half uur te trekken, te duwen, te slaan en te draaien. Toen ze eindelijk dicht waren, had niemand meer aandacht voor mij of de deuren, maar ik had me bewezen. Ik was oppermachtig.

Met hetzelfde gevoel van opperste oppermachtigheid, speelde ik daarna tientallen liedjes van Guitar Hero. Ik was een oppermachtige gitaarspelende rock hero. Todat ze kozen voor Black Sunshine van White Zombie. Het was de bass. Onmogelijk. Waar is de beat? Wat is de flow? Stiekem even tussendoor getraind, maar ook op slow niveau raakte ik de snaren niet. Zij ook niet, maar ik was niet meer oppermachtig. “Dit moeten we halen, anders kan ik niet slapen!”, riep hij, maar het klonk als “Bluf!” Hij moest het doen met de bass en ik moest de boel redden met de gitaar. Dus daar gingen we dan.

Opperste oppermachtigheid werd opperste concentratie. Mijn rug gespannen, ogen gefocust en oren gespitst. Terwijl hij naast me staat te rammen, te gillen en te schreeuwen, sta ik naast hem. Te rammen, te gillen en te schreeuwen. Samen spelen we onze spieren zuur en onze pezen pijnlijk. We moeten het halen anders kunnen we niet slapen! Kom op! We redden het! Bluf! Bluf! Blùùf!!! Ik heb heerlijk geslapen. Dromend over een schijtende puber in de tuin van leraar Duits.

If you need a fix

2009-05-07T06:37:00.000-07:00

Weggestopt in krappe ruimtes, achter glas, tegen die ene warmtebron op het terras geplakt, vol met stempels om er straks nog in te mogen, hangend tegen muurtjes en zittend op stoepjes. Het zijn de rokers. Terwijl ze binnen stikken in frisse lucht van bier, zweet en kots, maken wij het buiten pas écht gezellig.

Mijn eerste peuk kreeg ik van mijn broer. Mijn tweede kocht ik bij de snackbar. Ik wist niet hoe ik Marlboro moest uitspreken dus vroeg ik om Camel. Ik was 12, maar toen deden ze nog niet zo moeilijk. Eenmaal in de brugklas wist ik Marlboro zonder te haperen uit te spreken en rookte ik. Op school moest ik daarvoor naar buiten, maar in de trein, de cafés, kroegen en restaurants rookte ik binnen. Heel stoer en langzaam niet meer zonder kunnend. Toen mocht het niet meer in de trein, maar ik rookte door. Niet meer stoer, maar gewoon rokend. Nu mag het nergens meer binnen en hoewel het van mijn moeder niet mag, rook ik buiten. Als roker. Het liefst met anderen.

Toen vanochtend mijn pakje leeg was, moest ik dus leuren. Leuren om gezelschap en om een peuk. De peuk bleek het probleem niet. Ik kon kiezen uit Kent, Camel, Pall Mall of Marlboro. Als roker weet je namelijk hoe het is when all you need is a fix. Nee, het probleem zat ‘m in gezelschap. De rokers waren druk of al geweest en de niet-rokers bleken te lui of te gesteld op hun frisse lucht van warme airco, printstof en lijmspray.

Dus daar stond ik dan alleen. Met koffie in de ene hand en mijn ochtendfix in de andere. Hangend tegen de muur. Terwijl ze binnen stikken, heb ik het buiten pas écht gezellig.

To bitch and to graftak

2009-05-06T04:32:00.000-07:00

Op de fiets naar mijn werk. Wind mee, de bomen groen, de temperatuur niet te laag en toch niet tevreden. Want de zon schijnt niet, sterker nog, het is regenachtig. Bah, denk ik. Niet vanwege het weer, maar vanwege mijn eigen gezeur. Zeurscheur, denk ik. Het is ook nooit goed.

Toevallig is het woord van vandaag ‘graftak’. Toevallig, omdat ‘graftak’ wordt gebruikt als scheldwoord voor een vrouw en het onder andere geschikt is om ‘zeurderigheid’ aan te duiden. Net als ik dus. Maar ik zeurde gewoon als Hollander, niet als vrouw in het bijzonder. Eigenlijk voel ik me door deze betekenis beledigd. Waarom worden wij weer geassocieerd met zeuren?

Vrouwen zeuren. Boehoe. Get over it. Vaak ook nog omdat zij niet luisteren of als een stel autisten door het leven gaan. Met ‘zij’ bedoel ik mannen. Dat lijkt me duidelijk. Maar zij zeuren ook. Heel veel. Vaak over vrouwen die zeuren, graftakken misschien, maar meestal over hun eigen vrouw of vriendin. Dus we doen het allemaal. Zeuren. Over alles. Als Hollander, vrouw én man. Zij noemen het ook wel ‘bitchen’. Van ‘bitch’, het Engelse synoniem van ‘wijf’. Als taalidioot ga je dan meteen denken over het werkwoord ‘graftakken’. Zou dat werken?

‘Graftak’ als scheldwoord gebruiken voor een man, werkt niet. Dat maakt hem gewoon een wijf. Nee, de oplossing zit ‘m in het werkwoord. “Zit niet zo te graftakkken!” Het is even wennen, maar het kan. Graftakken; regelmatig werkwoord, synoniem voor zeuren, m, v! Verdomme.